Popol and Kupa

Ang mga Feldan ay isang ordinaryong nomadic na tribo na matatagpuan sa gitna ng Northern Vale. Tulad ng karamihan sa mga lokal na populasyon, nakatira sila malapit sa kagubatan at namumuhay ng mapayapa at tahimik bilang mga may karanasang mangangaso.

Ngunit mayroong isang pagbubukod. Si Popol, isang makulit na batang lalaki na kilala bilang ekspertong prankster at munting adventurer ng tribo, ay tila laging sentro ng atensyon. Hindi tulad ng iba pang kalmado at binubuo ng Northern Valers, puno siya ng sigla at imahinasyon. Salamat sa tradisyong mandirigma ng Northern Vale, si Popol ay nakabisado na ang sining ng paghahagis ng sibat mula pagkabata. Madalas siyang sumama sa mga matatanda sa kanilang pangangaso at bumalik na may dalang kariton na puno ng biktima.

Ang pakikinig sa mga matatandang kumanta ng mga kanta tungkol sa mga maalamat na bayani pagkatapos uminom ang paborito niyang libangan. Pinangarap niyang maging isa sa kanila at ang kanyang pangalan ay kinakanta ng iba tulad ni Popol, ang Intrepid.

Gayunpaman, hindi sineseryoso ng kanyang mga miyembro ng tribo ang kanyang ambisyon at tinawanan ito na para bang isa itong panaginip. Tila hindi nakatiis si Popol. Para ma-impress ang iba, pinaglaruan niya sila ng lahat ng uri ng planadong kalokohan, na nagresulta sa pagtingin sa kanya ng mga taganayon, lalo na sa mga bata, bilang isang halimaw at lumayo sa kanya.

Mas lalo siyang napalayo, mas gusto niyang makuha ang atensyon ng mga ito sa pamamagitan ng paglalaro ng mas maraming kalokohan. Gayunpaman, nagpatuloy itong gumawa ng mga kabaligtaran na epekto. Sa huli, wala na siyang kaibigan. Nag-iisa at desperado, nagpasya siyang gumawa ng isang bagay na hindi pangkaraniwang upang baligtarin ang kanyang imahe minsan at para sa lahat.

Isang madilim na gabi, umalis si Popol sa nayon at nakipagsapalaran sa kabundukan. Pinlano niyang pumatay ng isang mabangis na lobo ng yelo nang mag-isa upang mapabilib ang iba. Napadpad siya sa masukal na kagubatan at pinagmasdan ang kanyang paligid. Gaya ng inaasahan, nawala ang kanyang oryentasyon sa dilim at nahulog sa isang bitag.

Habang nahulog si Popol sa malalim na hukay, natamaan niya ang kanyang ulo sa isang bato, na nakatitig sa linya ng kanyang paningin. Matapos magkamalay, tumingin siya sa paligid, iniisip kung nasaan siya, at ang una niyang nakita sa ilalim ng butas ay isang pares ng kumikinang na asul na mga mata, na ikinatakot niya. Ngunit nang ang liwanag ng buwan ay sumikat sa bitag, nakita niya ang may-ari ng mga mata - isang nakulong na lobo ng yelo, na kalaunan ay binigyan niya ng pangalang Kupa. Ang isang paa nito sa harapan ay nakulong at nasugatan ng isang bitag ng hayop, at dahil sa gutom ay halos hindi na ito makagalaw.

Maaaring patayin ni Popol si Kupa doon at pagkatapos, ngunit nang itaas niya ang kanyang sibat, nakita niya ang parehong kalungkutan sa mga mata ni Kupa. Kung papatayin niya si Kupa, mahahanap niya ang kanyang sarili na mag-isa sa kadiliman ng bitag. Nag-alinlangan, ibinaba niya ang sibat at sinubukang tulungan si Kupa.

Noong una, defensive at palaban sila sa isa't isa. Ngunit sa paglipas ng panahon. Ang dalawang malungkot na kaluluwa sa wakas ay nagpabaya sa kanilang pagbabantay at itinuring ang kanilang sarili na magkapareho ang kasarian. Bagama't nakakulong sila sa hukay, nakaramdam sila ng mainit na sensasyon sa presensya ng isa't isa. Ang bitag ng hayop ang naging tulay ng kanilang pagkakaibigan. At marahil dahil sa kanilang pangungulila, itinuring ni Popol si Kupa bilang isang tagapakinig at kalaro. Mapaglaro pa siyang binato ng snowballs sa nguso ni Kupa.

Ngunit sa puntong ito, halos magutom si Kupa. Sandaling nag-alinlangan si Popol, bago pinagsaluhan ang dala-dala niyang pagkain sa naghihingalong si Kupa.

Gayunpaman, nagpasya si Popol na pakainin si Kupa at kalaunan ay nailigtas si Kupa mula sa gutom. Sa isip ni Kupa, lahat ng tao ay malamig at walang awa tulad ng mga mangangaso. Ito ay karaniwang palaging isang sitwasyon sa buhay o kamatayan sa pagitan nila at ng mga lobo ng yelo. Pero iba si Popol. Dahil nag-iisang manghuli sa kagubatan mula nang ipanganak, naramdaman ni Kupa ang kabaitan at init ni Popol sa unang pagkakataon. Sa paglipas ng panahon, nagsimulang mabuhay sina Popol at Kupa sa mga daga at iba pang maliliit na nilalang, na hinuli ni Popol gamit ang kanyang sibat at pagkatapos ay ibinahagi kay Kupa.

Lumipas ang ilang araw at nagkaroon ng banayad na pagkakaibigan ang dalawa. Sa kasamaang palad, wala silang masyadong pagkain o daga para mabuhay. At ang masaklap pa, ang una nilang bisita ay hindi mga taong dumating para iligtas sila, kundi isang grupo ng mga buwitre. Sumugod sila sa bitag at nagsimulang umatake. Inihagis ni Popol ang kanyang sibat sa mga buwitre, ngunit hindi niya ito maitaboy, habang si Kupa ay nakalaban lamang ng walang layunin gamit ang isang libreng paa.

Sa ilalim ng patuloy na panggigipit ng mga buwitre, naging pagkain sila ng mga ibon. Sa sandaling ito ng panganib na gumawa si Popol ng isang kahanga-hangang desisyon: ibinato niya ang sibat at buong lakas, pinunit ang bitag ng hayop, upang matulungan si Kupa na makatakas. Nakalabas ang kanyang likod, siya ay hinawakan ng isang buwitre at itinaas mula sa bitag sa kalagitnaan ng paglipad. Nang si Popol ay nawawalan na ng pag-asa, isang malakas na dagundong ang sumabog. Tumalon si Kupa mula sa hukay at itinapon ang sarili sa buwitre, na nagpalaya kay Popol mula sa pagkakahawak nito.

Ngayon, habang magkatabing nakikipaglaban, nagpakita sina Popol at Kupa ng hindi kapani-paniwalang synergy at pinalayas ang lahat ng mga buwitre para sa kabutihan. Mula ngayon, sila ang magiging pinakamahusay na kasosyo sa pakikipagsapalaran. Naglakbay sila sa mga nagyelo na lupain at nagsimula ng bagong kabanata sa kanilang kwento ng pakikipagsapalaran nang magkasama.