Joy

“เด็กปาฏิหาริย์” กลับมาหา Leonins หลังจากเดินทางท่องเที่ยวมานานหลายปี Joy มีความคล่องแคล่วและมีไหวพริบซึ่งเป็นที่รู้จักในนาม "หัวขโมยตัวน้อย" ที่โด่งดังที่สุดของเมืองลูมิน่า Joy ปรารถนาที่จะได้อิ่มท้องและหัวใจของเธอก็อบอุ่น ในเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างโชคดี Joy กลับไปยังดินแดนของ Leonines หัวใจที่เร่ร่อนของเธอได้รับการเยียวยาด้วยความรักที่เรียบง่ายและไม่มีเงื่อนไขของผู้ที่เธอรัก เธอไม่กลัวที่จะสูญเสียความรักอีกต่อไปและสาบานว่าจะปกป้องคนรอบข้างให้กลายเป็นสายฟ้าสีทองที่ดังก้องไปทั่วบ้าน... === ฉัน Joy === ฉันเป็นใคร?

ทันทีที่ฟ้าผ่าลงมาที่หน้าอกของเธอ เด็กหญิงลีโอนีนก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงคำถามนี้

เธอมองหาคำตอบมาโดยตลอด

“คุณเป็นกระต่ายรักตัวโปรดของคุณยาย” นี่คือคำตอบที่เธอได้รับจากยายบุญธรรมของเธอ ตราบใดที่เธอจำได้ พวกเขาอาศัยอยู่ในสลัมของเมืองลูมิน่า แม้ว่าคุณยายจะยากจน แต่เธอก็พบวิธีเลี้ยงลูกสาวและพาเธอเข้านอนอยู่เสมอ ในขณะเดียวกัน สร้อยคอวิเศษบนหน้าอกของหญิงสาวยังคงเต้นเบา ๆ ตามจังหวะเพลงกล่อมเด็ก ตามที่ยายของเธอเล่า เธอสวมสร้อยคอนั้นแล้วเมื่อถูกค้นพบ หนึ่ง สอง สาม สี่! มันก็เหมือนกับจังหวะแห่งความรัก

วันหนึ่งคุณย่าไม่เคยตื่นขึ้นมาอีกเลย... เด็กหญิงยืนอยู่ข้างร่างที่แช่แข็งอยู่หลายวัน แต่ไม่สามารถหาวิธีปลุกคุณยายของเธอได้ การตีสร้อยคอบนหน้าอกของหญิงสาวเริ่มช้าลงและเบาลง

หนึ่ง... สอง... สาม... สี่...

ราวกับว่าหัวใจของเธอถูกมือใหญ่คู่หนึ่งจับไว้แน่น และเธอก็จะไม่ได้ยินเสียงเพลงกล่อมเด็กอีกเลย วันนั้นเองที่เด็กสาวได้ทราบเรื่องความตาย ความไม่เที่ยงของความรัก ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน มันก็มักจะหายไปในที่สุด ไม่มีเหตุผล!

ขณะที่เธอเช็ดน้ำตา เธอคิดว่าจะหาขนมปังอุ่นๆ ได้ที่ไหน

หญิงสาวเริ่มเร่ร่อน แม้ว่าชีวิตจะเศร้ามาโดยตลอด แต่มันก็สอนเขาหลายอย่างเช่นกัน เธอเรียนรู้ที่จะแอบเข้าไปในร้านเพื่อขโมยอาหาร หลบเลี่ยงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของเมือง และแม้กระทั่งต่อสู้กับแมวจรจัดเพื่อหาอาหาร เวทมนตร์ลีโอนีนของเขาแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องหญิงสาว เปลี่ยนความขมขื่นในชีวิตของเธอให้กลายเป็นเค้กแสนหวาน

ในเวลานั้น คำตอบที่เธอได้ยินบ่อยที่สุดคือ "หัวขโมยที่นำความอับอายมาสู่กลุ่มเลโอนิน"

เธอจำคำพูดเหล่านี้ได้จากหริทซึ่งเป็นลูกน้องของกองทัพจักรวรรดิ เขารู้สึกไม่พอใจที่หญิงสาวจะทำให้ชื่อเสียงของกลุ่มเสื่อมเสียในเรื่องความซื่อสัตย์และความเมตตา แม้จะพยายามตำหนิและลงโทษ แต่หญิงสาวก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ความโกรธของ Harith เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งวันหนึ่งเขาค้นพบว่าหญิงสาวไม่เคยกลับมาที่ตระกูล Leonin... ไม่เคยรู้ว่าเธอเป็นใคร

เมืองลูมิน่ามีขนาดใหญ่พอที่จะทำให้ผู้พเนจรมักจะละสายตาจากกัน ลีโอนีนในวัยเยาว์ไม่รู้ว่าเธอมีทางเลือกอื่นนอกจากต้องออกเดินทาง หลังจากการต่อสู้หลายครั้ง ในที่สุด Harith ก็สามารถพาหญิงสาวกลับไปยังบ้านเกิดของเธอที่ Bright Marsh ได้

Glittering Swamp ตั้งอยู่ในป่าตอนกลางของ Azrya เป็นที่อาศัยของ Leonins หลายชั่วอายุคน หลายปีแห่งการเร่ร่อนทำให้เด็กสาวต้องระวังตัว เธอคอยระวังตัวอยู่เสมอเหมือนแมวจรจัดที่ถูกรับเลี้ยง สิ่งที่เธอต้องการคือหนีจากบ้านใหม่ของเธอ

ผู้เฒ่าแห่ง Leonins ให้คำตอบที่สามกับเด็กสาว: "เด็กปาฏิหาริย์ผู้ที่จะปฏิบัติตามคำทำนายของตระกูล Leonin"

หลายปีก่อน ในคืนที่มีพายุ มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งถือกำเนิดขึ้นมาในหนองน้ำ โดยถือ "คริสตัลลีโอนีน" ในคำทำนายโบราณของเผ่า เธอเป็นที่รู้จักในนาม "เด็กปาฏิหาริย์" ที่จะช่วยชีวิตผู้คนของพวกเขา แต่เมื่อสาวน้อยอายุได้เพียงสามขวบ เธอบังเอิญตกลงไปในแม่น้ำ...

ผู้เฒ่าพาหญิงสาวไปที่วิหาร Leonine ซึ่งเป็นที่ประดิษฐานคริสตัล Leonine... รูปร่างเหมือนกับสร้อยคอที่หน้าอกของหญิงสาว พวกเขาเริ่มดังก้อง

หนึ่ง สอง สาม สี่!

เหมือนได้ร้องเพลงของคุณยายอีกครั้ง

แต่แม้แต่คำทำนายก็ไม่สามารถเปลี่ยนนิสัยของหญิงสาวได้ เธอยังคงเล่นกลกับคนรอบข้างและโกหกเพื่อให้ได้อาหารอร่อยๆ เธอยังจัดปาร์ตี้บาร์บีคิวในวิหาร Leonin ด้วย! แม้แต่เด็กคนอื่นๆ ที่ไม่ชอบผู้หญิงคนนั้นก็ไม่มีทางจัดการกับเธอได้ เมื่อใดก็ตามที่ชาวบ้าน Leonin ใจดีและเรียบง่ายแสดงความห่วงใยหรือใจดีต่อเธอ พวกเขาจะเตือนหญิงสาวเสมอถึงช่วงเวลาที่เธอรู้สึกว่าหัวใจเต้นช้าๆ... ถึงความรู้สึกเสียวซ่าที่เธอไม่อยากรู้สึกอีกเลย

“ฉันไม่จำเป็นต้องกังวลว่าฉันเป็นใครที่นี่…ฉันหวังว่าสิ่งต่างๆ จะเป็นเช่นนี้ตลอดไป”

แต่ฟ้าร้องกลางดึกก็ทำให้ความฝันของหญิงสาวแตกสลาย

พายุอันเลวร้ายนี้ดูเหมือนจะต้องการลบล้างทุกสิ่งทุกอย่าง เด็กสาวตกใจกลัวมาก... เธอเป็น "เด็กมหัศจรรย์" ผู้ที่ได้รับเครื่องดื่มและอาหารมากมายฟรีๆ... พวกเขาจะขอให้เธอช่วยพวกเขาอย่างแน่นอน!

แต่ผู้เฒ่าร้องขอให้เธอหนีไปยังที่ปลอดภัย ครอบครัวลีโอนินไม่มีเจตนาที่จะบูชายัญเด็กในนามของคำทำนาย พวกเขาไม่สนใจเธอเพราะพวกเขาต้องการบางสิ่งบางอย่าง... แต่เพราะพวกเขารู้สึกเสียใจกับเด็กกำพร้าคนหนึ่ง ตระกูลลีโอนินปล่อยเด็กสาวราวกับว่าเธอเป็นเด็กที่ออกจากบ้านไปแล้ว

เมื่อมองขึ้นไป เด็กสาวเห็นว่าวิหารกำลังจะพังทลายลงเนื่องจากแรงกดดันของพายุ ลีโอนินที่ตัวสั่นอยู่รอบๆ วิหาร พยายามอย่างเต็มที่เพื่อรักษามันไว้ด้วยเวทมนตร์ หลับตาและสวดภาวนา พวกเขาคิดถึงครอบครัวเพื่อความอุ่นใจ

คอเสื้อที่หน้าอกของเขาเริ่มตีอีกครั้งอย่างช้าๆและเบา ๆ เธอจะสูญเสียบ้านใหม่เช่นเดียวกับที่เธอสูญเสียยายหรือไม่?

เมื่อมีสายฟ้าฟาดอีกดวงหนึ่งมาจากท้องฟ้า วิหารก็เริ่มพังทลายลง ทันใดนั้น... เด็กสาวคนนี้ก็สามารถต้านทานสายฟ้าได้! เธอวิ่งกลับไปกลับมาท่ามกลางพายุ เธอดูดซับสายฟ้าเข้าสู่ร่างกายของเธอ เพื่อป้องกันไม่ให้สร้างความเสียหายให้กับวิหารอีก เธอยังคงวิ่งและกลิ้งด้วยความเร็วสูง จนกระทั่งสายฟ้าฟาดลงมาที่หน้าอกของเธอ

“ฉันเป็นใคร”

นั่นคือตอนที่เธอพบคำตอบของเธอ

คริสตัลลีโอนีนในวิหารสั่นไหวกับสร้อยคอ หนึ่ง สอง สาม สี่!

“ฉันเป็นเด็กกำพร้า”

ลีโอนินและคริสตัลโผล่ออกมาด้วยพลังเวทย์มนตร์ที่ไหลออกมาจากหญิงสาว ราวกับว่าได้รับพรจากบ้าน แสงลามไปที่หูและขาของเขา...ส่องสว่างไปทั่วร่างกายของเขา

“ฉันขโมยอาหารและทำสิ่งเลวร้ายมากมาย...”

หญิงสาวยังคงวิ่งต่อไป เร็วขึ้นเรื่อยๆ จนถึงจุดที่ไม่มีอะไรสามารถหยุดเธอได้

“แต่ตอนนี้ ฉันเป็นเด็กที่ทุกคนรัก... เด็กมหัศจรรย์แห่งเลโอนิน!”

เธอไม่กลัวที่จะสูญเสียความรักอีกต่อไป...แต่เธอกลับใช้ชีวิตเพื่อปกป้องคนที่เธอรักแทน แสงบนร่างของหญิงสาวก็สว่างขึ้นเรื่อยๆ ราวกับสายฟ้าสีทอง มันพุ่งเข้าหาเมฆดำมืดเหนือศีรษะ

"ฉัน! เอง! จอย!"

=== ส่วนโค้งของอักขระ ===

=== ความหวานของบ้าน ===

=== เรืองแสงกลางคืนที่เหน็บหนาว ===