Bruno

หน้าที่ของบรูโนในฐานะกัปตันทีม Eruditio Rangers ทำให้เขายุ่งมาก แต่เขาใช้เวลาว่างเพียงเล็กน้อยในการเล่นฟุตบอลกับเด็กๆ ที่ตลาด เขามีความสุขและกระตือรือร้นอยู่เสมอและนำของขวัญและขนมมาให้เด็กๆ เขาเป็นซุปเปอร์สตาร์ในสายตาพวกเขา และพวกเขาชอบฟังเขาเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับอดีตของเขา และการที่เขากลายมาเป็นนักฟุตบอลเก่งได้อย่างไร

บรูโนเริ่มต้นเรื่องราวของเขาด้วยคำพูดจากเพลงสำหรับเด็กเสมอ

“ถ้าคุณไม่รู้สึกถึงเม็ดทรายทุกเม็ดที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของคุณ แสดงว่าคุณยังไม่รู้จักอิสรภาพที่แท้จริง”

เพลงนี้ได้รับความนิยมทั่วดินแดนอันแห้งแล้งของ Agelta และ Bruno จำได้ตั้งแต่อายุยังน้อย มันหล่อหลอมชายที่เขาจะกลายเป็น เขาร้องเพลงในขณะที่มองขึ้นไปบนท้องฟ้าในทะเลทราย เขาสาบานว่าจะเดินไปทุกมุมของดินแดนแห่งรุ่งอรุณด้วยสองเท้าของเขาเอง สัมผัสทุกเม็ดทราย และพบกับอิสรภาพที่แท้จริง

เมื่อเขาโตพอที่จะทำงาน บรูโนรับงานในกองคาราวานของธิอาโกเพื่อนเก่าของเขา คาราวานเดินทางระหว่าง Agelta และจักรวรรดิ Moniyan ทุกปีและบางครั้งก็ทำธุรกิจที่ท่าเรือ Frozen Sea อีกด้วย

งานนี้น่าเบื่อและเหน็ดเหนื่อย ทั้งการขนย้ายของหนัก ดูแลอูฐ ทำความสะอาดทรายจากผ้าใบกันน้ำ และงานหนักอื่นๆ แต่นั่นไม่ได้รบกวน Bruno สำหรับเขาแล้ว ความตื่นเต้นในการเดินทางกับคาราวานมีมากกว่าความยากลำบากมาก

แต่ชะตากรรมอันโหดร้ายก็จะตกแก่เขาในไม่ช้า

กองคาราวานได้จอดใกล้ Firewind Valley เพื่อพักผ่อนหลังจากเดินทางมานานกว่าครึ่งวันภายใต้แสงแดดที่แผดจ้าและลมแรง คนงานกำลังทำงานตามปกติ แต่จู่ๆ ลมและทรายก็พัดมาปะทะคาราวาน ความวุ่นวายทำให้อูฐตกใจและปล่อยให้พวกมันวิ่งไปโดยลากเกวียนบรรทุกสินค้าไปด้านข้าง ธิอาโกซึ่งกำลังทำงานอยู่บนเกวียน ทำได้เพียงเฝ้าดูเมื่อมันเอียงมาหาเขาเท่านั้น

บูม!

รถเข็นตกลงไปด้านข้างและส่งฝุ่นก้อนใหญ่ขึ้นไปในอากาศ ลูกเรือตะโกนว่ามีใครได้รับบาดเจ็บ และได้ยินธิอาโกตะโกนกลับ เมื่อฝุ่นจางลง พวกเขาเห็นเขานอนอยู่บนพื้นข้างเกวียน ไม่ได้รับอันตรายแต่สั่นอย่างเห็นได้ชัด ติอาโก้ชี้ไปที่รถเข็นทันทีด้วยสีหน้าตกตะลึง ในเสี้ยววินาทีก่อนที่เกวียนจะพัง บรูโนรีบเร่งและผลักธิอาโก้ไปยังที่ปลอดภัย แต่เขาไม่สามารถหลีกหนีจากชะตากรรมเดียวกันได้

ทุกคนมารวมตัวกันเพื่อดึง Bruno ออกจากใต้รถเข็นอย่างบ้าคลั่ง ชีวิตของเขาได้รับการช่วยชีวิตในวันนั้น แต่เขาจะไม่เดินอีกต่อไป

เจ้าของคาราวานรู้สึกประทับใจกับความไม่เห็นแก่ตัวของบรูโน และตัดสินใจอย่างเป็นเอกฉันท์ให้เขาอยู่ในคาราวานตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป พวกมันจะเป็นขาของ Bruno และจะพาเขาออกไปดูโลก

เมื่อเวลาผ่านไป บรูโนพยายามอย่างเต็มที่ที่จะมองโลกในแง่ดี เขามักจะพูดคุยและล้อเล่นกับผู้อื่นอยู่เสมอ และมีสีหน้าร่าเริงอยู่เสมอ แต่ธิอาโกก็เห็นว่าดวงตาที่สดใสครั้งหนึ่งของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทา ไฟในตัวชายหนุ่มค่อยๆ ดับลง

คืนหนึ่ง คาราวานหยุดพักผ่อนเคียงข้างคณะเดินทาง ขณะที่ทุกคนนั่งรอบกองไฟ กวีก็เริ่มร้องเพลงที่คุ้นเคย

“ถ้าคุณไม่รู้สึกถึงเม็ดทรายทุกเม็ดที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของคุณ แสดงว่าคุณยังไม่รู้จักอิสรภาพที่แท้จริง”

อารมณ์อันพลุ่งพล่านเกิดขึ้นกับบรูโนทันที เขาหันหลังกลับอย่างเงียบๆ เพื่อซ่อนความเจ็บปวดของเขาจากคนอื่นๆ ติอาโกซึ่งนั่งอยู่ใกล้ๆ หันทางอื่นเพื่อซ่อนน้ำตาของตัวเอง

วันรุ่งขึ้น กองคาราวานออกเดินทางสู่ Eruditio ซึ่งเป็นศูนย์กลางของเส้นทางการค้าระหว่าง Agelta และจักรวรรดิ Moniyan ในแต่ละปี คาราวานจะเดินทางผ่าน Eruditio และอยู่ที่นั่นเป็นเวลาเกือบหนึ่งเดือนในขณะที่ทำการค้าขายส่วนใหญ่ตลอดทั้งปี

เช้าวันหนึ่ง ธิอาโกมาถึงเต็นท์ของบรูโนด้วยความตื่นเต้นที่บรูโนไม่เคยเห็นตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุ ชายแต่งตัวดีเดินเข้ามาข้างหลังเขาและแนะนำตัวเองว่าเป็นนักวิจัยด้านหุ่นยนต์หลักของ Eruditio เขากำลังมองหาใครสักคนที่จะทดสอบต้นแบบขาเทียมที่ใช้เทคโนโลยี Starlium ใหม่ของพวกเขา นักวิชาการได้ยินเรื่องราวที่สร้างแรงบันดาลใจของบรูโนและชื่นชมความกล้าหาญของเขา หลังจากตรวจสอบโครงสร้างที่แข็งแกร่งและยืดหยุ่นของบรูโนแล้ว เขาก็ตัดสินใจว่าบรูโนคือผู้สมัครที่เหมาะสมที่สุดสำหรับโปรเจ็กต์นี้

ในขณะนั้นดวงตาของ Bruno ก็สว่างขึ้น ความฝันที่เขาเกือบจะยอมแพ้อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

อย่างไรก็ตาม นักวิชาการอธิบายต่อไปว่าเทคโนโลยีใหม่นี้ยังอยู่ในช่วงทดลอง และแม้ว่าการดำเนินการจะประสบความสำเร็จ บรูโนก็อาจไม่สามารถทำงานได้เหมือนเมื่อก่อน

บรูโนเริ่มมีข้อสงสัย จากนั้นเขาก็มองไปที่ธิอาโก้และเห็นน้ำตาแห่งความดีใจไหลออกมาจากดวงตาของเขา บรูโนไม่เคยเห็นธิอาโก้เป็นแบบนี้มาก่อน แม้ว่าธุรกิจจะดีที่สุดก็ตาม ด้วยความไม่อยากทำให้เพื่อนเก่าผิดหวัง เขาจึงตกลงที่จะติดตามนักวิชาการและดูงานวิจัยของพวกเขาเอง

เมื่อมาถึงสถานประกอบการ Bruno สังเกตเห็นทันทีว่าบรรยากาศแตกต่างไปจากที่เขาจินตนาการไว้อย่างสิ้นเชิง ในขณะที่นักวิชาการและนักวิจัยเคลื่อนไหวด้วยความกระตือรือร้นและกระตือรือร้น เขาก็นึกถึงคาราวานที่คึกคักและอดยิ้มไม่ได้

เขาจึงยอมรับการผ่าตัด หลังจากอยู่ที่ศูนย์แห่งนี้มาทั้งวัน นักวิชาการก็ผลักรถเข็นของบรูโนขึ้นไปเพื่อชมยอดแหลมแห่งความรู้ยามพระอาทิตย์ตกดิน บรูโนอยู่ที่นั่นมาหลายวันแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาหยุดมองเมืองจริงๆ

ขณะที่เขามองดูผู้คนในเมืองเดินอย่างกระฉับกระเฉงและเปี่ยมไปด้วยพลัง บรูโนอดไม่ได้ที่จะถาม:

“ทำไมคุณถึงทำงานหนักเพื่อคนอย่างฉัน”

นักวิชาการตอบอย่างไม่ลังเล:

"เพราะนั่นคือจิตวิญญาณของ Eruditio! ทุกสิ่งที่เราทำ ทุก ๆ ตารางนิ้วของความก้าวหน้าที่เราทำมุ่งไปสู่การทำความฝันของผู้อื่นให้เป็นจริง! ด้วยพลังของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี วันหนึ่งเราจะไม่ถูกผูกมัดด้วยโชคชะตาของเราอีกต่อไป นี่คือความหมายที่แท้จริงของเสรีภาพ เป็นสิทธิพิเศษของเราในฐานะนักวิชาการที่สามารถมีส่วนร่วมในสาเหตุนี้ได้"

ขณะที่เขาพูดสิ่งนี้ ดวงตาของนักวิชาการก็มองไปไกล ราวกับกำลังมองไปสู่อนาคต

ในวันที่คาราวานกำลังจะออกจาก Eruditio ในที่สุดการผ่าตัดก็สิ้นสุดลง และ Bruno ก็ลุกขึ้นเป็นครั้งแรกหลังจากผ่านไปนาน ในขณะนั้น เขาตัดสินใจที่จะอยู่ใน Eruditio และปกป้องทุกสิ่งที่เมืองยืนหยัด บรูโนมุ่งหน้าไปที่คาราวานเพื่อบอกลาธิอาโก ขณะที่ธิอาโก้เข้ามาใกล้ เขาเห็นบรูโนยืนด้วยไฟที่ลุกโชนในดวงตาของเขา และเขาก็เข้าใจทันทีและเพียงแค่ยิ้มและพยักหน้า

นี่คือจุดที่เรื่องราวสิ้นสุดลง

“เข้าใจไหม? หัวใจสำคัญของการเล่นฟุตบอลคือการส่งบอล!” » Bruno พูดด้วยสีหน้าตรง

“เกี่ยวอะไรกับฟุตบอล!” เด็กๆ ประท้วงก่อนวิ่งหนีพึมพำว่าถูกหลอกอีกแล้ว บรูโนยิ้มในขณะที่เขาชื่นชมภาพสร้างแรงบันดาลใจของ Spire of Knowledge ภายใต้แสงพระอาทิตย์ตกดิน