Leomord

อัศวินผู้สาบานผู้สาบานว่าจะปกป้อง Necrokeep ตราบจนลมหายใจสุดท้าย ครั้งหนึ่งเคยเป็นอัศวินผู้สาบานแห่งริดจ์เบิร์ก Leomord ถูกบังคับให้ผิดคำสาบานที่เขาให้ไว้ด้วยดาบของเขาเองในเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างโชคร้าย ตั้งแต่นั้นมา เขาก็แบกรับคำสาปแห่งหมอก และปกป้องดินแดนที่ถูกทิ้งร้างแม้ความตาย แสงสว่างจางลง แต่ยามของเขาเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น... === คำสาบาน === ยอดแหลมมหึมาของ Ridgeburg ตั้งอยู่บนโขดหินของเทือกเขา Lantis มองเห็นที่ราบที่มืดมิดของ Abyss ความเน่าเปื่อยได้แพร่กระจายไปเกือบถึงชานเมืองแต่ไม่ไปไกลกว่านี้ เป็นเวลาหลายพันปีมาแล้วที่หอคอยที่มีป้อมปราการคอยคุ้มกันอยู่ที่ประตูแห่ง Abyss เพื่อปกป้องจักรวรรดิ Moniyan ให้ปลอดภัยจากภัยพิบัติ

เลโอมอร์ดเกิดที่ป้อมปราการชายแดนแห่งนี้ เขามาจากราชองครักษ์ที่ต่อแถวมายาวนานภายใต้ลอร์ดทางใต้ เขาได้รับการว่าจ้างให้เป็นนายทหารส่วนตัวของแอตติคัส บุตรชายของดยุคแห่งริดจ์เบิร์ก ไม่นานหลังจากที่เขาเกิด

เด็กชายทั้งสองร่วมกันฝึกฝนภายใต้แชมเปี้ยนที่ดีที่สุดของกองทัพของ Ridgeburg และฟังอาจารย์ที่มีหนวดเคราสีเทาพูดคุยเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และการเมือง แอตติคัสเก่งในทุกบทเรียน โดยแสดงให้เห็นถึงวุฒิภาวะที่โดดเด่นเกินกว่าอายุของเขา ในขณะที่เลโอมอร์ดพยายามดิ้นรนเพื่อให้ทันกับฝีเท้าของอาจารย์หนุ่มของเขา เขายังคงฝึกฝนอย่างลับๆ โดยไม่เต็มใจที่จะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง โดยทำงานตามลำพังทั้งกลางวันและกลางคืนเพื่อพัฒนาทักษะของเขาให้สมบูรณ์แบบ

เมื่ออายุมากขึ้นเล็กน้อย แอตติคัสมักจะช่วยลีโอมอร์ดรุ่นเยาว์ในระหว่างการฝึก ในทางกลับกัน เลโอมอร์ดถือว่าแอตติคัสไม่เพียงแต่เป็นเจ้านายในอนาคตของเขาเท่านั้น แต่ยังรวมถึงพี่ชายของเขาด้วย

เมื่ออายุได้เจ็ดขวบ เด็กชายทั้งสองช่วยคลอดบุตรม้า ตามธรรมเนียมของชาวริดจ์เบิร์ก เลโอมอร์ดตั้งชื่อม้าของเขาว่าบาร์เบล ซึ่งเขากลายเป็นพันธมิตรและเป็นเพื่อนสนิทด้วย แม้ว่าเลโอมอร์ดจะไม่เคยแสดงความรู้สึกอย่างเปิดเผย แต่บาร์เบลก็ดูเหมือนจะรู้อยู่เสมอว่าคิดอะไรอยู่ในใจ และเมื่อใดก็ตามที่เลโอมอร์ดรู้สึกหดหู่ บาร์เบลก็ลูบหัวเพื่อบรรเทาทุกข์

ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า เด็กชายทั้งสองกลายเป็นนักสู้ที่น่าเกรงขามในสนามฝึกซ้อม และนั่นคือจุดที่โชคชะตาได้เข้ามา

หลังจากการสิ้นพระชนม์ก่อนวัยอันควรของดยุคคนเก่า แอตติคัสถูกบังคับให้รับหน้าที่ของบิดาในฐานะดยุคแห่งริดจ์เบิร์กคนใหม่ โดยมีเลโอมอร์ดอยู่เคียงข้างในฐานะกัปตันองครักษ์ของเขา เด็กๆ ไม่เคยได้ลิ้มรสการต่อสู้ที่แท้จริง แต่เมื่อเห็นสถานการณ์ที่หนักหนาสาหัส พวกเขาจึงออกเดินทางอย่างรวดเร็วเพื่อกำจัดด่านชายแดนของผู้บุกรุกจากปีศาจ เป็นเวลาหลายปีที่ชายทั้งสองต่อสู้กันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด จนกระทั่งในที่สุดพวกเขาก็สามารถชำระล้างร่องรอยของ Abyss ทั้งหมดออกจากขอบนอกได้ในที่สุด

เมื่อเมืองได้รับการผ่อนปรนจากการถูกโจมตีแล้ว แอตติคัสก็ตัดสินใจว่าถึงเวลาที่จะเริ่มสร้างความสัมพันธ์กับตระกูลขุนนางอื่นๆ ในจักรวรรดิ เขาแสวงหาพันธมิตรกับราชวงศ์ของ Gaius โดยเสนอต่อเจ้าหญิง Vexana ลอร์ดไกอัสตอบรับข้อเสนอและรีบจัดการให้เจ้าหญิงเดินทางไปริดจ์เบิร์กและพบกับคู่หมั้นของเธอ

แต่โชคชะตาก็มีอย่างอื่นอยู่ในใจสำหรับดยุคหนุ่ม ไม่นานก่อนที่ Vexana จะมาถึง เขาได้รับจดหมายจากเมืองชายแดนแห่งหนึ่ง เผ่าพันธุ์ปีศาจที่ชั่วร้ายผิดปกติได้เริ่มปรากฏขึ้นตามแนวชายแดน และที่น่าแปลกก็คือพวกมันมีร่องรอยของเวทมนตร์อันเลวร้ายแบบเดียวกับที่เคยทรมานพ่อของเขา ชาวเมืองบางส่วนก็หายตัวไปเช่นกัน และด่านหน้าได้ร้องขอความช่วยเหลือจากดยุคในการกำจัดเมืองจากภัยคุกคามนี้

แอตติคัสรวบรวมคนของเขาทันที เขาไม่สงสัยเลยว่าภารกิจนี้สามารถไขปริศนาการตายของพ่อของเขาได้ในที่สุด ในทางกลับกัน เลโอมอร์ดรู้สึกเพียงแต่มีความรู้สึกแย่ๆ เท่านั้น

ก่อนออกเดินทาง แอตติคัสได้นำเลโอมอร์ดขึ้นไปบนยอดกำแพงเมือง เขาชักดาบออกมาและโบกมือให้เลโอมอร์ดคุกเข่าข้างหนึ่ง เมื่อรู้แน่ชัดว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทหารหนุ่มจึงหายใจเข้าลึกๆ และคุกเข่าลงต่อหน้าแอตติคัสอย่างเคร่งขรึมตามที่ได้รับการบอกกล่าว

"ดยุคแอตติคัส ฉันขอสาบานในนามของพ่อของฉันและครอบครัวของเขาว่า ฉันจะให้ดาบของฉันรับใช้คุณตลอดไป และฉันจะให้คำแนะนำแก่คุณเมื่อคุณร้องขอ และว่าฉันจะสละชีวิตของฉันหากความปลอดภัยของคุณต้องการ ฉันสาบานในวันนี้ จนกว่าวันที่ฉันจะตาย"

แอตติคัสวางดาบทื่อของเขาไว้บนไหล่ของเลโอมอร์ด และประกาศให้เขาเป็นอัศวินผู้สาบานแห่งริดจ์เบิร์ก ทหารหนุ่มมีความยากลำบากในการควบคุมตัวเอง กว่ายี่สิบปีที่พวกเขาฝึกฝนและต่อสู้ร่วมกัน และในวันนั้น แอตติคัสก็ถือว่าเขาสมควรที่จะไว้วางใจ

ขณะที่ Duke มอบดาบแห่งคำสาบานให้กับเขา Leomord ก็รู้ว่านี่คือชะตากรรมของเขา นั่นคือการได้นั่งเคียงข้างเจ้านายในการต่อสู้ครั้งนี้ซึ่งอาจเป็นครั้งสุดท้ายของเขา ยกเว้นแต่ว่าแอตติคัสมีภารกิจอื่นสำหรับเขา Leomord ต้องอยู่และเฝ้าระวังที่ริดจ์เบิร์ก

อัศวินไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เขาเพิ่งได้ยิน แต่ดวงตาของแอตติคัสกลับจริงจังและเข้มงวด เจ้าหญิง Vexana จะมาถึงในไม่ช้า เธอต้องการความช่วยเหลือและความคุ้มครองทั้งหมดที่เธอจะได้รับ และดยุคก็ไม่อาจพึ่งพาใครอื่นที่จะแบกภาระอันละเอียดอ่อนนี้ได้ดีไปกว่า Leomord เพื่อนสนิทของเขา

เมื่อแสงแรก อัศวินหนุ่มเฝ้าดูแอตติคัสและกลุ่มของเขาหายไปในขอบฟ้า เขาคว้าดาบแห่งคำสาบานของ Duke ครุ่นคิดถึงภารกิจใหม่ที่กำลังจะมาถึง ซึ่งเขารู้สึกว่ายิ่งใหญ่กว่าการต่อสู้ใดๆ ที่เขาเคยต่อสู้มามาก

เป็นเวลาสองปีที่เลโอมอร์ดและเจ้าหญิงเวซานารอคอย ภารกิจนี้ใช้เวลานานกว่าที่คาดไว้มาก และเมื่อถึงจุดหนึ่งแอตติคัสถึงกับหยุดส่งจดหมายกลับด้วยซ้ำ

แล้ววันหนึ่ง จู่ๆ ก็มีผู้ส่งสารมาเพื่อประกาศการกลับมาของดยุค เลโอมอร์ดถอนหายใจยาว ขณะที่จิตใจของเขารู้สึกผ่อนคลายในที่สุด ยกเว้นแต่ว่าแทนที่จะเห็นความสุขที่เขาคาดว่าจะเห็นในดวงตาของแอตติคัส เขากลับเห็นเพียง... ความว่างเปล่า

การรณรงค์ต้องโหดร้ายและลำบาก เขาทำได้แค่เดาเท่านั้น Leomord เลือกที่จะไม่ผลักดันไปไกลกว่านี้และรีบออกเดินทางร่วมกับชาวเมืองเพื่อเตรียมงานแต่งงานที่ล่าช้ามายาวนานของ Duke Atticus และเจ้าหญิง Vexana

ชาวเมืองริดจ์เบิร์กต่างต้อนรับค่ำคืนนี้ด้วยความรื่นเริงและสนุกสนาน ในที่สุดก็ถึงเวลาที่ Atticus จะต้องเป็นพันธมิตรกับ Vexana อย่างไรก็ตาม ขณะที่ดยุคเปิดกล่อง สิ่งที่ออกมาคือปีกวิเศษคู่หนึ่ง ขณะที่เสียงที่ทุ้มลึกและแหลมคมสั่นสะเทือนกำแพงหินของป้อมปราการ:

โอบกอดโลกแห่งความตาย! » แอตติคัสและคนของเขากลายเป็นปีศาจในขณะนั้น ดวงตาของพวกเขาลุกโชนด้วยความอาฆาตพยาบาท พวกเขามีกลิ่นของเวทมนตร์อันชั่วร้าย - เน่าเปื่อยและชั่วช้า - หายนะอันเลวร้ายแห่ง Abyss ผู้พิทักษ์ผู้จงรักภักดีของเมืองครั้งหนึ่งได้กลายเป็นผู้ทำลายและเป็นหายนะของการดำรงอยู่ของพวกเขา การแต่งงานอันศักดิ์สิทธิ์กลายเป็นการสังหารหมู่

Leomord กำดาบแห่งคำสาบาน จิตใจของเขาว่างเปล่าขณะที่เสียงกรีดร้องที่ทำให้เลือดไหลเข้าหูและแทงทะลุกะโหลกศีรษะของเขา เขาไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า และที่สำคัญกว่านั้นคือ ทำไมแอตติคัสถึงใช้ดาบของเขาต่อสู้กับคนที่เขารักในฐานะของเขาเอง กับหญิงสาวที่เขาสาบานว่าจะปกป้องจนกระทั่งเขาตาย

ดยุคผู้โกรธแค้นพุ่งเข้าหาเจ้าหญิงเวซานา

"หยุด!"

เสียงของ Vexana ดังก้องไปทั่วทั้งห้อง แอตติคัสตัวแข็ง ขาของเขาสั่นขณะที่ลมหายใจอันหนักหน่วงกัดกร่อนปอด

“ฆ่าฉันสิ… ลีโอ— K-ฆ่าฉัน… ฉันขอร้องล่ะ—”

เลโอมอร์ดทำได้แค่มองเขาด้วยความสยดสยอง สิ่งที่เขาคิดได้คือความปรารถนาที่เขาทำไว้เมื่อสองปีก่อน

“ฉันขอสาบาน…ในนามของพ่อของฉันและบ้านของเขา ฉัน…จะสละชีวิตหากความปลอดภัยของคุณต้องการ

ความปลอดภัยของ Duke มีน้ำหนักมากกว่าความปลอดภัยในเมืองหรือไม่? » อัศวินหนุ่มสงสัยอย่างเงียบ ๆ ก่อนที่จะกัดฟันและแทงดาบเข้าที่หน้าอกของแอตติคัส

ดวงตาของดยุคเป็นประกายราวกับหลุดพ้นจากคำสาป เมื่อจับเสื้อกั๊กของเลโอมอร์ด คำพูดที่ออกมาจากปากของเขาฟังดูแหบแห้งและสับสน "พี่ชาย...พี่ชายของฉัน...ฉัน...ว่าง—"

และในขณะที่เขาหายใจเฮือกสุดท้าย เขาก็หันไปมอง Vexana และกระซิบ “หมอก… หากไม่มีทางเลือกอื่น—”

เมื่อมองดูร่างของแอตติคัสค่อยๆ เผาไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน เลโอมอร์ดไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการติดตามเจ้านายของเขาไปสู่ความตาย แต่เขายังไม่ตายเลย เขามีภารกิจที่สำคัญกว่าอยู่บนไหล่ของเขา: ริดจ์เบิร์กซึ่งถูกปิดล้อมทั้งสองด้านต้องการดาบของเขา ริดจ์เบิร์กจะต่อสู้จนถึงที่สุด แม้จะต้องแลกกับการปลดปล่อยหมอกก็ตาม

ร้อยปีผ่านไป แต่เวลาในริดจ์เบิร์กดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบ เมืองนี้ถูกสาปและถูกรังเกียจจากทั้งแสงสว่างและความมืด Necrokeep ตามที่พวกเขาเรียกมันว่า

บางครั้งอาจเห็น Leomord ยืนอยู่บนหอคอยหลังหนึ่ง มองไปในระยะไกลไปยังขอบฟ้า ผิวของเขาซีดเผือด ทั้งเป็นและตาย ดวงตาของเขาเหนื่อยล้าจากการตายครึ่งร้อยปี แต่พวกเขายังคงส่องแสงริบหรี่แห่งความหวัง เขารู้อยู่ในใจว่าในที่สุดเขาและ Vexana ก็จะพบวิธีที่จะย้อนกลับคำสาปแห่งหมอกได้ในที่สุด

ตั้งแต่วันนั้นเมื่อร้อยปีก่อน ชีวิตของเขาไม่ได้เป็นของตัวเองอีกต่อไป แต่เป็นของริดจ์เบิร์ก ตราบใดที่ยังมีวิญญาณอยู่ในเมือง เขาจะเก็บมันไว้จนลมหายใจสุดท้าย »

=== จัดงานแต่งงานในสายหมอก ===