Phoveus

Phoveus เคยเป็นทหาร Moniyan จากชายแดนของเทือกเขา Lantis หน่วยของเขาซึ่งประกอบด้วยนักรบที่แข็งแกร่งสิบสี่คน เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่คนในท้องถิ่นถึงความกล้าหาญที่ไม่ประมาทในการต่อสู้กับ Abyss โดยใช้วิธีที่น่าสงสัยแต่มีประสิทธิภาพ

ในระหว่างการรุกของจักรวรรดิที่หายนะ Phoveus ถูกบังคับให้อัญเชิญพลังของเทพเจ้าแห่งความชั่วร้ายเพื่อพลิกกระแสน้ำ แม้ว่าเขาจะช่วยชีวิตเขาได้ แต่ Phoveus ก็ถูกตราหน้าว่าเป็นคนบาปที่สมรู้ร่วมคิดกับปีศาจ ระหว่างทางไปประหาร เทพปีศาจพยายามเข้ายึดร่างของโฟวีอุส แต่โฟวีอุสใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้เพื่อผูกสัมพันธ์กับเทพปีศาจในหินใหญ่ก้อนเดียว ในขณะที่จักรวรรดิยังคงประณาม Phovéus ว่าเป็นคนบาป แต่คนที่อยู่ชายแดนจะถือว่าเขาเป็นวีรบุรุษตลอดไป

หินใหญ่ก้อนเดียวไร้ชื่อ ใต้แสงสีเลือดหมูบนท้องฟ้าของ Moniyan กลิ่นของเลือดที่โชยมาในอากาศเย็น บ่งบอกถึงการต่อสู้อันน่าสยดสยองเมื่อไม่นานมานี้

ล้อเกวียนของเรือนจำกระเด้งไปมาบนก้อนหินขณะที่มันถูกลากไปตามถนนบนภูเขา "อำลาวันวาน สู่ความรุ่งโรจน์ที่ถูกลืม ในคืนที่แสนคุ้นเคย เปิดอกของฉัน และจารึกคำสาบานนี้ไว้ในใจของผู้คนชายแดน..."

ในรถม้า ร่างเงาเผยให้เห็นตัวเองผ่านช่องว่างในกรง ชุดเกราะของเขาแตก ใบหน้าของเขาขาดวิ่น และดวงตาที่ว่างเปล่าของเขาแวววาวอย่างเย็นชาท่ามกลางแสงจันทร์

"เงียบ!"

ทหารคนหนึ่งกรีดร้องขณะที่เขาชนเกวียน ขัดจังหวะเพลงพึมพำ ความโกรธที่เพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นบนใบหน้าของเขาในขณะที่เขาสาปแช่งนักโทษ:

“เราสูญเสียคนดีไปหนึ่งหมื่นสามพันคนในการต่อสู้ครั้งนี้! และสิ่งที่คุณทำ... มันเหมือนกับถ่มน้ำลายลงบนหลุมศพของพวกเขา!”

ลมพัดเหมือนมีดคม หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง Phoveus ก็หันกลับและถอยกลับเข้าไปในความมืด เสียงดังออกมาจากเกวียนอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงร้องของทหารรักษาชายแดน กลับมีชื่อทั้งสิบสามชื่อถูกกระซิบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชื่อที่ดูเหมือนธรรมดาเหล่านี้เคยนำความสุขและความหวังมาสู่หมู่บ้านต่างๆ ในเทือกเขา Lantis เหล่านี้เป็นชื่อของพ่อ พี่น้อง และลูกชายที่ปกป้องชายแดนมาหลายชั่วอายุคน แต่ตอนนี้เป็นเพียงชื่อที่เขียนอย่างเหยียดหยามลงในกระดาษของกองทหารชายแดนโมนิยัน

“คนของคุณจะถูกจดจำว่าเป็นคนบาปและคนทรยศเช่นเดียวกับคุณ”

ในขณะนี้ หินก้อนใหญ่ที่บรรทุกอยู่ในเกวียนคันเดียวกันก็เริ่มเคลื่อนตัว Phoveus มองดูด้วยความไม่เชื่อในขณะที่ดวงตาค่อยๆ เปิดขึ้นบนหินใหญ่ก้อนเดียว ดวงตาดวงเดียวกันที่นำพาเขาไปสู่ชะตากรรมนี้ เธอมุ่งความสนใจไปที่ Phoveus ซึ่งสะท้อนถึงความบ้าคลั่งในดวงตาของเขา

การประชุมครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หลายศตวรรษก่อน บรรพบุรุษของ Phoveus ได้ผนึกเทพเจ้าชั่วร้ายไว้บนยอดเสาใหญ่ เสาหลักดังกล่าวถูกกัดเซาะเป็นเวลาหลายปี ในที่สุดก็กลายเป็นหินใหญ่ก้อนเดียวบริเวณชายแดนของจักรวรรดิโมนิยันและขุมนรก หลังจากการสู้รบที่เป็นเวรเป็นกรรมนี้ เสาหินก็ถูกวางไว้ในเกวียนเพื่อขนย้าย โฟวีอุสรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับปีศาจ และปีศาจก็รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา

“เอาพลังของฉันกลับคืนมาและเรียกร้องทุกสิ่งที่เป็นของคุณโดยชอบธรรม…”

โฟวีอุสยังคงเงียบแต่ไม่ได้สังเกตว่ามือของเขาเคลื่อนไปทางเสาหินที่กระซิบโดยไม่รู้ตัว ชื่อทั้งสิบสามดังก้องอีกครั้งในความมืด คราวนี้มาพร้อมกับเสียงตะปูขูดหิน เขาได้เรียกชื่อเหล่านี้นับครั้งไม่ถ้วน สิ่งเหล่านี้ฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณของเขา เช่นเดียวกับดวงตาที่ไว้วางใจ รอยยิ้มที่เหนื่อยล้า และใบหน้าที่เหนื่อยล้าที่ตอบสนอง

แต่ทั้งหมดนั้นก็ไม่มีอีกแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คือป้ายหลุมศพนิรนามที่สร้างขึ้นที่ชายแดน ชายแดนที่พวกเขาปกป้องด้วยเลือดและน้ำตา และพวกเขาไม่สามารถพบความสงบสุขได้แม้จะตายไปแล้ว โฟเวอุสได้รับการเตือนว่าชื่อต่างๆ มีประโยชน์ต่อสิ่งมีชีวิตเท่านั้น

เมื่อ Abyss เริ่มโจมตี Mount Lantis Pass อย่างไม่ลดละ โดยพยายามทำลายแนวป้องกันของจักรวรรดิ Phoveus ที่สิ้นหวังพบว่าตัวเองกำลังจ้องมองดวงตาปีศาจขนาดยักษ์ เขารู้สึกราวกับว่าดวงตากำลังจ้องมองเข้าไปในจิตวิญญาณของเขา ค้นหาบางสิ่งบางอย่าง... "โอ้ เขาปรารถนาพลังที่ท่วมท้นมากพอที่จะหยุดการสังหารที่ไร้เหตุผลนี้"

ภายใต้อิทธิพลของสิ่งมีชีวิตปีศาจ Phoveus และคนของเขาสามารถเอาชนะกองกำลัง Abyssal ในวันนั้นได้ เสียงแตรแห่งชัยชนะชั่วขณะและเสียงโหยหวนของ Abyss ถูกพาไปยังใจกลางของจักรวรรดิ กระตุ้นให้จักรวรรดิมีความทะเยอทะยานที่จะยึดคืนดินแดนที่สูญเสียไปอีกครั้ง

ดังนั้น Imperial Knight Tigreal จึงถูกส่งไปยังทางผ่านพร้อมกับกองกำลังทหารหนึ่งหมื่นสามพันคน พวกเขามาถึงด้วยจิตใจที่ดี โดยมีชุดเกราะสีทองส่องแสงยามบ่าย แต่เมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น โฟวีอุสก็ตระหนักว่าคนเหล่านี้อาศัยอยู่ในแสงสว่างมานานเกินไป และลืมไปว่าความมืดนั้นร้ายกาจเพียงใด

ความฉลาดแกมโกงของ Abyss และความไม่มีประสบการณ์ของผู้บังคับบัญชาภาคสนามของจักรวรรดิทำให้กองทหารที่สองทั้งหมดถูกล้อมรอบด้วยกองกำลัง Abyssal Phoveus มองดูคนของเขาที่ยังคงถือเชือกอยู่อย่างสิ้นหวัง ร่างกายที่ถูกทารุณกรรมของพวกเขาไม่ยอมล้มลง และหลับตาลง เขาบอก Tigreal ว่าเขายอมถูกโลกสาปแช่งดีกว่าปล่อยให้เพื่อนคนอื่นกลายเป็นหลุมศพที่ไม่ระบุชื่อ ฝ่าฝืนคำสั่งของ Tigreal Phoveus ก็เงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเขาปรากฏตัวต่อหน้าเขา เขาก็ใช้เลือดเพื่อทำลายผนึกของปีศาจ

ไม่นานต่อมา Phoveus ก็กระแทกเข้ากลางสนามรบและเริ่มผลัก Abyss กลับ ทำให้ Tigreal และทหารที่เหลือมีเวลาล่าถอย แต่ในสายตาของจักรวรรดิ ไม่มีบาปใดจะยิ่งใหญ่ไปกว่าการสมรู้ร่วมคิดกับปีศาจ ในทางกลับกัน ชีวิตของทหารที่เขาช่วยชีวิตไว้ไม่มีผลต่ออาชญากรรมของเขา โฟวีอุสถูกตราหน้าว่าเป็นคนทรยศและถูกจำคุกเพื่อประหารชีวิต

เมื่อย้อนกลับไปบนรถม้า พลังปีศาจเริ่มพันรอบแขนของ Phoveus ราวกับโซ่ที่ชั่วร้าย หนามแหลมยื่นออกมาจากมันและเจาะลึกเข้าไปในเนื้อของ Phoveus ในที่สุด! เทพปีศาจได้อดทนรอและวางแผนสำหรับช่วงเวลานี้ และตอนนี้เขากำลังจะแย่งชิงเนื้อและเลือดของศัตรูเก่าของเขา

เกวียนหันไปเผยให้เห็นใบหน้าอันเงียบสงบของ Phoveus ท่ามกลางแสงจันทร์ มีความมุ่งมั่นในสายตาของเขาว่าคนที่สิ้นหวังไม่ควรมี ทันใดนั้น Phoveus ก็คว้าโซ่ไว้ และด้วยน้ำหนักจิตวิญญาณของเขาเอง เขาจึงเริ่มผลักปีศาจกลับเข้าไปในหินใหญ่ก้อนเดียว ยิ่งปีศาจดิ้นรนมากเท่าไร โซ่ก็ยิ่งรัดแน่นมากขึ้นเท่านั้น ในกระบวนการนี้ ร่างกายและจิตวิญญาณของ Phoveus เริ่มผสานเข้ากับหินใหญ่ก้อนเดียวขณะที่พลังของมันไหลเข้าสู่ตัวเขา

“เราเหมือนกันในทางเดียว เรามีความอดทนเหมือนนักปราชญ์ ซ่อนความทะเยอทะยานที่แท้จริงของเราหรือวันแห่งโชคชะตานั้น น่าเสียดายที่คุณจะไม่มีโอกาสได้รู้คำที่สลักไว้บนหลังเสาหินนี้…”

Phovéus เช็ดฝุ่นออกจากเสาหิน เผยให้เห็นคำสาบานโบราณที่สลักไว้บนนั้น:

“เจตจำนงของเราคือโซ่ตรวนชั่วนิรันดร์ของคุณ”

กรงแตกออกเป็นชิ้นๆ เพื่อเผยให้เห็น Phoveus ซึ่งถูกโซ่ตรวนปกคลุมไว้และมีพลังที่เต้นเป็นจังหวะ ด้วยการก้าวย่างหนักๆ เขาก็ถอยหลังอย่างหนักไปทางชายแดน และลากเสาหินที่อยู่ข้างหลังเขา

ตอนนี้เสาหินได้กักขังวิญญาณทั้งสองไว้ แต่ Phoveus ไม่เคยรู้สึกได้รับการปลดปล่อยมากนัก เพราะในที่สุดเขาก็ได้รับพลังที่จะช่วยผู้คนของเขาได้