Marcel

เขาเป็นศิลปินที่สง่างาม ลึกลับ และแปลกประหลาด โดยมาจาก House Paxley ซึ่งจิตวิญญาณที่แตกแยกได้รวมเข้ากับกล้องของเขา

Marcel Paxley พรสวรรค์อันสง่างามแต่ลึกลับของ Castle Aberleen

ตัวมันเองเป็นนิทรรศการคู่ที่เรียบเรียงอย่างเชี่ยวชาญ นิทรรศการครั้งแรกได้รวบรวมลักษณะนิสัยอันประณีตของครอบครัว Paxley: Marcel เด็กชาย; นิทรรศการครั้งที่สองจับภาพวิญญาณที่ฉีกขาดซึ่งถูกมนต์ดำกระจัดกระจาย: เคลมาร์ กล้องของเขา ตั้งแต่นั้นมา พวกเขามองโลกผ่านช่องมองภาพสองช่อง

หนึ่งยังคงรักษาแผ่นไม้อัดแห่งความสง่างามไร้ที่ติ ส่วนอีกเอกสารหนึ่งบันทึกความเป็นจริงอย่างรอบคอบ พวกเขาเชื่อว่าความเจ็บปวดเป็นสารเคมีที่ดีที่สุดสำหรับการพัฒนา ในขณะที่ความไม่สมบูรณ์จะกำหนดระยะชัดลึกที่แท้จริง แต่งานที่เสร็จแล้วมักจะนำเสนอตัวเองว่าเป็น "ตัวตน" ของตัวมันเองเสมอ

ทันที

“ในแวดวงศิลปะโมนิยันทั้งหมด หากคุณถามว่าชื่อใดที่ถูกค้นหามากที่สุดในวันนี้ คำตอบคือ: Marcel! โลกศิลปะแห่งนี้ที่รักมีความสามารถและมีอดีตอันลึกลับ! นักข่าวของเราขุดลึกลงไปและในที่สุดก็พบใบหน้าที่อยู่ด้านหลังเลนส์!”

บนเคาน์เตอร์ร้านกาแฟ กล้องเวทมนตร์แห่งความมืดสั่นไหวอย่างดุเดือด เลนส์ของมันเพ่งไปที่หนังสือพิมพ์ด้านล่าง – หน้าแรกของ Lumina City Entertainment Weekly

แท้จริงแล้วความจริงถูกซ่อนอยู่หลังเลนส์

"ช่างภาพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งศตวรรษนี้ จากบ้านแพกซ์ลีย์ผู้มีชื่อเสียง มีความสามารถอันยอดเยี่ยมและเป็นที่โปรดปรานอันน่าอิจฉา..."

Marcel เกิดในทางเดินอันมืดมิดของคฤหาสน์ House Paxley เขาได้รับมรดกเวทมนตร์ดำอันทรงพลังของบิดา เช่นเดียวกับความอับอายของเขา หลังจากการต่อสู้ภายในครอบครัวหลายครั้ง พ่อของเขาได้ฆ่าตัวตายเพื่อหนีจากการพิพากษา และ Marcel ถูกตราหน้าว่าเป็น "ลูกชายของคนทรยศ" อย่างหลังนี้ทำให้วัยเด็กของ Marcel แปดเปื้อน เนื่องจากเพื่อนๆ ของเขาใช้ความรุนแรงเพื่อ "ฝึกวินัย" เขา เพื่อเปลี่ยนให้เขาเป็นคนเก่งที่ชื่อ Paxley แต่ Marcel ยิ้มอย่างอ่อนโยนและยืนตัวตรงอยู่เสมอ เขาเชื่อว่าเขาคู่ควรกับชื่อ ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดที่เขาต้องทน แต่เพราะความรักอันลึกซึ้งที่นำทางเขาผ่านมัน นั่นคือแม่ของเขา

แม่ของ Marcel มาจากสาขาอันห่างไกลของตระกูล Paxley ซึ่งถูกล่ามโซ่ไว้กับตระกูล Paxley ด้วยการแต่งงาน แต่ด้วยจิตวิญญาณที่โหยหาอิสรภาพ แม่ของเขาชอบงานเย็บปักถักร้อยและการถ่ายภาพ และในวันเกิดของเธอครั้งหนึ่ง เธอได้มอบกล้องถ่ายรูปให้ Marcel สอนเขาถึงวิธีจัดเฟรมและหยุดช่วงเวลาสำคัญ จากนั้นจึงถ่ายภาพเหล่านั้นและเปลี่ยนให้เป็นความทรงจำบนแผ่นฟิล์ม

แม่เป็นทุกอย่างของ Marcel แต่เธอไม่ตอบสนอง หลังจากได้รับ “วินัย” ที่เกือบจะฆ่าเขาแล้ว Marcel ก็กลับบ้านโดยมีบาดแผลเต็มตัว และพบว่าเงาของแม่ของเขาเดินจากไป หลังจากการฆ่าตัวตายของพ่อของเขา แม่ของ Marcel ต้องอดทนต่อการถูกกีดกันและความกดดันทุกรูปแบบ ในที่สุดก็มีโอกาสที่จะหลบหนีจากตระกูลแพกซ์ลีย์ได้ อย่างไรก็ตาม ครอบครัวนี้บังคับให้เธอทิ้งลูกชายผู้มีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์ไว้เบื้องหลัง... ในท้ายที่สุด เธอเป็นเพียงคนเดียวที่จะหลบหนีได้

การเดินทางออกจาก Paxley House จะเงียบอยู่เสมอ ด้วยดวงตาที่พร่ามัวด้วยน้ำตา Marcel เฝ้าดูการจากไปของเธอ และเธอก็ไม่เคยหันกลับมามองอีกเลย

"...และเป้าหมายของเขาในการจับวิญญาณนั้นมาจากพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์ดำของเขา แน่นอนว่า Marcel กลายเป็นมือขวาของ Duke Aamon ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันจะเป็นเรื่องราว 'มือกับถุงมือ' ที่สมบูรณ์แบบอย่างไม่ต้องสงสัย!"

หลังจากที่แม่ของ Marcel จากไป "วินัย" ก็ทวีความรุนแรงมากขึ้น แต่เขาไม่ต้องการต่อต้านอีกต่อไป ปล่อยให้ตัวเองถูกทรมานและเยาะเย้ยเหมือนฝนที่ตกลงมา นั่นคือจนกระทั่งครู่หนึ่งใกล้จะตาย เมื่อสติสัมปชัญญะจางลง Marcel ก็เหลือบมองกล้องบนผนัง

แม่ของเขาไม่เอา เขาเฝ้าดูเขา – ดูการต่อสู้ของเขา ความบ้าคลั่งของเขา ความเจ็บปวดของเขาภายใต้พื้นผิว –

Marcel รู้สึกว่าตัวเองแตกสลายและก้าวเข้าไปในเลนส์ของเขา มองดูเด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่ชื่อ Marcel Paxley อย่างเย็นชาลุกขึ้นยืนอย่างสง่างามด้วยใบหน้าที่เปื้อนเลือด มุมมองวัตถุประสงค์นี้มีความชัดเจนและไม่แยแส ความเจ็บปวดทั้งหมดถูกปิดผนึกไว้ด้วยเลนส์ เมื่อสติของเขากลับมาสู่ร่างกาย มือของเขาก็ถือกล้องอยู่ข้างๆ เขาแล้ว! กล้องกรีดร้องและเวทมนตร์แห่งความมืดก็หลั่งไหลออกมา ทำให้ทุกสิ่งรอบตัวเขากลายเป็นน้ำแข็ง

พลังของ Marcel ตื่นขึ้นอย่างเต็มที่ ขณะเดียวกันก็มีวิญญาณชื่อ "เคลมาร์" ถือกำเนิดขึ้นภายในกล้อง

Clemar แตกต่างจาก Marcel ที่สง่างามตรงที่เป็นคนตรงและผันผวน แต่ทั้งสองกลับแยกกันไม่ออก ด้วยการใช้เวทมนตร์แห่งความมืด Marcel จึงกลายเป็นผู้ช่วยของ Aamon ลูกพี่ลูกน้องที่อยู่ห่างไกลของเขา ซึ่งปูทางไปสู่การเป็นผู้นำของ Paxley ผู้ที่เคยคุกคามเขาในอดีตไม่กล้าสบตา "ผู้บังคับใช้" ที่น่าสะพรึงกลัวนี้อีกต่อไป เพราะกลัวกล้องของเขา

อนิจจาการถูกกลัวก็ดีกว่าการถูกรัก นี่คือวิธีแพกซ์ลีย์

"...งานศิลปะที่ยิ่งใหญ่มักเกิดจากความรักอันลึกซึ้ง หลังจากการตายของแม่ของเขา Marcel ได้ถ่ายทอดความโศกเศร้าของเขาไปสู่การสร้างสรรค์ นั่นแหละ พรสวรรค์ที่เบ่งบานอย่างแท้จริง! ราวกับว่ากล้องของเขามีจิตวิญญาณ..."

หลายปีต่อมา Marcel ไม่เคยรู้สึกเหมือนสูญเสียสิ่งใดเลย แท้จริงแล้วเขาไม่รู้สึกเจ็บปวดหรือโกรธเลย อารมณ์ของเขาถูกขังอยู่ในกล้อง Clemar ของเขามานานแล้ว

จนกระทั่งมีข่าวการตายของมารดามาถึง

เขาได้เรียนรู้ความจริง: หลังจากออกจากบ้านแพกซ์ลีย์ มารดาของเขาแต่งงานใหม่ เปิดร้านตัดเย็บเสื้อผ้า และให้กำเนิดลูกสาวชื่อ Melissa ก่อนที่จะเสียชีวิตด้วยอาการป่วยเมื่อเจ็ดปีก่อน

มันเป็นข่าวเก่าเมื่อหลายปีก่อน แต่โชคชะตาและความเกลียดชังซ่อนมันไว้จากเขา เคลมาร์คำรามข้างหู Marcel: "เธอมีชีวิตใหม่! เด็กใหม่! ฉันเป็นอะไร! ทำไมฉันถึงต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนี้?!"

Marcel คิดว่าเขาไม่นิ่งเฉย แต่มนต์ดำในตัวเขากลับควบคุมไม่ได้มากขึ้นไปอีก Clemar ไม่พอใจที่จะอยู่ในกล้องอีกต่อไป โดยมักจะพยายามเข้ายึดร่างของ Marcel Marcel เริ่มทรมานจากการสูญเสียความทรงจำและเป็นลมคาถา เขาจะตื่นขึ้นมาอย่างคาดเดาไม่ได้ที่หัวมุมถนนใกล้กับปราสาทอเบอร์ลีน ซึ่งรายล้อมไปด้วยฝูงชนที่แช่แข็งตามเวลา แม้แต่อามอนก็ยังทำอะไรไม่ถูก จนกระทั่งหลังจากศึกษาเบาะแสทั้งหมดแล้ว Marcel ก็คืนเงินกู้และมุ่งเป้าไปที่ตัวเขาเอง!

ทันทีที่กดชัตเตอร์ Marcel ก็เข้าไปในกล้อง ภายในนั้นวุ่นวายและรกร้าง โดยมีม้วนฟิล์มลอยอยู่กวาดไปราวกับคลื่นยักษ์ สร้างความเจ็บปวดไม่รู้จบ ขณะที่เขาเดินผ่านความทรงจำทั้งหมดของเขา ร่างที่มีรอยแผลเป็นยืนอยู่คนเดียวที่ปลายทางเดิน...

Marcel มองเห็นตัวเอง

มันเป็นวิธีการหลบหนี แต่ยังเป็นการป้องกันตนเองด้วย หลายปีก่อน Marcel แยกวิญญาณของเขาออก และตั้งชื่อองค์กรใหม่ว่า "Clemar" จิตวิญญาณสองด้านถูกแยกออกจากกันทั้งในและนอกกล้อง ประสบกับความเจ็บปวดและความโศกเศร้าของตัวเอง Marcel กำจัดความเจ็บปวดครั้งแล้วครั้งเล่าโดยจัดเก็บไว้ในกล้องของเคลมาร์

ความเจ็บปวดยังไม่หายไป เขาถูกคนอื่นอุ้มไปอย่างสันโดษ

ในที่สุด กล้องก็จับภาพข่าวโศกนาฏกรรมได้ ทำให้เกิดความวุ่นวายภายในปราสาทอเบอร์ลีน

หลายปีก่อน แม่ของเขาหมดสติไปทีละขั้นและไม่เคยหันกลับมามองอีกเลย ตอนนี้ Marcel มองไปที่ Clemar และเดินเข้ามาหาเขาทีละก้าว

เขาเอื้อมมือออกไปโอบกอดตัวตนที่ “แช่แข็ง” ในอดีต

...ความทรงจำของเขาสิ้นสุดลง และ Marcel ค่อยๆ ผลักหนังสือพิมพ์ออกไป

หลังจากตอนที่อยู่หน้ากล้อง Marcel และ Clemar ก็กลับมาเชื่อมต่อกันอีกครั้ง ปัจจุบัน Clemar ไม่ใช่แค่กล้องของ Marcel อีกต่อไป แต่ยังเป็นพยาน เพื่อน และเพื่อนร่วมงานของเขาด้วย เขาคืออีกครึ่งหนึ่งของเธอ

“พวกเขาไม่เข้าใจศิลปะของเราเลย!”

Marcel ตบเบา ๆ เคลมาร์: "มันไม่สำคัญ เรารู้ว่าเราคืออะไร...และศิลปะคืออะไร"

ทันที-

ชัตเตอร์ค้างไปชั่วขณะ แสงอันอบอุ่นส่องลงบนถนนหินอันมืดมิดของปราสาทอเบอร์ลีน โลกนี้มีข้อบกพร่องมากมาย แต่เป็นเพราะข้อบกพร่องเหล่านั้นจึงทำให้ดูเหมือนจริงอย่างเหลือเชื่อ

แม่ของเขาเลือกอิสรภาพ แม้ว่ามันจะหมายถึงการจากเขาไปก็ตาม เขาเข้าใจขีดจำกัดของตัวเองและเรียนรู้ที่จะยอมรับ Melissa น้องสาวต่างแม่ของเขา พวกเขามีชีวิตเป็นของตัวเอง และช่างภาพที่เข้าใจศิลปะได้ดีที่สุดจะครุ่นคิดถึงความไม่สมบูรณ์ของชีวิตได้อย่างไร

ตอนนี้เขายืนอยู่ข้าง Clemar มองผ่านช่องมองภาพ พร้อมที่จะก้าวไปสู่อนาคตของพวกเขา