Granger

นักกวี นักล่าปีศาจชื่อดัง Granger นักล่าปีศาจที่อยู่ระหว่างมนุษย์กับปีศาจ มักจะชอบที่จะอยู่คนเดียวเสมอ แต่ถ้าใครสามารถเข้ามาในโลกของเขาได้ พวกเขาจะรู้ว่ามันน่ากลัวแค่ไหน เสียงกรีดร้องและเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างต่อเนื่องทำให้หูและหัวใจของเขาหูหนวกตลอดเวลา เมื่อเขาหยิบอาวุธกินปีศาจออกมาและปล่อยลูกเห็บออกมา เสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดของเหล่าปีศาจก็กลายเป็นเพลงบรรเลงในส่วนลึกภายในจิตวิญญาณของเขา มีเพียงเสียงร้องแห่งความตายที่ประสานกันและเสียงกระสุนปืนเท่านั้นที่สามารถกลบเสียงที่ทรมานเขาทุกวันได้ ทุกนัดที่ Granger ยิงไม่ได้เป็นเพียงการแสดงของเธอต่อ Abyss เท่านั้น แต่ยังเป็นการแสดงความเสียใจของเธอด้วย === Bullet Sonata === เมืองที่ไม่มีชื่อบริเวณชายแดนจักรวรรดิ Moniyan คือจุดหมายปลายทางของ Granger สำหรับการเดินทางครั้งนี้

เขาเดินสบาย ๆ โดยมีผ้าพันคอสีแดงสดพันรอบคอของเขาซึ่งเปล่งรัศมีอันแปลกประหลาดออกมา ผิวของเขาซีดราวกับกระดาษหนัง โดยมีปกเสื้อสูงปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นเพียงดวงตาสีเข้มคู่หนึ่ง

Granger มุ่งหน้าไปยังชานเมือง โดยตระหนักดีถึงสิ่งที่รอเขาอยู่ แม้ว่าเสียงคำรามลึกๆ ของพวกเขาจะได้ยินยาก แต่เสียงก้องในหูของเขาที่เขารังเกียจกลับดังขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้น ทำนองที่คุ้นเคยก็ดึงดูดความสนใจของ Granger เด็กคนหนึ่งนั่งอยู่บนถนนและเล่นขลุ่ย มันคือเพลง “Hymn to the Light” ซึ่งเป็นเพลงที่เขามักจะได้ยินสมัยเด็กๆ

วัยเด็กของ Granger เป็นเรื่องที่น่าเศร้ามาก

คืนหนึ่งเมืองของเขาถูกปีศาจโจมตี เมื่อไม่มีทางหลบหนี พ่อแม่ของ Granger จึงซ่อนเขาไว้ในพื้นที่เล็กๆ ใต้พื้นไม้ ขณะที่ปีศาจบุกเข้ามาและลากพ่อแม่ของเขาออกไป เสียงกรีดร้องและเสียงคำรามของปีศาจก็ทิ้งเงาที่ลบไม่ออกไว้ในหัวใจที่ยังเยาว์วัยของเขา ความทรงจำนี้ดังก้องอยู่ในหูของเธอตลอดเวลา และทรมาน Granger คืนแล้วคืนเล่า ความเจ็บปวดทำให้เขาปลีกตัวจากผู้อื่น และเขาก็กลายเป็นคนสันโดษมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงวันที่ท่วงทำนองอันไพเราะและอ่อนหวานทำให้เสียงกริ่งสงบลง ราวกับมืออันอบอุ่นบนหัวใจ ทำให้เขาได้รับช่วงเวลาแห่งความสงบสุขที่เขาเกือบลืมไปแล้ว

เป็นครั้งแรกที่เขาก้าวออกจากโลกที่วุ่นวายและเงยหน้าขึ้นมองเห็นนักบวชเล่นไวโอลิน

“ห้องนี้ชื่ออะไร”

บาทหลวงหยิบปากกาและกระดาษออกจากกระเป๋าแล้วเขียนคำว่า "Hymn to the Light"

ปรากฎว่าครั้งหนึ่งนักบวชเคยเป็นหัวหน้าคณะนักร้องประสานเสียงของอารามแห่งแสงสว่าง งานของเขาคือการบรรเทาความทุกข์ทรมานของผู้คนด้วยเสียงของเขา แต่เมื่อหลายปีก่อน เมื่อ Alice แทรกซึมเข้าไปในเมืองลูมิน่าและทำให้เมืองตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย นักบวชถูกปีศาจโจมตีและสูญเสียความสามารถในการพูด แต่แทนที่จะสิ้นหวัง เขาหยิบไวโอลินขึ้นมาและช่วยเหลือผู้อื่นผ่านดนตรีต่อไป

บางทีเสียงไวโอลินก็น่าดึงดูดเกินไป Granger ออกจากโลกของเขาและติดตามบาทหลวงไปที่อาราม เขาพยายามเรียนไวโอลินด้วยซ้ำแต่ทำได้เพียงส่งเสียงที่ไม่ลงรอยกันเท่านั้น

“ดูเหมือนว่าฉันไม่มีความสามารถเลย” Granger คร่ำครวญอย่างหดหู่ บาทหลวงยิ้มและแสดงให้เขาเห็นว่าท่วงทำนองที่แท้จริงไม่ได้มาจากพรสวรรค์ แต่มาจากความมีน้ำใจและความอุตสาหะในใจ และในแง่นี้เขาคิดว่า Granger มีมากมาย

Granger ซึ่งล้มเหลวในการพัฒนาดนตรีมากนัก ได้แสดงความสามารถพิเศษในการล่าปีศาจ ผู้นำของคริสตจักรได้เชิญเขาเข้าร่วมกลุ่มนักล่าปีศาจเป็นการส่วนตัว โดยเสนออาวุธพิเศษให้เขาด้วย นั่นคือปืนพกคู่หนึ่งที่กินปีศาจซึ่งสามารถดูดซับพลังงานของปีศาจและแปลงเป็นกระสุนพิเศษสำหรับฆ่าปีศาจได้ เพื่อนไม่กี่คนที่เขามี รวมทั้ง Alucard เชิญเขาไปล่าปีศาจด้วยกัน แต่ Granger ปฏิเสธ แม้ว่าดนตรีของนักบวชจะช่วยรักษาโลกที่วุ่นวายของเขาได้ แต่คืนที่พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตยังคงอยู่ในใจของเขาราวกับบาดแผลถาวร มีเลือดออกเพียงสัมผัสเพียงเล็กน้อย

นักบวชเคารพการตัดสินใจของ Granger เขาเชื่อว่าแม้แต่บาดแผลที่ลึกที่สุดก็สามารถรักษาได้สักวันหนึ่ง และเด็กที่เก็บตัวและอ่อนโยนคนนี้จะยอมรับอดีตและก้าวไปสู่อนาคตที่ดีกว่าในที่สุด

แต่วันนั้นก็ไม่มีวันมาถึง

Dyrroth เจ้าชายแห่ง Abyss นำกองทหาร Abyssal ของเขาผ่านป่าแสงจันทร์เพื่อโจมตีจักรวรรดิ Moniyan เพื่อเป็นการตอบสนอง Church of Light ได้คัดเลือกนักล่าปีศาจเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับสงครามที่กำลังจะเกิดขึ้น เมื่อเห็น Granger รู้สึกไม่สบายใจนัก บาทหลวงก็ปล่อยให้เขาลาออกจากอารามเพื่อตัดสินอนาคตของเขา ไม่ว่าเขาจะเลือกที่จะยังคงเป็นนักล่าปีศาจหรือไม่ก็ตาม อารามแห่งนี้ก็จะเป็นบ้านของเขาตลอดไป

แต่เมื่อ Granger กลับมาที่อาราม เขาเห็นเพียงซากปรักหักพังที่ถูกไฟไหม้และนักบวชนอนจมกองเลือด - ปีศาจได้เข้าโจมตีแล้ว

ไม่ว่าเขาจะเลือกอะไร มันก็ไม่สมเหตุสมผลอีกต่อไป

มือของนักบวชยังคงจับคันธนูไวโอลินอยู่ Granger แทบจะจินตนาการได้ว่านักบวชกำลังทำพิธีบังสุกุลครั้งสุดท้ายอย่างสงบขณะที่ปีศาจโจมตี เสียงกริ่งดังเข้ามาบุกรุกโลกของเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้ จะไม่มีเพลงสรรเสริญแสงมาเอาใจเขา จะไม่มีใครยิ้มและปลอบความเจ็บปวดของเขา ไม่มีใครเล่นเพลงกล่อมเด็กเพื่อช่วยให้เขานอนหลับ เขาจะเงียบเสียงที่ดังกึกก้องนี้ได้อย่างไร... ความบ้าคลั่งที่คืบคลานนี้... ความโกรธที่อึกทึกในอกของเขา?

เมื่อสัมผัสได้ถึงวิญญาณที่มีชีวิต ปีศาจที่ประจำการอยู่ใกล้ๆ ก็ขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น Granger หยิบอาวุธของเธอออกมาและเริ่ม 'การแสดง' อย่างบ้าคลั่ง เมื่อเสียงกรีดร้องของปีศาจดังขึ้น เสียงกระสุนก็ดังขึ้นเช่นกัน เสียงขรมทั้งสองประสานกันเป็นพิธีบังสุกุลอันยิ่งใหญ่ กลบเสียงก้องในหูของ Granger ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่าสำหรับเขาแล้ว มันเป็นวิธีเดียวที่จะบรรเทาความเจ็บปวดได้ เลือดแทนเลือด จนกว่าความชั่วร้ายทั้งหมดจะตายและหมดไป

หลังจากนั้น Granger ก็กลายเป็นนักล่าปีศาจอย่างเป็นทางการ เขาตั้งชื่อปืนพกกระบอกหนึ่งว่า "Dirge" จากนั้นดัดแปลงอีกกระบอกเป็นปืนใหญ่และติดตั้งไว้ในกล่องไวโอลินของบาทหลวง ซึ่งเขาตั้งชื่อว่า "บังสุกุล" เขาพันผ้าพันแผลไว้รอบมือเพื่อป้องกันไม่ให้เลือดเปื้อนมือที่เคยหวังจะเรียนไวโอลิน ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทุกการล่าก็กลายมาเป็นบังสุกุลสำหรับผู้ที่เขาสูญเสียไป

ความทรงจำที่ปรากฏขึ้นกลับถูกทำลายลงอีกครั้ง

ความสนใจของ Granger กลับมาที่ปัจจุบัน ตั้งแต่เขาก้าวเท้าเข้าไปในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ เสียงก้องในหูของเขาไม่หยุด แต่เขารู้ว่าทุกอย่างจะสงบลงในไม่ช้า

เขาหมอบลงและวางเหรียญสองสามเหรียญไว้ข้างหน้าเด็กเบา ๆ

เมื่อ "Ave Maria" มาถึงตอนจบ โซนาต้าแห่งความตายของดีมอนฮันเตอร์ก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้น