Vexana

ดัชเชสหนุ่มคอยเฝ้า Necrokeep Vexana เป็นผู้ปกครองผู้สง่างามของ Necrokeep มารดาผู้อ่อนโยนของเหล่า Undead แต่ยังเป็นแสงสว่างเพียงดวงเดียวที่ทะลุผ่านหมอกได้ นำความหวังมาสู่ดินแดนต้องสาปแห่งนี้ซึ่งถูกรังเกียจทั้งชีวิตและความตาย === ความหวังอมตะ === เจ้าหญิง Vexana Gaius ไม่เคยก้าวเท้าออกนอกเมือง Lumina และเธอก็ไม่ปรารถนาที่จะทำเช่นนั้น เมืองหลวง Moniyan อบอุ่น มั่งคั่ง และเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ป้อมปราการอันน่าสยดสยองในพื้นที่ห่างไกลจากตัวเมืองทางใต้คือสถานที่สุดท้ายที่เธอตั้งใจจะอยู่ตลอดชีวิต

ในทางกลับกัน เธอรู้ว่าเธอผูกพันกับความประสงค์ของพ่อเธอ ดยุคแอตติคัสแห่งริดจ์เบิร์กได้เสนอให้ราชวงศ์ไกอัสแต่งงานกันด้วยการแต่งงาน และลอร์ดไกอัสถือว่าเว็กซานาเป็นคู่ครองที่เหมาะสมที่สุด และตอนนี้เธอพบว่าตัวเองอยู่คนเดียวในรถม้าระหว่างการเดินทางไกลไปทางใต้

เธอเหลือบมองจดหมายที่ดยุคส่งให้เธอเพื่อแนะนำให้เธอรู้จักกับบ้านในอนาคตของเขา:

เหล่านี้เป็นดินแดนทางตอนใต้ที่ได้รับพรจากเทพเจ้าโบราณ ซึ่งมีฝนตกหนักและหญ้าสีเงินอาบแสงจันทร์

Vexana ชื่นชมความมีน้ำใจของดยุค แต่ถ้อยคำที่ไพเราะเหล่านี้ไม่สามารถบรรเทาความกังวลของเธอได้

ที่แย่ไปกว่านั้นคือ Vexana ไม่ได้พบกับเจ้าของบ้านของเธอเลยตอนที่เธอมาถึงริดจ์เบิร์ก เขาได้รับแจ้งว่า Duke Atticus ได้ออกจากปราสาทไปแล้วเมื่อวันก่อน โดยเร่งด่วนเพื่อพยายามกำจัดการรบกวนของปีศาจตามแนวชายแดน

DEMONS? อาการคลื่นไส้ของ Vexana กลายเป็นอาการหวาดกลัวอย่างช้าๆ She had difficulty understanding her misfortune. เมื่อมองไปรอบๆ ผนังที่ชื้นและสกปรกของปราสาท เธอนึกถึงห้องสีพาสเทลที่มีแสงแดดสดใสของเธอในเมืองลูมิน่า เธอได้อาบน้ำอุ่น มีงานเลี้ยงที่หรูหรา และมีหญิงสาวคอยดูแลเธอทุกความต้องการ ตอนนี้สิ่งเดียวที่เธอมีคืออัศวินที่ดูน่ากลัวชื่อ Leomord ซึ่งเธอเชื่อว่าเหมาะสมกับการลาดตระเวนในเรือสำเภามากกว่าทางเดินของเธอ

However, she remained hopeful. บางทีถ้าเธอเขียนถึงพ่อของเธอเกี่ยวกับสภาพของบ้านหลังใหม่ของเธอ เขาก็อาจจะเปลี่ยนใจ อันที่จริง มันไม่ฉลาดเลยที่จะมอบความไว้วางใจให้เด็กผู้หญิงที่น่าสงสารเช่นเธอดูแลป้อมปราการอันเลวร้ายเช่นนี้ ขณะที่เธอเขียนจดหมาย ความสงบสุขของเธอก็ถูกรบกวนจากความวุ่นวายภายนอก

เห็นได้ชัดว่ามีกองหนามเหลืออยู่ที่ประตูปราสาท The locals must be trying to intimidate me! Vexana shuddered at the thought. เธอขอให้ Ser Leomord ตามหาผู้กระทำผิดทันที แต่ที่น่าประหลาดใจก็คือ พวกผู้ปฏิเสธศรัทธาเป็นเพียง... กลุ่มเด็กเท้าเปล่า

ตามที่เด็กๆ บอก หนามเหล่านี้เรียกว่าหญ้าแสงจันทร์ แม้จะมีรูปลักษณ์ที่น่าสยดสยอง แต่สมุนไพรก็ช่วยให้จิตใจสงบได้เมื่อชงอย่างเหมาะสม ชาวเมืองริดจ์เบิร์กเห็นใจกับชะตากรรมของ Vexana และตั้งใจที่จะอำนวยความสะดวกแก่เธอ แม้ว่าจะเห็นได้ชัดว่ามันไม่ได้เป็นไปอย่างที่พวกเขาคาดหวังก็ตาม

Maybe I judged these people too harshly. Vexana ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และริมฝีปากของเธอก็แยกออกเล็กน้อยเพื่อเผยรอยยิ้มขี้อาย เธอตบศีรษะเด็กๆ และขอบคุณสำหรับความมีน้ำใจของพวกเขา Just another week, she thought. บางทีฉันอาจจะอยู่ต่อไปอีกสัปดาห์ในกองหินที่เปียกชื้นนี้

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป สองสัปดาห์ และสาม...

จดหมายของแอตติคัสเป็นเพียงกลุ่มเดียวที่เธอมีตลอดค่ำคืนอันโดดเดี่ยวในดินแดนอันแปลกประหลาดแห่งนี้ ทุกครั้งที่จับปากกา เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความเจ็บปวดของเขา...และความปรารถนาที่จะกลับบ้าน ท้ายที่สุดนี่คือสิ่งที่เธอต้องเผชิญด้วยตัวเอง เธอไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการบรรเทาความเศร้าโศกของเขา และบางทีให้เขาทำแบบเดียวกันกับเธอด้วยเช่นกัน เกินกว่าที่เธออยากจะยอมรับ เธอได้พัฒนาความรักอันแปลกประหลาดต่อชายที่เธอไม่เคยพบมาก่อน

จากนั้นจดหมายก็หยุดกะทันหัน ทำลายความหวังที่ Vexana เก็บซ่อนไว้ในใจเธออย่างลับๆ อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้กลับไปสู่ความตื่นตระหนกและวิตกกังวลก่อนหน้านี้อีก ตอนนี้เธอมีกลุ่มของริดจ์เบิร์กและผู้คนในนั้น - คนของเธอ

Two years passed in a flash. เจ้าหญิงแห่งแดนเหนือผู้อ่อนโยนและยังไม่บรรลุนิติภาวะได้กลายเป็นดัชเชสแห่งแดนใต้ที่มีความสามารถและเด็ดขาด Vexana เดินผ่านถนนที่เต็มไปด้วยโคลนเพื่อแก้ไขปัญหาทีละอย่าง ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ Vexana ไม่อยากจากไป เมื่อแอตติคัสจากไป เธอก็กลายเป็นความหวังเดียวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเมือง

จนกระทั่งวันนั้น ราวกับโชคชะตาได้ยินความคิดของเขา ผู้ประกาศก็มาเคาะประตูบ้านของเขา...

“ท่านดยุคกลับมาแล้ว!”

หัวใจของ Vexana เต้นรัว จากนั้นก็กระแทกเข้ากับหน้าอกของเธออย่างแรงจนเสียงเชียร์ที่ดังก้องไปทั่วท้องถนนจมหายไป เธอรอวันนี้มานานถึงสองปี ยกเว้นเมื่อเธอเห็นใบหน้าของแอตติคัสเป็นครั้งแรก เธอรู้สึกเพียงแต่หนาวสั่นไหลไปตามกระดูกสันหลังของเธอ

ในจดหมายของเธอ ดยุคดูมีชีวิตชีวาและมีชีวิตชีวา แต่ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอกลับตรงกันข้าม สายตาของเขาดูว่างเปล่าและว่างเปล่า ใบหน้าของเขามีภาพการยอมแพ้...

ในไม่ช้า งานแต่งงานก็ถูกจัดขึ้นอีกครั้ง ขุนนางและสามัญชนของ Pentaga ต่างก็มารวมตัวกันที่ Ridgeburg เพื่อชมการแต่งงานอันศักดิ์สิทธิ์ที่รอคอยกันมานานนี้ เมื่อมีช่อดอกไม้อยู่ในมือ เจ้าสาวที่สวยงามจับจ้องไปที่ใครอื่นนอกจากเจ้าบ่าวของเธอ ขณะที่เขาเปิดกล่องที่บรรจุแหวนแต่งงานของพวกเขาออก

อย่างไรก็ตาม แทนที่จะเป็นแหวน ปีกเวทมนตร์คู่หนึ่งก็ออกมาจากกล่อง ตามด้วยเสียงชั่วร้ายที่สะท้อนผ่านกำแพงศักดิ์สิทธิ์:

โอบกอดโลกแห่งความตาย!

ทุกคนในห้องอ้าปากค้างด้วยความหวาดกลัวขณะที่ Duke Atticus และคนของเขาบิดเบี้ยวและบิดเบี้ยว ร่างกายของพวกเขาค่อยๆ คล้ายกับปีศาจแห่ง Abyss ผู้พิทักษ์ที่สาบานของเมืองได้ทำลายล้างลงแล้ว เมื่อพวกเขาเริ่มทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า

Vexana ตัวแข็งทื่อเมื่อ Atticus ที่โกรธแค้นพุ่งเข้ามาหาเธอ ดาบของเขายกขึ้นสูง...

"หยุด!"

สัตว์ร้ายตัวหนักหยุดกะทันหัน ราวกับว่าเสียงของ Vexana จุดประกายเปลวไฟที่ดับมานานในตัวอีกครั้ง เจ้าสาวเอื้อมมือออกไปถึงหัวใจและทุกสิ่งที่เหลืออยู่ภายในตัวเขา “แอตติคัส ได้โปรด…ไม่ใช่คุณ”

และด้วยการสัมผัสที่เรียบง่าย เห็นได้ชัดว่าแอตติคัสสามารถฟื้นคืนสติและแช่แข็งได้ แอตติคัสสั่งให้ Ser Leomord แทงทะลุหัวใจของเขาเพื่อต่อสู้กับปีศาจที่เขากลายเป็น เพื่อเห็นแก่ผู้คนและของเขาเอง

ด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้าย Atticus มอบความไว้วางใจให้ Ridgeburg กับ Vexana และเปิดเผยความลับอันดำมืดที่ซ่อนอยู่ให้พ้นจากทุกสิ่ง ยกเว้นราชวงศ์ของ Ridgeburg...

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในช่วงสงครามไม่มีที่สิ้นสุด ความเจ็บปวดและความไม่พอใจของนักรบที่กำลังจะตายหลายแสนคนควบแน่นจนกลายเป็นคำสาปอันเลวร้าย เขาสามารถทำลายล้างทุกสิ่งด้วยกลิ่นของเวทย์มนตร์ Abyss แต่ผู้ที่ไม่มีมันก็จะประสบชะตากรรมที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย

"หมอก...ถ้าไม่มีทางเลือกอื่น—"

"แอตติคัสมองลึกเข้าไปในดวงตาของเจ้าสาวของเขา มือปีศาจของเขาเอื้อมไปที่ใบหน้าอันแสนหวานของเธอ อารมณ์ต่างๆ ฉายแววอยู่ในดวงตาของเขา ความเสียใจ ความกตัญญู และความสงบ จนกระทั่งกรงเล็บแห่งความตายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จะฉีกเธอออกจากอ้อมแขนของเขา

ภายในเมือง อัศวินปีศาจโจมตีทุกคนที่ขวางหน้า ภายนอก กองกำลังปีศาจอื่นๆ กำลังเดินทางมา

ด้วยความสิ้นหวัง Vexana จึงยกคทาของ Atticus ขึ้น พลังเวทย์มนตร์ที่ไหลลึกลงไปในเลือดของเธอระเบิด เธอเลือกที่จะรักษาเมืองนี้ไว้ตลอดไป!

หมอกมืดลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าและปกคลุมริดจ์เบิร์กทั้งหมด ชาวเมืองคนใดก็ตามที่สัมผัสกับหมอกคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด ผิวของพวกเขาจะสูญเสียสีไปในทันที อัศวินปีศาจทรุดตัวลงเป็นเถ้าถ่าน ในขณะที่พวกที่อยู่นอกประตูหันหลังกลับและรีบเร่งไปยังเหว

Vexana แทบจะรู้สึกได้ว่าจิตใจของเธอหลุดออกจากร่าง ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายที่เกิดขึ้นต่อหน้าเธอ เธอก็คุกเข่าลง หัวใจของเธอหนักอึ้งด้วยความรู้สึกผิด อย่างไรก็ตาม ชาวบ้านเหล่านั้นมาเพื่อล้อมรอบดัชเชสสาวของพวกเขา ไม่ใช่ด้วยการตำหนิหรือเกลียดชัง แต่เพื่อขอบคุณเธอที่ช่วยพวกเขาให้พ้นจากเงื้อมมือของขุมนรก...

ตั้งแต่นั้นมา หมอกสีดำก็ปกคลุมริดจ์เบิร์กมาเป็นเวลาร้อยปีแล้ว เมื่อป้อมปราการที่น่าเกรงขามพังทลายลง ชื่อของมันจึงถูกลืม และผู้คนได้รู้จักที่นี่ในชื่อ Necrokeep ดินแดนแห่งความตายและบ้านของดวงวิญญาณที่กระสับกระส่าย

ในตอนเช้า เด็กๆ ผลักประตูโรงเรียนที่พังทลายออกไป และเมื่อตกกลางคืน ทั้งครอบครัวก็นั่งล้อมโต๊ะทานอาหารที่ล้มลงครึ่งหนึ่ง อาหารในจานกลายเป็นฝุ่นไปนานแล้ว มันไม่มีประโยชน์ทั้งหมด แต่ด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่พวกเขาจะรู้สึกถึงความคล้ายคลึงของชีวิต

Vexana ไม่เคยคิดที่จะจากไปอีกครั้งเลย

ตั้งแต่นั้นมา เธอได้รับบทบาทอย่างเต็มที่ในฐานะผู้นำของเมือง แต่สำหรับผู้คนใน Necrokeep เธอยังเป็นแม่ผู้อ่อนโยนที่รักและห่วงใยพวกเขาทุกคน

Vexana เชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ว่าวันหนึ่งเธอจะพบวิธีที่จะยกเลิกคำสาป... และคนของเธอจะได้ลิ้มรสชาติกลับคืนมา

=== บทเพลงแห่งสมัยโบราณ === ฉันอยากจะมีชีวิตอยู่ เพื่อตื่นขึ้นมาพร้อมกับเธอ เมื่อโลกหลับใหลอย่างลึกซึ้ง อ่อนโยนคือน้ำค้างยามเช้า บนแสงตะวันที่สาดส่อง

ฉันอยากจะมีชีวิตอยู่ เดินท่ามกลางดอกไม้ผลิ และเดินบนใบไม้ที่ตายแล้ว หิมะที่หนาวเกินไปในแสงจันทร์ ละลายไปกับสายลมฤดูร้อนที่ชื้น

ฉันอยากจะมีชีวิตอยู่ จิบเบียร์ยามเช้า ขณะที่กลิ่นหอมลอยไปถึงชายคา เพื่อแบ่งปันความสุขและความทุกข์ ลิ้มรสความขมขื่นทั้งหมด

ความอบอุ่นของคุณ ลมหายใจของคุณ และรอยยิ้มที่เบ่งบานของคุณ ฉันอยากจะมีชีวิตอยู่เพื่อรอการกลับมาของคุณ จนกว่าสีเขียวและสีทั้งหมดจะไม่มีอีกต่อไป

โอ้ ฉันอยากจะมีชีวิตอยู่อย่างไร เพื่อเสียงหัวเราะของคนแก่ สำหรับความไร้เดียงสาของทารกแรกเกิด สำหรับนกที่ติดปีก สำหรับท่วงทำนองที่เอ้อระเหย

ฉันจะต้องแบกรับบาปทั้งหมดไว้หรือเปล่า แล้วเธอจะกลับมาหาฉัน บอกเล่าความทุกข์ทั้งหมดนั้น เป็นเพียงความฝันอันน่าสยดสยองเท่านั้น

=== จัดงานแต่งงานในสายหมอก ===