Kagura

Bagama't binigyan siya ng Scarlet Shadow ng pangalan at tinuruan siya ni Hayabusa ng kapayapaan, nanatiling hindi sigurado ang batang Kagura sa kanyang tunay na landas. Nang buksan niya ang kanyang payong sa pagmumuni-muni, hindi ang mahinang ulan ang kanyang nakita kundi mga pangitain ng kapahamakan, mahabang panahon ng panghihinayang, at isang nakaraan na nakikita sa pamamagitan ng kanyang payong. Sa wakas ay naunawaan ni Kagura: bagama't ipinanganak ng patuloy na mga kalakip, ang kanyang landas ay humantong sa kalayaan. Dala-dala niya ang parehong mga pagsisisi at pag-asa ng mga namatay upang maranasan ang kagandahan ng mortal na kaharian na hindi pa nila natatamasa, at yayakapin ang kinabukasan na ninakaw sa kanila ngunit magiliw na ipinagkaloob sa kanya. ===Ang tagsibol ay gumagalaw habang ang mga pangarap ay kumukupas===

Ang kuwento ng pinagmulan ni Kagura ay hindi maganda. Ang matandang lalaki na nagdala sa kanya sa Scarlet Shadow ay lampas na sa kanyang mga taon, at sa tuwing tatanungin siya, inuulit lang niya ang parehong alaala: sa isang maulan na araw ng tagsibol mahigit sampung taon na ang nakalilipas, natagpuan niya ang isang inabandunang sanggol sa ilalim ng payong at pinangalanan itong Kagura. Wala nang mapapala rito. Naramdaman ng Shadow Sect ang isang misteryosong kapangyarihan sa loob niya at, pagkatapos ng maraming pag-iisip, nagpasya na palakihin ang bata. Ngunit si Kagura ay nakatadhana na lumayo sa kanila - ang kapangyarihan sa loob niya ay tinanggihan ang kanilang ninjutsu, at hindi niya maintindihan kung bakit ang mga mandirigmang ito ay nabuhay at namatay sa pamamagitan ng kanilang nindo. Tanging ang payong, na ang pinanggalingan ay parehong misteryoso, ang nakasama sa kanya, sa saya at sa kalungkutan.

Sa paglipas ng panahon, natutunan ni Kagura na makahanap ng sarili niyang kapayapaan sa loob ng Scarlet Shadow. Pinagmasdan niya ang ugali ng mga ninja at inalagaan ang mga pagod sa pagsasanay. Isang batang miyembro ng Shadow Sect na nagngangalang Hayabusa ang nagsabi sa kanya na sila ay walang sawang lumaban para sa karangalan, at bagaman tumango si Kagura bilang tugon, hindi niya maintindihan ang kahulugan ng mga salitang iyon.

Sa mga araw ng tagsibol, kapag ang mga cherry blossom ay bumagsak na parang ulan, si Kagura ay nakaupo sa mga puno, pinapanood ang mga tao na dumadaloy sa ibaba. Lahat ay may patutunguhan at ang kanilang mga hakbang ay nagmamadali ngunit determinado. Ngunit hindi niya alam kung saan siya nanggaling, hindi niya alam kung saan ang kanyang destinasyon. Maaari lamang niyang suklayin ang mga nalaglag na talulot at makatulog.

Noon pa man ay naramdaman ni Kagura ang isa pang mundo sa ilalim ng kanyang payong, ngunit sa kabila ng hindi mabilang na mga pagtatangka, hindi niya kailanman malutas ang mga misteryo nito. Hanggang sa isang huling araw ng tagsibol, nang siya ay nakatulog gaya ng dati sa gitna ng mga bulaklak ng isang puno. Habang ang simoy ng tagsibol ay pumulupot sa kanyang mga daliri at malambot na talulot na nakapatong sa kanyang buhok, biglang nag-iba ang kanyang payong.

Ito ay isang panaginip na walang katulad. Nakatingin lamang si Kagura sa mga bagay-bagay sa paligid niya; sa harap ng kanyang mga mata ay isang batang espiritista na naglabas ng pamilyar na pakiramdam. Tinawag niya ang kanyang kapatid na babae, sa parehong kalungkutan at saya na totoong-totoo na para bang naroon siya. Gayunpaman, hindi siya nakasagot ni Kagura. Dumaan ang tingin nito sa kanya at dumapo sa isang pigura sa di kalayuan.

Pinanood ni Kagura ang binata na gumagawa ng kanyang mga espirituwal na kagamitan at di nagtagal ay nalaman niya ang kanyang pangalan: Seimei, ang maalamat na espirituwal na artisan. Ipinahayag ng binata ang kanyang kalungkutan habang nagsusumikap sa kanyang propesyon: nang ang kawalan ng balanse ng Yin at Yang ay nagdulot ng malawakang kalamidad sa mga ilog ng Cadia, hinanap ni Seimei ang Dakilang Dragon upang sugpuin ang kaguluhan. Ngunit nang bumalik siya kasama ang Dakilang Dragon, sinalubong siya ng walang buhay na katawan ng kanyang kapatid. Ngunit tumanggi siyang tanggapin ang malupit na kapalarang ito. Gagawin niya ang lahat para makitang muli ang kanyang kapatid, kaya gumawa siya ng isang espesyal na tool ng espiritu na gawa sa mga insektong espiritu: ang Seimei Umbrella.

Nang buksan ni Seimei ang payong, nakita niya ang kanyang kapatid, nakangiti at tumatawag sa kanya. Ngunit paano magiging sapat ang isang simpleng ilusyon na ipinanganak mula sa kanyang pagnanasa, isang papet na binuo mula sa kanyang alaala?

Isang luha ng dugo ang bumagsak kay Kagura habang nilalamon ng dilim ang dating matingkad na mga mata ni Seimei. Ang isang fragment ng Twilight Orb ay hindi namamalayan na sumasalamin sa kanyang pagkahumaling, na nagtutulak sa kanya sa kabaliwan. Walang magawang panoorin si Kagura habang ang balanse ng Yin at Yang ay bumagsak, at hindi mabilang na mga kaluluwa ang sumabog mula sa Lanterns of Infinite Lights, na nagdulot muli ng sakuna. Ang Dakilang Dragon ay walang pagpipilian kundi ang gapiin si Seimei. Sa huli, iniluwa ni Seimei ang kanyang huling hininga ng dugo habang ang kanyang mga mata ay kumikinang sa pagsuway. Lumabo ang paningin ni Kagura dahil sa pagluha bago tuluyang naglaho sa dilim.

Nang imulat niya ang kanyang mga mata, natagpuan ni Kagura ang kanyang sarili malapit sa Lantern of Infinite Lights. Habang ang mga kaluluwa ay patuloy na nagngangalit, ang aprentis ni Seimei, si Akazawa, ay napagod sa kanyang sarili sa paglikha ng maliliit na espiritung parol upang hawakan silang lahat, ngunit ang kanilang kaguluhan ay hindi mapatahimik.

Ayon sa alamat, ang Seimei Umbrella ang lumitaw sa kalangitan sa kritikal na sandali na iyon, ngunit ngayon ay Kagura na lang. Sa wakas ay naunawaan niya: ito ay hindi isang panaginip, ngunit ang mga alaala ng payong, at siya ang diwa ng payong ng Seimei.

Nagtipon ang mga kaluluwa sa paligid niya, nagbubulungan. Habang nakikinig siya, ipinaliwanag sa kanya ng mga biktima ng mga kalamidad kung bakit sila nanatili sa mortal na kaharian. Hindi ito dahil sa makamundong pagnanasa o madugong paghihiganti, kundi dahil sa panghihinayang at hindi natutupad na mga hangarin. Gusto lang nilang makita ang higit pa sa kagandahan ng Riverlands ng Cadia, masaksihan ang pamumulaklak ng mga bulaklak sa tagsibol. Inaasahan nila na ang payong na tumanggap ng lahat ng kanilang panghihinayang ay makikita ang mga salamin na ito para sa kanila.

At sa gayon, sa pamamagitan ng pag-iipon ng mga nagtatagal na kaisipang ito, ang espiritu ng payong ay nagkaroon ng anyo ng isang batang babae, dala ang mga panghihinayang ng lahat ng mga taong mayroon pa ring mga kalakip, na ipinanganak sa gitna ng tagsibol na ulan ng bumabagsak na mga cherry blossom.

Ngayon buksan mo ang iyong mga mata, Kagura.

Dito natapos ang panaginip. Nanumbalik ang pagkapamilyar habang pinupuno ang kanyang paningin ang pag-fliling ng mga limbs ni Scarlet Shadow at ang nalalaglag na cherry blossoms. Ngunit ang nananatiling init sa kanyang palad at ang mga luha sa kanyang mukha ay nagsabi kay Kagura na hindi lamang ito panaginip. Tiningnan niya ang payong sa kanyang mga kamay, marahang pinihit iyon. Kahit na ang mga tinig ay hindi na umalingawngaw, ang simoy ng tagsibol ay pinili ang sandaling ito na lampasan siya, ang mga talulot ay dahan-dahang nagpupunas ng mga luha, na parang naghahatid ng kanilang hindi sinasabing mensahe:

Ang mga ipinanganak ng pagnanais ay hindi kailangang matali sa nakaraan; Sa pamamagitan lamang ng namumulaklak na paglaki ng dalagita malalaman ng mga matagal na pagsisisi na ito ang kanilang kasagutan. Ang pag-alala sa mga nakaraang kalungkutan ay hahantong lamang sa paghahanap ng iyong sarili na nakulong sa kawalan ng pag-asa tulad ni Seimei. Itong mga nakaraang pagsisisi ay hindi na talaga maibabalik pa, ngunit ngayong alam mo na kung saan ka nanggaling, gamitin ang mga mata na iyon para masaksihan ang kagandahan sa mundong ito na hindi nila kayang gawin.

Nang mawala ang panaginip at bumalik ang tagsibol, naunawaan ni Kagura kung saan siya dadalhin ng kanyang landas. Makikita, maririnig at mararamdaman niya ang lahat ng kagandahang iniaalok ng mundong ito. Mamumulaklak siya sa sarili niyang kinang - saka niya tunay na maparangalan ang kanilang kabaitan.

Sa ilalim ng puno, may mga boses na tumatawag sa kanyang pangalan. Bumaba si Kagura para makita si Hayabusa at Hanabi na handang hulihin siya.

Ang mortal na kaharian ay mayaman sa karilagan, at palaging may naghihintay sa kanyang pagbabalik. Marahil iyon ang nagpahalaga sa buhay: ang mga simpleng sandali ng kaligayahan.