Roger

โดยไม่สนใจคำเตือนของชาวบ้าน Roger จึงตัดสินใจตั้งถิ่นฐานบริเวณชายขอบของป่าดำ ซึ่งอยู่ห่างจาก Megalith Wastes ไปทางตะวันออกเพียงไม่กี่กิโลเมตร หลายปีนับไม่ถ้วนที่เขาอยู่ในกองทัพจักรวรรดิทำให้เขากลายเป็นคนเด็ดเดี่ยว...และอาจดื้อรั้นเกินไปเพื่อประโยชน์ของตัวเอง โดยไม่คำนึงว่า บัดนี้วันเวลาของเขาในฐานะทหารสิ้นสุดลงแล้ว เขาก็มุ่งมั่นที่จะล่าสัตว์ในป่าอันมืดมิดและหาเลี้ยงชีพจากความร่ำรวยของมัน

ป่าดำเป็นที่อยู่ของสัตว์ที่น่ารังเกียจทุกชนิด แต่ไม่มีใครน่ากลัวไปกว่าหมาป่าหลายร้อยตัวที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืด ด้วยราชาหมาป่าคนใหม่ White Fang ซึ่งได้ปลุกความสามารถทางเวทมนตร์โบราณในตัวเขา พวกเขาก็ดุร้ายยิ่งขึ้น และในขณะที่ป่าไม่มีเหยื่อ หมาป่าก็ค่อยๆขยายอาณาเขตการล่าของพวกมันและเริ่มปรากฏตัวนอกป่า ยังคงล่าสัตว์เป็นฝูง พวกเขาเริ่มโจมตีนักเดินทางที่ไม่ระวังซึ่งกล้าเดินผ่าน

มุ่งมั่นที่จะรักษาภัยคุกคามนี้ให้อยู่หมัด Roger ติดตามฝูงของไวท์แฟงไป ในที่สุดก็พบว่าพวกเขารวมตัวกันอยู่รอบหมู่บ้านเล็กๆ เขาเพิ่งมาถึงเมื่อเสียงคำรามจากลำคอทำลายความสงบในยามค่ำคืน ส่งฝูงหมาป่าออกไปและทำลายล้างทุกคนที่ขวางหน้า

หมู่บ้านตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย โดยมีเขี้ยวขาวยืนอยู่ตรงกลาง กำลังจะกินเด็กผู้หญิงที่ได้รับบาดเจ็บ Roger พุ่งตรงไปที่สัตว์ร้ายและกระชากหญิงสาวออกจากการเกาะกุมโดยไม่เสียเวลา เขี้ยวขาวกระตุกกลับ แทงกรงเล็บของเขาเข้าไปในอกของนักล่าขณะที่เขาพยายามดึงหญิงสาวให้ปลอดภัย

Roger สามารถขับไล่ฝูงสัตว์ที่ดุร้ายได้โดยไม่มีใครขัดขวาง โดยเตือนไวท์แฟงว่าอย่ากลับไปที่หมู่บ้านด้วยความดุร้ายแบบเดียวกับหมาป่า ราชาหมาป่าล่าถอยพร้อมกับฝูงของเขา แต่เมื่อเขามองย้อนกลับไป Roger รู้สึกว่าเลือดของเขาเย็นลงด้วยความเกลียดชังในดวงตาของหมาป่า

เมื่อถูกหลอกหลอนด้วยความหวาดกลัวที่เขารู้สึกในวันนั้น Roger อดไม่ได้ที่จะกลัวว่าเขี้ยวขาวจะกลับมาเพื่อแก้แค้น เขาเริ่มฝึกชาวบ้านที่รอดชีวิตให้ต่อสู้กับหมาป่า โดยเฉพาะเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่เขาช่วยชีวิตไว้ ซึ่งต่อมาเขารู้จักชื่อคือรูบี้

อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นไม่นาน Roger สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาดในร่างกายของเขา เขาสงสัยว่าสิ่งเหล่านั้นเกี่ยวข้องกับอาการบาดเจ็บที่ White Fang ทำร้ายเขา ด้วยความกังวลในความปลอดภัยของผู้อื่น นายพรานจึงหนีออกจากหมู่บ้านไปอย่างลับๆ

เมื่อกลับมาถึงบ้าน ความสงสัยของ Roger ก็ได้รับการยืนยันในไม่ช้า เนื่องจากเวทมนตร์โบราณที่ White Fang ถืออยู่เริ่มแพร่เชื้อไปยังร่างกายของเขาเอง

“แม้แต่ผู้ที่มีจิตใจบริสุทธิ์ ผู้ที่ไม่เคยพลาดละหมาดในยามค่ำคืน ก็ยังไร้พลังที่จะต้านทานคำสาปของลูปินเมื่อพระจันทร์เต็มดวงปรากฏบนท้องฟ้ายามค่ำคืน”

ช่วงเวลานั้นมาถึงอย่างรวดเร็ว เมื่อแสงของพระจันทร์เต็มดวงส่องสว่างไปทั่วทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่รอบ ๆ ป่าดำ Roger ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเฝ้าดูด้วยความสยดสยองในขณะที่ร่างกายของเขาค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่าง กลายเป็นร่างถ่มน้ำลายของ White Fang เอง ด้วยความกลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อผู้ที่เขาสาบานว่าจะปกป้อง เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องออกจากบ้านและเริ่มต้นการเดินทางของตัวเอง <!--"ประเพณีเก่าแก่"-Roger อาศัยอยู่นอกป่าแห่งความมืด ทางตะวันออกของทะเลทรายเมกาลิธ เขาเป็นนักล่าที่มีประสบการณ์และล่าสัตว์เพื่อหาเลี้ยงชีพ สัตว์อันตรายหลายชนิดอาศัยอยู่ในป่าแห่งความมืด และที่น่ากลัวที่สุดในบรรดาสัตว์เหล่านั้นไม่ใช่สัตว์วิเศษที่หายาก แต่เป็นราชาหมาป่าผู้เฒ่า "เขี้ยวขาว" ซึ่งเป็นผู้นำฝูงหมาป่าที่แข็งแกร่งกว่าร้อยตัวที่โหดเหี้ยม พวกมันเป็นฝูงนักล่าที่ร่วมมือกันภายใต้การควบคุมของผู้นำของพวกเขา White Fang ซึ่งยังได้รับอิทธิพลของพลังชั่วร้ายที่ปลุกความสามารถทางเวทย์มนตร์ในตัวเขา

เพื่อตอบสนองความต้องการในการล่าสัตว์ ฝูงหมาป่าจึงค่อย ๆ เริ่มออกด้อม ๆ มองๆ นอกขอบเขตของป่าแห่งความมืด และมักจะโจมตีนักเดินทางตลอดทาง ด้วยจิตวิญญาณแห่งความยุติธรรม Roger ได้พิจารณากำจัดภัยคุกคามต่อสาธารณะนี้และเดินตามรอยเท้าของเขี้ยวขาว Roger ตามทันไวต์แฟงและจับเขาไม่ทันระวังตัวในขณะที่ราชาหมาป่ากำลังจะกลืนกินรูบี้สาวน้อย Roger ยิงเขี้ยวขาวและจบชีวิตด้วยการผ่าท้องของหมาป่า Roger เอาชนะเขี้ยวขาวได้ แต่พลังชั่วร้ายที่แฝงตัวอยู่ภายในเขี้ยวขาวได้ปนเปื้อนกับนักล่า

พลังชั่วร้ายนั้นมืดมนพอที่จะป้องกันไม่ให้แม้แต่ชายผู้มีหัวใจบริสุทธิ์ ผู้ไม่เคยลืมสวดมนต์ในตอนกลางคืน จากการกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าใต้พระจันทร์เต็มดวง ภายใต้เสียงเรียกของดวงจันทร์ Roger ต้องตกใจเมื่อพบว่าตำนานเก่าแก่มีจริง เขาได้กลายเป็นไลแคนโทรป หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่าเป็นมนุษย์หมาป่า เพื่อหลีกเลี่ยงการสูญเสียสติโดยการเปลี่ยนแปลงและทำร้ายครอบครัวของเขา Roger ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหนีออกจากบ้าน-->