Sun

ราชาวานรผู้เป็นอมตะ เด็ดเดี่ยวและไม่ยืดหยุ่นเหมือนภูเขาที่อุ้มเขาไว้ ซัน วิญญาณแห่งภูเขาอมตะที่เกิดจากหินวิเศษ ร่อนเร่อย่างอิสระระหว่างสวรรค์และโลก จนกระทั่งวันหนึ่งเสียงร้องของกลุ่มแพนด้าดึงดูดความสนใจของเขา จากพวกเขาเองที่เขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับการดำรงอยู่ของความตาย แม้ว่าจะสับสนกับการเปิดเผยอย่างกะทันหันนี้ แต่พวกแพนด้าก็เข้าใจผิดว่าเขาเป็นเทพแห่งภูเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งแพนด้าตัวน้อยชื่อ Li Li ตกหลุมรัก Sun และอุทิศเวลาให้กับการเก็บลูกพีชให้กับ Monkey King แต่วันหนึ่งเมื่อมีน้ำท่วมฉับพลันเข้าโจมตีหมู่บ้านแพนด้า Li Li ก็หลงทางในกระแสน้ำขณะค้นหาลูกพีช ซันมาถึงสายเกินไป และถึงแม้แพนด้าตัวอื่นๆ จะขอร้อง แต่เขาก็ไม่สามารถทำให้เพื่อนของเขากลับมาจากความตายได้ ตอนนั้นเองที่ซุนประสบความสูญเสียเป็นครั้งแรก ไม่สามารถเข้าใจความโศกเศร้าของเขาได้ เขาจึงหลับลึก นับพันปีได้ผ่านไปแล้ว และอีกหลายอย่างคงจะผ่านไปหากซันไม่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยการต่อสู้ระหว่างมังกร หลังจากสังหารมังกรดำและช่วยดินแดนแม่น้ำ Cadia โดยไม่รู้ตัว เขาได้ตั้งคำถามกับ Silver Dragon เกี่ยวกับความเป็นอมตะและค้นหาจุดประสงค์ของเขา แทนที่จะค้นหาคำตอบ มังกรกลับตั้งชื่อให้เขาว่าดวงอาทิตย์และมีหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์โลก แต่สิ่งนี้หมายถึงอะไร? ซันจมอยู่กับความคิดอีกครั้ง... ===การดำรงอยู่ที่เป็นอมตะ=== ก่อนที่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ครั้งใหญ่จะปลุกเขา เขาได้หลับไหลมานานนับพันปี

ลึกเข้าไปในความฝันอันยาวนาน เขาได้ใคร่ครวญถึงน้ำตกอันงดงามตระการตาและเนินเขาที่ประดับประดาไปด้วยดอกไม้นานาชนิด แพนด้าตัวน้อยโผล่ออกมาจากป่าสีเขียวและร้องเรียกเขา ในท้ายที่สุด นิมิตทั้งหมดนี้มาบรรจบกันที่ผีเสื้อตัวเดียว โผล่ออกมาจากขอบเขตแห่งภวังค์ที่หลับใหลของมัน

บัดนี้เขาได้ตื่นขึ้นแล้ว สิ่งมีชีวิตที่เกิดจากพลังวิญญาณของภูเขา ก่อตัวขึ้นภายในโขดหินและหล่อหลอมมาเป็นเวลานับพันปี อาณาเขตของเขาแผ่ขยายออกไปอย่างไร้ขอบเขตแห่งการสร้างสรรค์ สวรรค์และโลกยอมจำนนต่อความปรารถนาของเขา และของเขาเพียงผู้เดียว แต่ในช่วงที่เขาเฉลิมฉลองกันอย่างถึงที่สุด ในที่สุดเขาก็มองเห็นอารมณ์อันลึกซึ้งและไม่รู้จักที่ไหลซึมเข้ามาในการดำรงอยู่ของเขา เขาตั้งอยู่บนกิ่งก้านเดี่ยวๆ เขาจ้องมองคืนพระจันทร์เต็มดวงมานานหลายศตวรรษ สับสนกับความเศร้าโศกที่แทบจะมองไม่เห็นซึ่งไหลผ่านลึกเข้าไปในหัวใจของเขาราวกับเส้นด้ายที่ละเอียดอ่อน

“ราชาวานรผู้ยิ่งใหญ่! ดูสิว่าฉันเอาอะไรมาบ้าง! ฉันปีนขึ้นไปบนยอดเขาสูงสุดแล้วเก็บลูกพีชที่อวบอ้วนที่สุด!” เขามองดูฉากที่พลุกพล่านใต้ต้นไม้ และความทรงจำของหมีแพนด้าตัวน้อยชื่อหลี่หลี่ก็ปลุกเร้าอยู่ภายในตัวเขา ในชั่วนิรันดร์แห่งการดำรงอยู่ของเขา ช่วงเวลานี้ถือเป็นการสลับฉากที่สั้นแต่สำคัญ

ในเวลานั้น เขาท่องไปอย่างอิสระท่ามกลางภูเขาที่ทอดยาวระหว่างสวรรค์และโลก ความลึกลับของต้นกำเนิดและจุดหมายปลายทางสุดท้ายได้หลบเลี่ยงเขา แต่ความรู้สึกอิสระอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนได้ห่อหุ้มเขาไว้ ครั้นเมื่อเสียงคร่ำครวญคร่ำครวญดังเข้าหู เขาจึงถูกดึงดูดเข้าหาสัตว์ขาวดำที่ร้องไห้เพราะสิ่งที่เรียกว่า "ความตาย" “ความตาย” นี้คืออะไร? ด้วยความสนใจในสิ่งลึกลับนี้ เขาจึงเหลือบมองเพียงชั่วขณะเดียว และพัวพันกับเรื่องราวของพวกเขาโดยไม่รู้ตัว ในเรื่องราวที่นำเสนอแก่เขา แก่นแท้ของจิตวิญญาณแห่งขุนเขาได้แข็งตัวกลายเป็นหิน ก่อตัวเป็นสิ่งมีชีวิตอมตะ ไม่มีใครอื่นนอกจากตัวเขาเอง ราชาวานรผู้ยิ่งใหญ่

ในตอนแรก เขาปัดสิ่งรบกวนต่างๆ ทิ้งไป และย้ายไปที่ยอดเขาอีกลูกหนึ่ง ซึ่งเขายังคงลุกขึ้นต่อไปในตอนเช้า เปียกโชกไปด้วยน้ำค้าง และสนุกสนานไปกับภูเขาที่โดดเดี่ยว อย่างไรก็ตาม สิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่อยู่ลึกเข้าไปในป่าก็ร้องไห้ไม่หยุดหย่อน เรียกชื่อราชาวานรด้วยเสียงร้องอย่างต่อเนื่องที่ดังก้องไปทั่วท้องฟ้า รบกวนความสงบสันโดษของมัน ด้วยความโกรธแต่อยากรู้อยากเห็น เขาจึงแยกม่านหนาทึบของป่าออกและล้มลงที่ต้นตอของความวุ่นวาย แขนขาเล็กๆ ของเขาได้รับความเสียหายและทรุดโทรมเนื่องจากการทำงานไม่หยุดหย่อน ในขณะนั้น สายตาของพวกเขาประสานกันและมีแสงเรืองรองฉายแวววาวในดวงตาของสิ่งมีชีวิต

การช่วยสิ่งมีชีวิตและญาติของมันจากกระแสน้ำที่โหมกระหน่ำก็เพียงพอแล้วสำหรับความคิดในภายหลัง สิ่งมีชีวิตเหล่านี้มีความดื้อรั้นที่ดื้อดึง ด้วยตระหนักดีถึงพลังอันไร้ความปรานีของน้ำท่วมในแม่น้ำในช่วงฤดูฝน พวกเขาจึงยึดติดกับบ้านเกิดที่ขาดแคลนอย่างเหนียวแน่น Monkey King มีชีวิตอยู่มายาวนานและพัฒนาความสามารถอันน่าอัศจรรย์คล้ายกับความเป็นพระเจ้า ทักษะหลายอย่างของเขาคือความเชี่ยวชาญในการผันแม่น้ำและการสร้างศาลเจ้าบนเนินหิน เขาได้ถ่ายทอดทักษะเหล่านี้ไม่ใช่จากการกุศล แต่มาจากความปรารถนาความสงบและสันติสุขล้วนๆ

แต่แพนด้ากลับมีความดื้อรั้นซึ่งทำให้ราชาวานรโกรธเคือง วันแล้ววันเล่า เขาข้ามเนินเขาและหุบเขาอย่างงุ่มง่ามเพื่อนำเสนอสิ่งที่เขาถือว่าเป็นลูกพีชที่ดีที่สุดแก่ราชาวานร มันเป็นความทุ่มเทอย่างแน่วแน่ที่ Monkey King ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

แม้ว่าราชาวานรจะรู้สึกหงุดหงิดในช่วงแรก แต่เมื่อเวลาผ่านไปตามฤดูกาล เขาก็เริ่มคุ้นเคยกับพิธีกรรมประจำวันในการกินลูกพีชธรรมดาๆ รวมถึงการมีแพนด้าที่แนะนำตัวเองว่าหลี่ ลี่ด้วย ราชาวานรเริ่มเพลิดเพลินกับการสนทนาธรรมดา ๆ เล็กน้อย มนุษย์มีความชื่นชอบในการตั้งชื่อทุกสิ่งตั้งแต่แรกเริ่ม และ Li Li ก็ไม่มีข้อยกเว้น เขาพูดพล่อยๆ ไม่รู้จบ โดยยืนยันว่าราชาวานรนั้นมีชื่ออยู่ แพนด้ายังได้ตั้งชื่อหมู่บ้านว่า Spirit Creek ด้วย หลี่ หลี่มักจะถามคำถามเดียวกันนี้กับเขาเสมอ

“วันนี้คุณตั้งชื่อแล้วหรือยัง?”

“ไม่ ฉันไม่ต้องการของแบบนั้น”

“ฉันรู้ว่าคุณคือราชาวานรผู้เป็นอมตะผู้ยิ่งใหญ่ แต่นั่นไม่ใช่ชื่อของคุณใช่ไหม ทุกสิ่งในโลกนี้ยังคงต้องการชื่อ”

มันน่าหงุดหงิดมากจริงๆ ราชาวานรย้ายไปที่ภูเขาที่สูงขึ้น และตามที่คาดไว้ ตอนเช้าก็กลับมาสงบสุขอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ความปรารถนาบางอย่างเริ่มปลุกเร้าในตัวเขา เขาพบว่าตัวเองถอยห่างจากความวุ่นวายที่ครั้งหนึ่งเคยวุ่นวาย และรอคอยการมาถึงของแพนด้าน้อยผู้กล้าท้าทายทุกอุปสรรคในการข้ามป่าบนภูเขา เมื่อวันเวลาผ่านไปอย่างเงียบงัน ความปรารถนาของเขาก็ทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น ทันใดนั้นเขาก็ถูกกระตุ้นด้วยความอยากที่จะตามหา Li Li และถามเธอว่าทำไมทุกสิ่งในโลกจึงต้องมีชื่อ มันกลายเป็นความทุกข์อันน่าสยดสยองที่หยั่งรากลึกอยู่ในตัวเขา

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาลงมาจากภูเขา เขาก็ได้ยินเสียงครวญครางอันน่าสมเพชอีกครั้ง แต่คราวนี้ เป็นหลี่หลี่ที่ยอมจำนนต่อสิ่งที่แพนด้าคร่ำครวญถึงความตาย สามวันก่อนหน้านี้ ฝนตกทำให้เกิดน้ำท่วมอีกครั้ง เสียงคำรามอันดุเดือดของกระแสน้ำไม่สามารถไปถึงยอดเขาที่อยู่ไกลที่สุดได้ และเมื่อแม่น้ำพัดพา Li Li ออกไป เขาก็ยังคงเกาะติดกับลูกพีช ในช่วงสุดท้าย เขาให้ความมั่นใจกับเพื่อนๆ โดยไม่หวั่นไหวในความเชื่อของเขาว่า Monkey King จะต้องมาช่วยเหลือเขาอย่างแน่นอน เพราะไม่มีอะไรที่ Monkey King ทำไม่ได้

“คุณต้องสามารถช่วย Li Li ได้ใช่ไหม? เขาเชื่อในตัวคุณ! โปรดใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ของคุณ! เราขอร้องให้คุณ Monkey King ผู้ยิ่งใหญ่ ได้โปรดช่วยเขาด้วย!” ราชาวานรรู้สึกหวาดกลัวกับความสิ้นหวังของเขา ชีวิตคืออะไร? ความตายคืออะไร? เขาจะช่วย Li Li ได้อย่างไรเมื่อเขาไม่เข้าใจแนวคิดเหล่านี้ด้วยซ้ำ คำถามแล้วคำถามวนเวียนอยู่ในใจของเขาราวกับพายุ

"ฉันช่วยเขาไม่ได้ ฉันช่วยใครไม่ได้เลย! ฉันไม่ใช่พระเจ้า ฉัน... ฉันคือ..."

เขาเป็นใคร? เขาไม่มีชื่อด้วยซ้ำ

" ปล่อยฉันไว้คนเดียว ! »

เขาวิ่งไปข้างหน้าจิตใจของเขาถูกครอบงำด้วยความคิดเรื่องความคงอยู่ของความตาย

เขาหนีไปทางเหนือ แต่เขากำลังจะไปไหน? หลังจากความตายเราจะไปที่ไหน?

ครั้งนั้น มีปาฏิหาริย์ปรากฏแก่เขาเหมือนสายฟ้าฟาด ทางทิศเหนือชี้ไปยังภูเขาที่เขาประสูติ ความตายหมายความว่าเขาจะไม่มีวันเห็น Li Li ผจญภัยข้ามเนินเขาและแม่น้ำอีกต่อไปหรือไม่?

บ้านเกิดและบ้านของคนๆ หนึ่งมีพลังในการปลอบใจแม้กระทั่งดวงวิญญาณที่แตกสลายที่สุด... อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่เขาได้ยินในวันหนึ่งที่หมีแพนด้าพูด

ในที่สุดเขาก็มาถึงสถานที่เกิดของเขา ซึ่งเศษหินที่เขาเกิดนั้นยังคงยืนอยู่บนยอดเขา เขารวบรวมพวกเขาไว้ในอ้อมกอดที่แน่นแฟ้น และในขณะนั้น หินที่เย็นชาและไร้ชีวิตเหล่านั้นดูเหมือนจะสั่นสะเทือนด้วยความร้อนที่สัมผัสได้ เขาปล่อยให้ตัวเองหลับไปและนอนอยู่ที่นั่นเป็นพันๆ ปี จนกระทั่งโลกสั่นสะเทือนและคำรามปลุกเขาอีกครั้ง

จิตสำนึกของเขากระโจนกลับเข้าสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่ปลุกเขาให้ตื่น มันกลายเป็นมังกรดำที่ปกคลุมไปด้วยเลือด และพุ่งชนอย่างไม่ลดละเข้ากับสิ่งกีดขวางที่ก่อตัวขึ้นรอบๆ ตัวมันอย่างลึกลับ

“แมลงวันน่ารำคาญนี้มาจากไหน?”

เขาเอาชนะมังกรเพียงเพื่อดูการมาถึงของมังกรตัวอื่นซึ่งมีรูปลักษณ์เหมือนกัน แต่เป็นสีเงินแทนที่จะเป็นสีดำ อย่างไรก็ตาม คนนี้ไม่ได้อยู่ที่นั่นเพื่อต่อสู้ มังกรเงินเริ่มอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้นในขณะที่ราชาวานรหลับใหล และแผ่นดินเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากตามกาลเวลาอย่างไร ผู้ลี้ภัยจำนวนมากหนีจากการทำลายล้างของสงครามและมาลี้ภัยที่นี่ มังกรเงินดูเหมือนจะเป็นผู้พิทักษ์ที่รับผิดชอบต่อความปลอดภัยของพวกมัน อย่างไรก็ตาม ความแตกแยกได้ฉีกเขาและพี่น้องของเขาออกจากกัน เพื่อประโยชน์ของมนุษย์เหล่านี้ มังกรเงินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปราบปรามเครือญาติของเขาเอง ซึ่งเป็นหน้าที่อันเจ็บปวดที่ก่อให้เกิดกระแสน้ำวนหายนะในทะเลทางตอนเหนือโดยไม่ได้ตั้งใจ เมื่อคำนึงถึงภัยพิบัตินี้ มังกรเงินจึงตัดสินใจสงบพายุด้วยร่างของมันเอง

ราชาวานรซึ่งตอนนี้ตื่นเต็มตัวแล้ว ฟังอย่างครึ่งใจขณะรวบรวมความคิดของตัวเอง ความหมายของการดำรงอยู่ของผู้เป็นอมตะเช่นเขาคืออะไร? เขายังคงไม่พบคำตอบตลอดการนอนหลับ แต่เบื้องหน้าเขานั้นมีมังกรสีเงินยืนอยู่ ดูเหมือนว่าจะมีชะตากรรมเดียวกัน

บางทีสิ่งมีชีวิตนี้อาจเปิดเผยคำตอบของคำถามที่หลบเลี่ยงได้ “ในเมื่อฉันช่วยคุณก็ตอบคำถามนี้ให้ฉันหน่อยสิ คุณเป็นอมตะใช่ไหม? คุณเคยเบื่อกับ...

มังกรหัวเราะ เป็นเวลานานแล้วที่ไม่มีใครถามคำถามเช่นนี้ และไม่เคยตรงไปตรงมาขนาดนี้ สุดท้ายที่สอบถาม...ก็ว่ากันอีกวัน.. เรื่องราวตอนนี้เน้นไปที่ลิงหิน

"โชคชะตาถักทอผืนผ้าสำหรับสิ่งมีชีวิตทั้งปวงซึ่งถูกชี้นำโดยมือแห่งโชคชะตา แต่ทั้งคุณและฉันซึ่งเป็นอิสระจากชีวิตหรือความตาย ได้รับการยกเว้นจากความทุกข์ทรมานของมนุษย์ ดังนั้น จึงเป็นหน้าที่อันศักดิ์สิทธิ์ของเราในการปกป้องโลก วงจรแห่งชีวิต และช่วงเวลาชั่วขณะระหว่างพวกเขา ระวังตัวไว้ที่นี่ และเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ฉันจะเปิดเผยความจริงที่คุณแสวงหาแก่คุณ"

“เดี๋ยวก่อน คุณเป็นใคร คุณรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร”

มังกรได้หายตัวไปในคลื่นแล้ว เหลือเพียงระลอกคลื่นที่หมุนวนเข้าไปในกระแสน้ำวน “ให้ฉันตั้งชื่อให้คุณ” เสียงก้องดังขึ้น “ผู้ที่โอบรับจักรวาลแห่งการดำรงอยู่ ในฐานะผู้พิทักษ์อาณาจักรนี้ ชื่อของคุณจะครอบคลุมทุกสิ่ง คุณจะเป็นที่รู้จักในนาม 'ดวงอาทิตย์'” ขณะที่ทะเลเริ่มสงบลงหลังจากที่มังกรลงมา หัวใจของซันก็ฟื้นคืนความรู้สึกสงบอีกครั้ง แต่แล้วเขาก็ตระหนักได้ว่า...

“คำตอบแบบไหนล่ะ? ไร้สาระสิ้นดี! ฉันถูกหลอกให้ยืนเฝ้าที่นี่ ตอนนี้ฉันมีชื่อแล้ว แต่มันเขียนยังไงล่ะ ทั้งหมดนั่นเกี่ยวกับจักรวาลและอื่นๆ... มันเป็นคำพูดที่ไม่มีความหมายสำหรับฉัน”

หลังจากพึมพำอยู่ครู่หนึ่ง ซันก็กลับมานั่งลงบนหินก้อนเดียวกัน คราวนี้เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เขาปรารถนาที่จะได้พบกับ Li Li อีกครั้งเพื่อที่เขาจะได้บอกชื่อของเขากับเธอในที่สุด