Irithel

ในที่สุดนักล่าก็ค้นพบจุดอ่อนร้ายแรงของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ ถึงแม้จะเข้าใจยากก็ตาม Smilodons มักถูกดึงดูดเข้าหาเสียงร้องของเด็กทารก เพราะมันฟังดูคล้ายกับเสียงร้องของลูกๆ ของมันเอง นักล่าฉวยโอกาสจากจุดอ่อนนี้อย่างรวดเร็ว พวกเขาลักพาตัวทารกจากเผ่าพันธุ์อื่นเพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อ และซุ่มโจมตีสมิโลดอนที่ไม่สงสัย Irithel เคยเป็นหนึ่งในเด็กเหล่านั้นมาก่อน กำเนิดภายใต้พระจันทร์สีแดงอันน่าสะพรึงกลัว เอลฟ์ผู้ถูกทอดทิ้งเข้ามาในโลกพร้อมกับรอยสีแดงเข้มแปลก ๆ บนผิวหนังของเธอ และหวาดกลัวตั้งแต่ลมหายใจแรก คนรอบข้างมองว่าการดำรงอยู่ของเธอเป็นลางร้ายและปฏิเสธเธอโดยไม่ลังเล ความโลภและความชั่วร้ายแทบจะกลืนกินเธอไปแล้ว แต่สุดท้ายเธอก็รอดมาได้

สมิโลดอนที่ตามเสียงร้องไห้ของเธอนั้นบังเอิญเป็นหัวหน้าเผ่าหลักที่เพิ่งสูญเสียลูกของเธอไป เด็กน้อยคนนี้ตกไปอยู่ในมือของนักล่าไม่นานมานี้ การได้เห็นกับดักอันโหดร้ายดังกล่าวทำให้หัวหน้าเผ่าบ้าคลั่งและแยกเขี้ยวของเธอออก แต่กลิ่นนมบนหัวหน้าเผ่าดึงดูดเด็กที่หิวโหยให้มาที่สมิโลดอน อิริเธลตัวน้อยคลานเข้าหาเธออย่างเซงๆ ในขณะนี้ ความโกรธของสมิโลดอนก็อ่อนลง เมื่อมองไปที่เอลฟ์ตัวน้อย สัญชาตญาณของความเป็นแม่ก็เริ่มเข้ามาครอบงำ แต่พวกนักล่าก็หมดความอดทนแล้ว พวกเขาเข้ามาหาจากทุกทิศทุกทาง ตั้งใจที่จะเอากระดูกของสมิโลดอนไปเอง พวกเขาเข้าใจถึงพลังของสมิโลดอน แต่ไม่รู้ถึงความดุร้ายของแม่เลย โดยมีอิริเธลตัวน้อยอยู่ข้างๆ เธอ ผู้เป็นหัวหน้ารีบรุดไปข้างหน้าและคำรามใส่นักล่าทุกคนที่กล้าเข้ามาหา พวกนักล่าสับสนไปหมดกับการโจมตีของเขา และเมื่อความล้มเหลวดูเหมือนใกล้จะเกิดขึ้น พวกเขาก็หนีออกจากป่าด้วยความตื่นตระหนก

Irithel มีแม่ในวันนั้น เธอไม่ใช่เอลฟ์ที่สง่างาม ผู้เป็นแม่มอบทุกสิ่งที่แม่สามารถทำได้ ไม่ว่าจะเป็นนมสำหรับเลี้ยงเธอ ที่พักพิงใต้ร่มไม้ ทักษะในการล่าสัตว์และเอาชีวิตรอด... และสหายที่รัก ลูกเพียงคนเดียวของเธอที่ยังมีชีวิตอยู่ Irithel ตอบแทนความรักนี้อย่างใจดี ดังที่หัวหน้าเผ่าหวังไว้ Irithel เติบโตขึ้นมาเคียงข้างลูกหมีและเรียนรู้ที่จะไล่ล่าผู้บุกรุกออกจากป่า เธอโค้งคำนับในมือและแทบจะยืนไม่ไหว เธอปีนขึ้นไปบนหลังเด็กน้อยแล้วส่งลูกธนูไปทุกมุมของป่า เมื่อเวลาผ่านไป Irithel ก็เข้าใจความจริงเกี่ยวกับต้นกำเนิดของเธอเอง เมื่อต้องอดทนต่อความโหดร้ายเช่นนี้ เธอไม่สามารถสงบความไม่ไว้วางใจจากบุคคลภายนอกได้ โดยเฉพาะมนุษย์

สิ่งนี้เริ่มเปลี่ยนไปหลังจากได้พบกับนาน่า เด็กหญิงลีโอนีนผู้ใจดี Irithel ไม่เข้าใจคำพูดของเขา แต่เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากรอยยิ้มของนาน่า แม้ว่าอิริเธลจะตอบได้เพียงเสียงฮึดฮัด แต่ลีโอนีนตัวน้อยก็จับมือทั้งสองข้างของเธอไว้อย่างมีความสุข มีเพียงความร้อนเท่านั้นที่สามารถละลายน้ำแข็งได้ลึกขนาดนั้น และความอุตสาหะของนาน่าก็เริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย ด้วยความภาคภูมิใจที่เรียกตัวเองว่า Irithel ว่า "ครูตัวน้อย" เธอจึงเริ่มสอนภาษามนุษย์ให้เธอ Irithel ไม่สามารถปฏิเสธความเมตตาดังกล่าวได้ จึงทำตามคำแนะนำของผู้ป่วยของ Nana และเป็นครั้งแรกที่เธอสามารถสร้างคำแรกของเธอขึ้นมาใหม่อย่างงุ่มง่าม: "F-nothing" พวกเขาช่วยกันตั้งชื่อลีโอสหายของอิริเธล และพวกเขาก็เดินไปตามเส้นทางในป่าพร้อมกับหัวเราะและร้องเพลง แต่ความสุขที่เรียบง่ายนี้จบลงเร็วเกินไปกับการจากไปของนาน่า

Irithel ต้องเรียนรู้และเติบโตด้วยตัวเธอเอง ก่อนที่ Irithel จะรู้ แม่ของเธอก็แก่ลงแล้ว ผู้เป็นหัวหน้ามองลูกสาวของเธอด้วยความคาดหวังเงียบๆ ในสายตาของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขี้ยวของเธอไม่สามารถปกป้องสิ่งที่เธอรักได้อีกต่อไป เธอก็พา Irithel ไปสู่สถานที่สุดท้าย พวกเขามาถึงลึกเข้าไปในป่าซึ่งมีกระดูกสีขาวนับไม่ถ้วนนอนอยู่อย่างเงียบๆ นี่คือสุสานของพวกสมิโลดอน สถานที่ที่นักล่าเหล่านี้ตามหามาเป็นเวลานาน ก่อนที่ Irithel จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แม่ของเธอก็ค่อยๆ นอนลงบนเตียงกระดูก เช่นเดียวกับแม่คนอื่นๆ เธอต้องการฝากของขวัญให้ลูกของเธอเมื่อ Irithel เข้าสู่วัยที่บรรลุนิติภาวะ แต่หัวหน้าเผ่าไม่มีสมบัติที่จะส่งต่อ ของขวัญชิ้นเดียวที่เธอสามารถมอบให้ลูกได้คือ... กระดูกของเธอเอง ภายใต้การจ้องมองของ Irithel ผู้เป็นหัวหน้าก็ค่อยๆหลับตาลง ศีรษะอันภาคภูมิที่ไม่เคยก้มลงในชีวิตของเธอได้คุกเข่าลงบนเข่าของลูกสาวของเธอ และในความสงบครั้งสุดท้ายนั้น Irithel ก็เข้าใจความลับของสมิโลดอน: เมื่อพวกเขาตาย กระดูกวิญญาณของพวกมันก็ปล่อยเวทมนตร์อันมหาศาลออกมาสู่ป่า หล่อเลี้ยงโลกและดำเนินวงจรแห่งชีวิตที่ไม่มีที่สิ้นสุดต่อไป

ลมหายใจของหัวหน้าเผ่าค่อยๆ อ่อนแรงลง และการมองเห็นของอิริเธลก็พร่ามัวจากน้ำตา เมื่อน้ำตาไหลออกมาในที่สุด แสงก็ส่องผ่านกระดูกที่โปร่งแสงและผุกร่อนของแม่ของเธอ ราวกับกำลังกระตุ้นให้เธอไม่หยุดอยู่แค่นั้น อิริเธลจึงออกเดินทางตามหาต้นไม้แห่งชีวิตในป่าแสงจันทร์ ด้วยพรอันอ่อนโยนของ Estes และ Miya เธอจึงสร้างอาวุธของเธอจากกิ่งก้านเงินอันแข็งแกร่งกิ่งหนึ่งของเธอและกระดูกของแม่ของเธอ และปั้นให้เป็นหน้าไม้ที่เธอถืออยู่ในปัจจุบัน เป็นข้อพิสูจน์ว่าแม่ของเขาจะอยู่เคียงข้างพวกเขาตลอดไป ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา นักล่าคนใดก็ตามที่กล้าก้าวเข้าไปในป่าจะต้องเรียนรู้ที่จะกลัวเสียงคำรามของลีโอและเอลฟ์ผู้ดุร้ายที่อยู่บนหลังของเขาด้วยหน้าไม้วิเศษ พวกเขาจะร่วมกันขับไล่ผู้บุกรุกทั้งหมดออกจากป่า

Irithel มองดูเหล่านักล่าหนีไปด้วยความตื่นตระหนกขณะที่เธอวางมือบนหน้าไม้อย่างอ่อนโยน ลีโอพิงเธอด้วยความรู้สึกอบอุ่นและคุ้นเคย ใต้นิ้วของเขา หน้าไม้ของเขาให้ความอบอุ่นเหมือนเดิม ราวกับว่าเวลาผ่านไปหลายปีและแม่ของเขายังคงอยู่เคียงข้างพวกเขา