Sun

Ang walang kamatayang Monkey King, determinado at hindi nababaluktot tulad ng bundok na nagdala sa kanya. Ang araw, ang walang kamatayang espiritu ng bundok na ipinanganak mula sa isang mahiwagang bato, ay malayang gumala sa pagitan ng langit at lupa hanggang sa isang araw ay nakakuha ng kanyang atensyon ang mga iyak ng isang grupo ng mga panda. Sa kanila niya nalaman ang pagkakaroon ng kamatayan. Bagaman nalilito sa biglaang paghahayag na ito, napagkamalan siya ng mga panda na diyos ng bundok. Sa partikular, ang isang maliit na panda na nagngangalang Li Li ay umibig kay Sun at inilaan ang kanyang mga araw sa pagpili ng mga milokoton para sa Monkey King. Ngunit nang ang isang flash baha ay tumama sa panda village isang araw, si Li Li ay nawala sa torrents habang naghahanap ng mga peach. Huling-huli na dumating si Sun, at sa kabila ng mga pakiusap ng iba pang mga panda, hindi niya nagawang ibalik ang kanyang kaibigan mula sa mga patay. Noon unang beses na natalo si Sun. Hindi maintindihan ang kanyang kalungkutan, nakatulog siya ng mahimbing. Millennia na ang lumipas, at marami pa ang lumipas kung hindi nagising si Sun sa isang labanan sa pagitan ng mga dragon. Matapos patayin ang Itim na Dragon at hindi alam na iligtas ang Riverlands ng Cadia, tinanong niya ang Silver Dragon tungkol sa imortalidad at paghahanap ng kanyang layunin. Sa halip na sagot na hinahanap niya, binigyan siya ng dragon ng pangalang Araw at ang tungkuling maging tagapag-alaga ng lupa. Ngunit ano ang ipinahihiwatig nito? Nawala na naman sa pag-iisip ang Araw... ===Isang walang kamatayang pag-iral === Bago siya ginising ng cataclysmic upheaval, millennia na siyang natutulog.

Sa kaibuturan ng isang mahabang panaginip, pinag-isipan niya ang mga marilag na talon sa lahat ng kanilang kaningningan at mga burol na pinalamutian ng mabulaklak na fauna. Isang maliit na panda ang lumabas mula sa berdeng kakahuyan at tinawag siya. Sa huli, ang lahat ng mga pangitaing ito ay nagtagpo sa iisang paru-paro, na umuusbong mula sa mga hangganan ng kanyang natutulog na guni-guni.

Nagising na siya ngayon, isang nilalang na ipinanganak mula sa espirituwal na enerhiya ng bundok, nabuo sa loob ng mga bato at huwad sa loob ng millennia. Ang kanyang nasasakupan ay sumasaklaw sa walang limitasyong kalawakan ng paglikha, ang langit at lupa ay nagpapasakop sa kanyang kapritso, at ang kanyang nag-iisa. Ngunit sa kasagsagan ng kanyang mga pagdiriwang, sa wakas ay naunawaan niya ang isang malalim at hindi kilalang emosyon na tumatagos sa kanyang pag-iral. Nakatayo sa isang nag-iisang sanga, tumitig siya sa loob ng maraming siglo sa mga gabi ng kabilugan ng buwan, nalilito sa halos hindi mahahalata na kapanglawan na parang isang maselan na sinulid sa kanyang puso.

"Great Monkey King! Tingnan mo kung ano ang dala ko! Umakyat ako sa pinakamataas na tuktok at pumili ng pinakamabilog na peach!" Tiningnan niya ang mataong tanawin sa ilalim ng puno, at ang mga alaala ng maliit na pigurang iyon, isang maliit na panda na nagngangalang Li Li, ay napukaw sa kanyang kalooban. Sa kawalang-hanggan ng kanyang pag-iral, ang sandaling ito ay minarkahan ng isang maikli ngunit makabuluhang interlude.

Noong panahong iyon, malaya siyang gumagala sa malalawak na kabundukan sa pagitan ng langit at lupa. Ang mga misteryo ng pinagmulan at huling hantungan nito ay nakatakas sa kanya, ngunit isang hindi pa nagagawang pakiramdam ng kalayaan ang bumalot sa kanya. Nang dumagsa sa kanyang tenga ang isang malungkot na panaghoy ay naakit siya sa mga itim at puting nilalang, na umiiyak dahil sa tinatawag nilang "kamatayan." Ano itong “kamatayan”? Naintriga sa mahiwagang nilalang na ito, nagsumite siya ng isang panandaliang sulyap, at sa gayon ay hindi namamalayang nasangkot sa kanilang kuwento. Sa kwentong ipinakita sa kanya, ang pinakabuod ng espiritu ng bundok ay naging isang bato, na bumubuo ng isang walang kamatayang nilalang, walang iba kundi ang kanyang sarili, ang dakilang Hari ng Unggoy.

Noong una, inalis niya ang mga kaguluhan at lumipat sa isa pang taluktok ng bundok, kung saan siya ay patuloy na bumangon nang maaga sa umaga, basang-basa ng hamog, nagsasaya sa pagkakabukod ng mga bundok. Gayunpaman, ang isang maliit na nilalang sa kalaliman ng kagubatan ay walang tigil na umiyak, na tinatawag ang pangalan ng Monkey King na may patuloy na pag-iyak na umalingawngaw sa canopy, na nakakagambala sa mapayapang pag-iisa nito. Dahil sa inis, ngunit mausisa, hinawi niya ang makapal na tabing ng kagubatan at bumagsak sa pinagmumulan ng kaguluhan: ang kanyang maliliit na paa ay nasira at nasira dahil sa walang tigil na gawain. Sa sandaling iyon, nagsalubong ang kanilang mga titig at isang nagniningning na kinang ang kumikislap sa mga mata ng nilalang.

Ang pagligtas sa nilalang at mga kamag-anak nito mula sa nagngangalit na agos ay sapat na sa isang nahuling pag-iisip. Ang mga nilalang na ito ay minarkahan ng hindi mapigilang katigasan ng ulo. Alam na alam nila ang walang awang kapangyarihan ng mga baha sa ilog sa panahon ng tag-ulan, gayunpaman, mahigpit silang kumapit sa kanilang maliit na tinubuang-bayan. Ang Monkey King ay nabuhay ng ilang taon at nakabuo ng mga mahimalang kakayahan na katulad ng pagkadiyos. Kabilang sa kanyang maraming mga kasanayan ay ang kumpletong karunungan sa paglilipat ng ilog at ang pagtatayo ng mga dambana sa mga tumba na dalisdis. Ipinasa niya ang mga kasanayang ito hindi dahil sa pagkakawanggawa kundi dahil lamang sa pagnanais ng kapayapaan at katahimikan.

Ngunit ang isang panda ay may tiyaga na nagpagalit sa Monkey King. Araw-araw, torpe siyang tumawid sa mga burol at lambak para lang iharap sa Monkey King ang itinuturing niyang pinakamagandang peach. Ito ay isang hindi matitinag na debosyon na hindi naiwasan ng Monkey King.

Sa kabila ng unang pagkairita ng Monkey King, habang ang mga araw ay naging mga panahon, nasanay siya sa pang-araw-araw na ritwal ng pagkain ng isang perpektong ordinaryong peach, pati na rin ang presensya ng panda na nagpakilala sa kanyang sarili bilang Li Li. Ang Monkey King ay nagsimulang bahagyang nasiyahan sa kanilang makamundong pag-uusap. Ang mga mortal ay nagtataglay ng isang primordial penchant para sa pagbibigay ng pangalan sa lahat, at si Li Li ay walang pagbubukod. Walang katapusang daldal niya, iginiit na may pangalan ang Monkey King. Pinangalanan pa ng mga panda ang kanilang nayon na Spirit Creek. Palaging tinanong siya ni Li Li ng parehong tanong.

"May naisip ka bang pangalan ngayon?"

"Hindi, hindi ko kailangan ng mga ganyan."

"Alam kong ikaw ang dakilang walang kamatayang Monkey King, pero hindi iyon ang pangalan mo, di ba? Kailangan pa rin ng pangalan ang lahat sa mundong ito."

Talagang sobrang nakakainis. Ang Monkey King ay lumipat sa isang mas mataas na bundok at, tulad ng inaasahan, ang mga umaga ay naging mapayapa muli. Gayunpaman, isang partikular na pagnanasa ang nagsimulang gumising sa loob niya. Natagpuan niya ang kanyang sarili na napaatras mula sa dating nakakagambalang pagmamadali, sabik na naghihintay sa pagdating ng maliit na panda na ito na sasalungat sa lahat ng posibilidad na tumawid sa mga kagubatan sa bundok. Habang lumilipas ang mga araw sa katahimikan, lalo lang tumindi ang kanyang pagnanasa. Bigla siyang napukaw ng pananabik na hanapin si Li Li at tanungin siya kung bakit kailangang may pangalan ang lahat ng bagay sa mundo. Ito ay naging isang nakasusuklam na pagkabalisa na nag-ugat sa loob niya.

Gayunpaman, sa pagbaba niya mula sa bundok, muli niyang narinig ang mga nakakaawang daing na iyon. Ngunit sa pagkakataong ito, si Li Li ang sumuko sa hinaing ng mga panda bilang kamatayan. Tatlong araw bago nito, ang ulan ay nagdulot ng panibagong baha. Ang matinding dagundong ng mga agos ay hindi maabot ang pinakamalayong mga taluktok, at nang dalhin ng ilog si Li Li palayo, kumapit pa rin siya sa isang peach. Sa kanyang mga huling sandali, tiniyak niya sa kanyang mga kaibigan, na hindi natitinag sa kanyang paniniwala, na ang Monkey King ay tiyak na tutulong sa kanya, dahil walang magagawa ang Monkey King.

"Dapat kaya mong iligtas si Li Li, tama ba? Naniwala siya sa iyo! Mangyaring gamitin ang iyong banal na kapangyarihan! Nakikiusap kami sa iyo, dakilang Hari ng Unggoy, mangyaring iligtas siya!" Ang Haring Unggoy ay natakot sa kanyang kawalan ng kakayahan. Ano ang buhay? Ano ang kamatayan? Paano niya maililigtas si Li Li gayong hindi niya maintindihan ang mga konseptong ito? Sunod-sunod na tanong ang umiikot sa kanyang isipan na parang bagyo.

"Hindi ko siya maililigtas. Wala akong maililigtas! Hindi ako diyos, ako... ako..."

Sino siya? Wala man lang siyang pangalan.

"Iwan mo ako! »

Siya ay tumakbo pasulong, ang kanyang isip ay natupok ng ideya ng pananatili ng kamatayan.

Tumakas siya sa hilaga. Ngunit saan siya pupunta? Saan tayo pupunta pagkatapos ng kamatayan?

Pagkatapos ay tumama sa kanya ang isang paghahayag na parang kidlat: ang landas sa hilaga ay tumuturo sa mismong bundok ng kanyang kapanganakan. Nangangahulugan ba ang kamatayan na hindi na niya makikitang muli si Li Li na tumawid sa mga burol at ilog?

Ang lugar ng kapanganakan ng isang tao, ang tahanan ng isang tao ay nagtataglay ng kapangyarihan upang aliwin ang kahit na ang pinakawasak na mga kaluluwa... At least iyon ang narinig niyang sinabi ng mga panda isang araw.

Sa wakas ay nakarating siya sa lugar ng kanyang kapanganakan, kung saan nakatayo pa rin sa tuktok ang mga sirang bato kung saan siya ipinanganak. Inipon niya sila sa isang mahigpit na yakap, at sa sandaling iyon, ang malamig at walang buhay na mga bato ay tila nanginginig sa nararamdamang init. Pinahintulutan niya ang kanyang sarili na makatulog at natulog doon sa loob ng millennia, hanggang sa gumising at umungal ang mundo, na muli siyang ginising.

Ang kanyang kamalayan ay bumagsak muli sa kaguluhan na gumising sa kanya. Isa pala itong itim na dragon, puno ng dugo at walang humpay na bumagsak sa isang harang na hindi maipaliwanag na nabuo sa paligid nito.

"Saan nanggaling ang nakakainis na langaw na ito?"

Tinalo niya ang dragon para lamang makita ang pagdating ng isa pa, magkapareho ang hitsura ngunit pilak sa halip na itim. Gayunpaman, ang isang ito ay hindi naroroon upang makipag-away. Ang silver dragon ay nagsimulang ipaliwanag kung ano ang nangyari habang ang Monkey King ay natutulog at kung paano ang lupain ay nagbago nang malaki sa paglipas ng mga panahon. Ang mga pulutong ng mga refugee ay tumakas sa mga pinsala ng digmaan at naghanap ng kanlungan dito. Ang silver dragon ay tila isang tagapag-alaga na responsable para sa kanilang kaligtasan. Gayunpaman, isang schism ang naghiwalay sa kanya at sa kanyang mga kapatid. Para sa kapakanan ng mga mortal na ito, ang silver dragon ay walang pagpipilian kundi ang sugpuin ang kanyang sariling kamag-anak, isang masakit na tungkulin na hindi sinasadyang nagdulot ng isang cataclysmic vortex sa hilagang dagat. Sa liwanag ng kalamidad na ito, nagpasya ang silver dragon na pakalmahin ang bagyo gamit ang sarili nitong katawan.

Ang Monkey King, na ngayon ay ganap na gising, ay nakinig nang kalahating-puso habang iniipon ang kanyang sariling mga iniisip. Ano ang kahulugan ng pag-iral para sa isang walang kamatayang tulad niya? Hindi pa rin niya mahanap ang sagot sa buong pagtulog niya. Ngunit sa kanyang harapan ay nakatayo ang pilak na dragon, tila pareho ang kapalaran.

Marahil ang nilalang na ito ay maaaring magsiwalat ng mga sagot sa mga tanong na hindi niya nakuha. "Since I helped you, answer this question for me. You're an immortal, no? Do you ever get bored of just... existing?"

Tumawa ang dragon. Ilang taon na ang nakalipas mula nang may nagtanong ng ganyan, at kahit kailan ay hindi gaanong prangka. The last one to inquire... well, story na naman yan for another day. Ang kwento ngayon ay nakatuon sa batong unggoy.

"Ang tadhana ay naghahabi ng tapiserya nito para sa lahat ng nabubuhay na nilalang, na ginagabayan ng kamay ng kapalaran. Ngunit ikaw at ako, na hindi nakatali sa buhay o kamatayan, ay hindi nakaligtas sa kanilang mortal na pagdurusa. Kaya, sagradong tungkulin nating protektahan ang mundo, ang ikot ng buhay, at ang mga panandaliang sandali sa pagitan nila. Manatiling mapagbantay dito, at kapag ang oras ay ihayag sa iyo ang katotohanan, hahanapin ko."

"Teka, sino ka? Paano mo nalaman ang lahat ng ito?"

Ang dragon ay nawala na sa mga alon, na nag-iwan ng mga alon na umiikot sa puyo ng tubig. "Pahintulutan kitang bigyan ka ng isang pangalan," isang umaalingawngaw na boses, "Isa na yumakap sa kosmos ng pag-iral. Bilang tagapag-alaga ng kaharian na ito, ang iyong pangalan ay yayakap sa lahat. Ikaw ay makikilala bilang 'Araw'." Nang magsimulang kumalma ang dagat pagkatapos bumaba ang dragon, nanumbalik din ang katahimikan ng puso ni Sun. Ngunit pagkatapos ay natanto niya ...

"Anong klaseng sagot 'yon? Kalokohan lang 'yan! Naloko lang ako para mag-stand guard dito. Aba, may pangalan na ako, pero paano 'yon nasusulat? Lahat ng tungkol sa cosmos at iba pa... it's gibberish to me."

Pagkaraan ng ilang saglit na pag-ungol, bumalik si Sun sa iisang bato. Sa pagkakataong ito ay tumingala siya sa langit, parang may narinig siyang pamilyar na boses. Kung gaano niya inasam na makitang muli si Li Li upang sa wakas ay masabi niya sa kanya ang kanyang pangalan.