Sora

เด็กชายผู้บริสุทธิ์และอิสระที่มีความมุ่งมั่นแน่วแน่ ล่องลอยไปบนผืนทรายสีทอง ท่ามกลางผืนทรายที่มีลมพัดแรงในดินแดนอันแห้งแล้งของ Agelta เด็กชายชื่อ Sora ล่องลอยอย่างอิสระราวกับเมฆที่ไหล บริสุทธิ์และร่าเริง เขาโบกหมัดที่รายล้อมไปด้วยเมฆที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา บางครั้งก็เหมือนเมฆฝนฟ้าคะนองที่ส่งเสียงสายฟ้าที่รุนแรง บางครั้งก็สะสมอยู่ในเมฆคิวมูลัสหนาเพื่อปกป้องเขาจากความโกรธเกรี้ยวของทะเลทราย การผจญภัยเรียก Sora ราวกับบทเพลงที่เย้ายวน ดึงเขาลึกเข้าไปในซากปรักหักพังของทะเลทรายที่ยังไม่มีใครสำรวจ ซึ่งเขาแสวงหาสิ่งมหัศจรรย์ลึกลับ แต่ผู้คนรู้ดีว่าเมื่อภัยแล้งคุกคามและความสิ้นหวังเข้ามา พระองค์จะทรงบันดาลให้ลมพัดมา และนำฝนอันมีค่ามาสู่ดินแดนที่แห้งแล้งของพวกเขาต้องการ ตอนนี้ Sora ยังคงเดินทางต่อไปตามถนน Emerald Road อันเก่าแก่ โดยแบกเมฆฝนโปรยปรายไปทั่วทุกมุมของทะเลทราย และนำความหวังมาสู่ทุกชนเผ่าที่สิ้นหวัง

=== เพลงของ Cloudseeker === โอเอซิสเก้าสิบเก้าแห่งถูกข้าม พายุทรายเก้าสิบเก้าถูกผุกร่อน

ลึกเข้าไปในซากปรักหักพังโบราณ ที่ซึ่งมีเสียงฟ้าร้องเรียก เมฆลึกลับมารวมตัวกัน

เมฆลึกลับ โอ้ เมฆลึกลับ โปรดประทานฝนที่ประทานชีวิตแก่ฉัน ปกป้องฉันจากผืนทรายที่หมุนวน และปลุกโลกที่หลับใหล...

—ระฆังอูฐของนักเดินทาง บทเพลงของผู้แสวงหาเมฆา

เมื่อหลายศตวรรษก่อน การต่อสู้ที่เกิดจากความโลภได้ก่อให้เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ของชิ้นส่วนของ Twilight Orb ในใจกลางของ Agelta ซึ่งกวาดล้างเมืองโบราณหลายแห่ง และลดทอน Emerald Road อันงดงามที่ครั้งหนึ่งเคยงดงามให้เหลือเพียงซากปรักหักพัง นับตั้งแต่เกิดหายนะครั้งนี้ Agelta ก็กลายเป็นที่รู้จักในนาม Agelta Drylands ซึ่งถูกกลืนกินโดยผืนทรายที่ไม่มีวันหยุดยั้ง ความรุ่งโรจน์ในอดีตของมันก็ค่อยๆ หายไปสู่พื้นที่อันลุกโชนที่ลุกไหม้ไม่รู้จบ ยังมีดวงวิญญาณวัยเยาว์ที่ซาบซึ้งกับบทเพลงโบราณของผู้แสวงหาเมฆ ผู้กล้าไล่เมฆข้ามเนินทรายด้วยความมุ่งมั่นอันแน่วแน่ เช่นเดียวกับ Sora ที่ได้ยินเพลงของผู้แสวงหาเมฆเป็นครั้งแรกในช่วงที่ภัยแล้งทำลายล้าง

“ผู้อาวุโส! ฉันจะพบเมฆลึกลับแน่นอน! และนำชีวิตกลับมาสู่ทะเลทรายนี้!”

Sora ประกาศความตั้งใจของเขาด้วยความเชื่อมั่นอย่างแรงกล้า แต่ผู้อาวุโสของชนเผ่ากลับส่ายหัวด้วยรอยยิ้มที่เหนื่อยล้าและรู้ดี เพราะท้ายที่สุดแล้ว ผู้ใหญ่ก็ไม่ควรเสี่ยงชีวิตกับตำนานที่ไร้ความหมาย แต่ Sora ไม่ยอมให้ตัวเองถูกครอบงำ เสียงของเขาก้องกังวานไปทั่วทุกมุมของเผ่าของเขา เมื่อดวงจันทร์ขึ้นถึงยอดเนินทราย ดวงใจดวงน้อยดวงอื่นที่จุดประกายด้วยความมุ่งมั่นของเธอก็รวมตัวกันอยู่ในเงามืด พวกเขาถือกระเป๋าเดินทางและออกเดินทางสู่ดินแดนอันกว้างใหญ่ที่ไม่รู้จัก ไล่ตามความฝันของกล่องลึกลับ

ในตอนแรก การผจญภัยดูเหมือนเต็มไปด้วยความมหัศจรรย์และความเป็นไปได้ แต่ด้วยทะเลทรายที่ไม่มีที่สิ้นสุดเบื้องหน้าพวกเขา การทดสอบที่แท้จริงของพวกเขาจึงเริ่มต้นขึ้น ขณะที่ถุงหนังของพวกเขาแห้งภายใต้แสงแดดอันไร้ความปรานี ความหวังก็เหี่ยวเฉาเหมือนดอกไม้ในทะเลทรายที่ลุกไหม้ "ฉันรู้สึกได้ถึงอากาศ เมฆลึกลับกำลังพักผ่อนอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เลยไปอีกหน่อย!" Sora แสดงสีหน้าพึงพอใจ คนอื่นๆ ปิดตาและสูดอากาศ พวกเขาก็เริ่มรู้สึกถึงความรู้สึกหมอกที่คมชัดในอากาศด้วย สิ่งนี้ทำให้จิตใจที่เหนื่อยล้าของพวกเขาดีขึ้นอย่างรวดเร็ว และพวกเขาก็เดินทางต่อไป ข้ามเนินทรายไปยัง... โอเอซิส! มันเป็นเพียงเรื่องบังเอิญหรือความหวังร่วมกันของพวกเขาจุดประกายให้เกิดปาฏิหาริย์?

แต่ภารกิจของพวกเขายังอีกยาวไกล และหลังจากการผ่อนปรนอันแสนสุขนี้ ก็เกิดพายุทรายอันยิ่งใหญ่อีกครั้งหนึ่ง เมื่อพายุที่รุนแรงที่สุดเข้าโจมตี พวกมันก็สูญเสียทิศทางไปจนหมดตัว โดยตัวหมอบอยู่กับโขดหินและกุมสัมภาระล้ำค่าไว้ในอ้อมแขน แต่ท่ามกลางสายลมที่พัดแรง Sora รวบรวมเสื้อคลุมของพวกเขาทีละชิ้นอันล้ำค่าและทอเป็นเต็นท์ที่ออกแบบมาอย่างชาญฉลาด ราวกับกำลังเสกเมฆของตัวเองต่อสู้กับความโกรธเกรี้ยวของพายุทราย ด้านนอกเต็นท์ของพวกเขา ลมและทรายโหมกระหน่ำด้วยความโกรธแค้นจากสมัยโบราณ ข้างใน Sora จินตนาการถึงอนาคตที่เต็มไปด้วยความหวัง: พวกเขาจะพบกับเมฆลึกลับ ผู้เฒ่าจะต้อนรับพวกเขากลับบ้านด้วยความภาคภูมิใจที่ไม่อาจบรรยายได้ และเผ่าของพวกเขาจะเบ่งบานด้วยความมีชีวิตชีวาอีกครั้ง... ขณะที่แสงสว่างในดวงตาของ Sora ส่องสว่างยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ในทะเลทราย สหายที่ครั้งหนึ่งเคยสั่นไหวของเขาก็พบความสบายใจ

หลังจากข้ามโอเอซิสเก้าสิบเก้าแห่งและทนต่อพายุทรายเก้าสิบเก้าก้อน เมฆลึกลับก็ยังคงหลบเลี่ยงพวกเขา แม้ว่าศรัทธาของ Sora จะมอดไหม้ ความตั้งใจของเพื่อนๆ ของเขาก็พังทลายลงทีละคน จนกระทั่งเขาไม่สามารถรั้งพวกเขาไว้ได้อีกต่อไป ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงใจกลางทะเลทราย ซึ่งไม่มีเมฆลึกลับรออยู่ มีเพียงซากปรักหักพังที่ถูกกลืนหายไปด้วยทรายอันไม่มีที่สิ้นสุด ที่แย่กว่านั้นคือ พายุทรายขนาดมหึมาที่กลืนกินผิวหนังก็ตกลงมาใส่พวกเขา และขู่ว่าจะฝังพวกเขาพร้อมกับทุกร่องรอยการเดินทางที่สิ้นหวังของพวกเขา

“จบแล้ว ไม่มีเมฆลึกลับ”

“ทริปนี้สนุกมาก!”

“Sora คุณจะโกหกตัวเองไปอีกนานแค่ไหน!”

ขณะที่เพื่อนร่วมทางของเขาทรุดลงด้วยความสิ้นหวังและปวดร้าว Sora จ้องมองไปที่พายุที่กำลังเข้ามา และเสียงจากดวงตาของเขาก็มีเสียง: เสียงฟ้าร้องที่แผ่วเบาแต่ไม่อาจเข้าใจได้ “เฮ้ จำตอนจบเพลงได้ไหม 'ในใจกลางซากปรักหักพังโบราณ ที่ซึ่งฟ้าร้องเรียก เมฆลึกลับมารวมตัวกัน' เราเกือบจะถึงที่นั่นแล้ว!”

Sora หันไปหาสหายที่แตกสลายของเขา:

“ฉันจะแบกความหวังทั้งหมดของเราไปให้ถึงที่สุด!”

เขาก็กระโดดเข้าไปในปากพายุโดยไม่ลังเล

ความเดือดดาลของพายุเข้าคว้าตัว Sora และดึงเขาเข้าไปข้างใน แต่แทนที่จะถูกแยกออกจากกัน เขากลับพบว่าตัวเองลอยอยู่ในสถานที่แปลก ๆ ที่นี่เขาเห็นกลุ่มเมฆและเส้นทรายที่มีรูปร่างเหมือนนักผจญภัยรุ่นเยาว์ที่เดินทางมาที่นี่เพื่อค้นหาเมฆลึกลับ

ทันใดนั้น Sora ก็ได้ยินเสียงของพวกเขาดังก้อง:

“ฉันสาบานกับเพื่อน ๆ ว่าฉันจะได้พบเมฆลึกลับ!”

“ฉันจะไม่ปล่อยให้ Agelta กลายเป็นดินแดนแห่งความสิ้นหวังอีกต่อไป!”

“เผ่าของเราจะเจริญรุ่งเรืองอีกครั้งด้วยชีวิต!”

ตามเสียงสะท้อน Sora มองเห็นแสงอันแปลกประหลาดเต้นเป็นจังหวะในใจกลางอวกาศ ซึ่งเป็นชิ้นส่วนของ Twilight Orb ซึ่งครั้งหนึ่งการระเบิดเคยทำให้ดินแดนรกร้าง Agelta แตกร้าว พลังงานที่คงอยู่ของมันยังคงไหลผ่านพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์นั้น พลังงานนี้มีความสามารถอันน่าอัศจรรย์ในการแปลงนามธรรมให้กลายเป็นความจริง ความฝันที่ยังไม่บรรลุผลของนักผจญภัยทุกคนที่แสวงหาพลังนั้นได้สัมผัสกับอิทธิพลของมันจนตกผลึกในอนุสาวรีย์ที่ล้อมรอบมัน ความมุ่งมั่นอันล้นหลามเติมเต็มหัวใจของ Sora เมื่อเขาเอื้อมมือไปหาแกนกลางพลัง: หากสิ่งนี้สามารถก่อให้เกิดความหวังของพวกเขาได้อย่างแท้จริง ก็ปล่อยให้มันโดนใจเขา...กับทุกคนที่เคยตามหาเมฆในทะเลทรายแห่งนี้!

ทันใดนั้น เมฆและภาพลวงตาก็สลายไป ไหลไปยังมือที่ยื่นออกไปของ Sora - ระเหย ขยายตัว ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า ควบแน่นเป็นเมฆที่มีชีวิต ฟ้าร้องแตกร้าวราวกับโลกตื่นขึ้น ขณะที่ Sora โผล่ออกมาจากดวงตาของพายุ กลายเป็นเมฆลึกลับเหมือนในตำนาน เขาใช้รูปแบบของเมฆคิวมูลัสที่บวมเพื่อป้องกันความโกรธเกรี้ยวของพายุทราย จากนั้นเมฆพายุก็ทำลายซากปรักหักพังโบราณด้วยสายฟ้า จนกระทั่งในที่สุดความวุ่นวายก็เงียบลง

เมื่อพายุสงบ ท้องฟ้าก็เปิด ฝนตกหนักที่รอคอยมานาน และในที่สุดสหายของเขาก็เข้าใจความหมายที่แท้จริงของบทเพลงของ Cloudseeker: ผู้ที่แสวงหาเมฆลึกลับจะต้องกลายเป็นเมฆด้วยความมุ่งมั่นอันแน่วแน่

ตอนนี้ Sora อุ้มเมฆไว้ในฝ่ามือของเขาซึ่งจะไม่มีวันจางหายไป ชั่วนิรันดร์เช่นเดียวกับความมุ่งมั่นในใจของเขา เขาเดินทางไปบนผืนทรายสีทองอันกว้างใหญ่ของ Agelta พร้อมกับ Belerick และ Floryn เพื่อหายใจชีวิตใหม่ให้กับดินแดนที่แห้งแล้ง เมื่อนักผจญภัยหน้าใหม่เดินผ่านไปโดยร้องเพลงโบราณนี้ เมฆที่นำทางพวกเขาก็หยุดร่วมขับร้อง

“เก้าสิบเก้าโอเอซิสข้าม พายุทรายเก้าสิบเก้าต่อต้าน…”