Minsitthar

ฉันยืนอยู่ใต้กำแพงปราสาทอันสง่างาม มันเป็นเพียงอีกวันในชีวิตธรรมดาของฉันในฐานะคนรับใช้ที่ไม่สำคัญ เสียงร้องไห้ของทารกกะทันหันทำให้ดวงอาทิตย์สั่นสะเทือน แต่การกำเนิดของเจ้าชายไม่สามารถปลุกชีวิตที่ติดค้างของฉันได้ ฉันยืนอยู่ใต้กำแพงปราสาทอันสง่างาม คำสรรเสริญและคำอวยพรมาถึงหูของฉัน บางคนอยากให้เขาใจดี บางคนอยากให้เขากล้าหาญ บางคนอวยพรให้เขามีอนาคตที่ดี... ฉันเคยเห็นราชวงศ์และขุนนางมามากมายในชีวิต อำนาจของพวกเขาเหมือนมีดจ่อที่คอ เช่นเดียวกับในขณะนี้ ฉันกำลังรอให้เจ้านายของฉันลงโทษฉัน เพราะความชราของฉันทำให้ฉันล้างจาน ร่างเล็กยืนอยู่ตรงหน้าฉันพร้อมดาบไม้สั้น – เจ้าชายผู้น่ายกย่องปกป้องฉันเช่นเดียวกับที่เขาสาบานว่าจะปกป้องอาสาสมัครของเขา ตอนนี้ฉันหวังว่ามันจะเติบโตได้อย่างปลอดภัยและนำความอบอุ่นมาสู่ผู้คนเช่นดวงอาทิตย์บน Mahar Pura

ขณะคุกเข่าบนพื้นที่เพาะปลูกที่แตกร้าว ฉันสวดภาวนาขอฝนเพื่อรักษาพืชผลที่กำลังจะตาย ปากที่แห้งแล้ง และหัวใจที่สิ้นหวังของเรา แต่สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนฝนตกคือผู้ช่วยให้รอดของเราในชุดเกราะสีทอง พระองค์ทรงนำอาหารมาให้เราและบรรเทาความทุกข์ทรมานของเรา เมื่อเขามองไปที่ตัวแบบของเขา ฉันมองเห็นโลกทั้งใบที่อยู่ลึกเข้าไปในดวงตาของเขา เป็นโลกที่สวยงามราวกับทิวทัศน์ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมอง เขาสังเกตเห็นเงาของดอกไม้ชิงชันดอกเล็กๆ ซึ่งทำให้ทั้งโลกตะลึงด้วยความสุขในดวงตาของเขา ต่อมาฉันได้ยินมาว่าผู้กอบกู้ของเราซึ่งเป็นมกุฎราชกุมารแห่งอาณาจักรของเราตกหลุมรักหญิงสาวพลเรือนคนหนึ่ง เขากำจัดเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาและใช้ชีวิตอิสระกับหญิงสาวต่อไป อย่างไรก็ตาม ชีวิตที่อิสระไม่ได้จำกัดอยู่เพียงท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวและความรักเท่านั้น นอกจากนี้ยังหมายถึงข้าวเปลือก ผ้ากระสอบ และการทำงานหนักในทุ่งนา คราวนี้ในที่สุดเจ้าชายก็มีโอกาสได้เห็นความจริงเกี่ยวกับโลกและชีวิตของเพื่อนร่วมชาติของเขา

ฉันเดินทัพไปยังสนามรบพร้อมกับสหายของฉัน ขณะที่เรือรบศัตรูฝ่าแนวป้องกันทางเรือของเราอีกครั้ง คลื่นสีดำพุ่งเข้ามาหาเราจากขอบฟ้า และในไม่ช้าก็กลายเป็นใบมีดนับล้าน สหายของข้าพเจ้า พี่น้อง ถูกดาบแทง พวกเขาบอกฉันว่าให้นำรอยยิ้มสุดท้ายของพวกเขากลับมายังบ้านเกิดของเรา เมฆดำกลิ้งออกมาจากเรือศัตรูบดบังดวงอาทิตย์ เราต่อสู้อย่างสิ้นหวังเพื่อชีวิตของเรา แต่ก็ไม่เห็นความหวัง ทันใดนั้น แสงสีทองก็ทะลุผ่านท้องฟ้าอันมืดมิด ขับไล่ความมืดมิดทั้งหมดออกไปจากสนามรบ ฉันจำหอกศักดิ์สิทธิ์ในมือของผู้มาได้ เขาเป็นมกุฎราชกุมารของเรา! พระอาทิตย์แห่งมหาปุระ! เขาป้องกันการโจมตีของศัตรูทั้งหมดด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งของเขา เขาเป่าแตรเพื่อระดมทหารที่สิ้นหวัง คบเพลิงรวมตัวกันทั่วสนามรบและก่อให้เกิดไฟป่า ภายใต้การนำของเขา เราได้ขับไล่ความมืดทั้งหมดและผลักมันกลับไปยังที่ที่มันมา ต่อมาเราคุกเข่าต่อหน้ากษัตริย์องค์ใหม่ของเราและสาบานว่าจะเป็นเท้าและเป็นหอกของเขา ขอให้มหาฮาร์ปุระ รุ่งโรจน์ ตลอดไป

ฉันเห็นเขาอีกครั้งเมื่ออายุมากแล้ว พระองค์เสด็จกลับวังและทรงชื่นชมพระสิริรุ่งโรจน์ของราชบัลลังก์อีกครั้งหนึ่ง มีคนบอกผมว่าเขาละทิ้งหน้าที่และใช้ชีวิตแบบชาวนาด้วยความรักที่แท้จริง อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถเมินเฉยต่อความขมขื่นของผู้คนของเขาได้ เขาออกจากสวนดอกไม้ชิงชัน สร้างหอกศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาใหม่ และกลับสู่สนามรบอันโหดร้าย ตอนนี้ฉันอาศัยอยู่หลังกำแพงปราสาท เป็นที่กำบังจากเสียงแตรต่อสู้ ต้องขอบคุณนักรบเช่นเขา ฉันยังคงเสิร์ฟไวน์ด้วยความเอาใจใส่และความเคารพได้ ฉันยื่นแก้วไวน์ให้เขา เขามองลงมา แววตาของเขามีความเหงา แต่ดวงอาทิตย์ที่สดใสยังคงส่องแสงเช่นเคยบนดินแดน Mahar Pura ที่ไม่เปลี่ยนแปลง