Carmilla

Maraming taon na ang nakalilipas, ipinanganak si Carmilla sa Ansaac House sa Aberleen Castle. Bilang nag-iisang anak na babae ng Count, siya ay minamahal ng kanyang buong pamilya mula nang ipanganak. Nang siya ay lumaki, ang kanyang namumukod-tanging background ng pamilya kasama ang kanyang kaakit-akit na kagandahan ay ginawa siyang isa sa pinakasikat na marangal na babae sa Aberleen Castle, at marahil kahit sa buong Empire. Gayunpaman, ang kanyang maharlikang pinagmulan ay hindi maiiwasang maiugnay sa trahedya at magiging kasangkapang pampulitika ng kanyang ama, si Count Anssac, na pinagsasama-sama ang kapangyarihan sa pamamagitan ng pagpapakasal sa kanya sa isa pang makapangyarihang pamilya.

Bagama't hindi mabilang na mga aristokrata ang sumubok na manligaw kay Carmilla, wala sa kanila ang natuwa sa kanya. Ang kanyang likas na pagmamataas ay naging dahilan upang tumanggi siyang yumuko sa pagiging karaniwan. Ang gusto niya ay isang taong makakaugnay sa kanyang kaluluwa. Ngunit ang kanyang ama, si Earl Ansaac, ay nakapagdesisyon na. Habang papalapit ang banta ng Abyss, alam niyang ang bagong klase ng mga maharlikang militar ang mangingibabaw sa pulitika ng bansa. Kaya naman, kailangan niyang magkaroon ng magandang relasyon sa kanila upang mapanatili ang katayuan sa lipunan ng kanyang pamilya. Gayunpaman, ang isang medyo hindi gaanong mahalaga sa mga mata ng matandang bilang ay nabigo ang planong ito. Ang lalaking ito ay si Cecilion, ang pinakamahusay na mang-aawit ng opera sa Southern Empire. Si Carmilla ay naging kanyang pinaka-tapat na madla mula noong unang araw na dumating siya sa Aberleen Castle. Sa mga mata ni Carmilla, napaka-elegante at talino nito, ngunit kitang-kita rin nito ang kalungkutan at misteryo sa mga mata nito. Sa bawat pagtatanghal ni Cecilion, uupo si Carmilla sa kanang gitna ng auditorium, tahimik na nag-eenjoy sa performance ng kanyang kanta.

Isang araw, habang tumatawag ang mga kurtina, nagtama ang mga mata nina Cecilion at Carmilla. Nag-alab ang apoy ng pagsinta sa pagitan nila. At tulad ng isang kidlat na humahati sa madilim na kalangitan sa gabi, sila ay agad na umibig.

Ang mga sumunod na araw ang pinakamasaya sa buhay ni Carmilla. Pagsapit ng gabi, nagbihis si Cécile at dumating upang imbitahan siya sa opera, na kumanta ng mga kanta na nilikha niya para sa kanya. At matamang pinanood ni Carmilla ang kanyang pagganap, hindi inaalis ang tingin sa kanya. Sa pagtatapos ng palabas, nagkita sila sa likod ng entablado, sumasayaw sa liwanag ng buwan. At madaling araw, naglagay si Cecilion ng isang rosas sa sill ng bintana ng Carmilla, pinalusog ng hamog sa umaga, at tahimik na umalis.

Sa paglipas ng panahon, may napansin si Carmilla na kakaiba kay Cecilion. Namuhay siya sa pag-iisa at hindi kailanman nagkaroon ng hindi kinakailangang pakikipag-ugnayan sa iba. Palaging maputla ang kanyang balat, kahit na hindi siya nagme-makeup; at parang laging may iniiwasan siya. Sa kanyang mga mata, naramdaman ni Carmilla ang kanyang pagnanais para sa isang normal na buhay, at malabo niyang nakikita na si Cecilion ay maaaring may koneksyon sa maalamat na species ng demonyong dugo. Kahit na hindi sinabi ni Cecilion sa kanya ang tungkol sa kanyang pinagmulan, pinili pa rin niyang maniwala sa kanya, dahil pakiramdam niya ay totoo ang pagmamahal nito. Hindi mahalaga kung siya ay isang tao o isang dugo demonyo, ito ay isang bagay lamang ng pag-ibig sa pagitan nila, at si Carmilla ay naniniwala na siya ay palaging pagmamay-ari ni Cecilion at gugulin ang natitirang bahagi ng kanyang buhay sa kanya.

Bagama't mahal na mahal nila ang isa't isa, pinagbawalan siya ng ama ni Carmilla, ang Earl, na pakasalan ang hamak na mang-aawit na ito. Ipinakulong niya ito at pinilit na pakasalan si Baron Tawil, heneral ng hukbong imperyal, na nakatalaga malapit sa Aberleen Castle. Upang makalimutan ni Carmilla si Cecilion, pinadala pa ng konde ang kanyang mga tauhan para isara ang opera house. Sa isip ni Cecilion, alam niyang hindi magiging totoo ang pagmamahalan ng dugong demonyo at sangkatauhan. Kahit mahal niya si Carmilla, sa huli ay nagpasya siyang sumuko. Noong araw na umalis siya, sumulat siya sa kanya ng isang liham kung saan sinabi niya sa kanya ang lahat, ang kanyang pinagmulan, ang kanyang kuwento, at iniwan siya ng isang rosas sa kanyang window sill.

Hindi tumigil sa pakikipaglaban si Carmilla, hindi pa siya handang sumuko sa kalooban ng kanyang ama. Ngunit nadurog ang kanyang puso nang mabasa ang kanyang liham ng pamamaalam. Para kay Carmilla, hindi mahalaga kung anong species siya kabilang. Minahal niya ito at kung wala siya ay wala nang saysay ang buhay niya.

Nakatayo siya sa bintana, nakatingin sa direksyon na pinupuntahan ni Cecilion. Pagsapit ng madaling araw, hiniwa niya ang kanyang pulso gamit ang isang matalim na punyal. Ang mundo ay nahulog sa walang katapusang kadiliman. At ibinaon ni Carmilla ang kanyang pag-ibig sa kanyang sariling paraan.

Nang magising si Carmilla, natagpuan niya ang kanyang sarili sa mga bisig ni Cecilion. Puno ng kabaitan ang mga mata nito at tumingin sa kanya. Pagkatapos ay natuklasan niya na ang hawakan nito ay napakalamig, na para bang wala na itong buhay, at ang balat nito ay kasing putla ni Cecilion. Alam niya, hindi siya pinabayaan ng kanyang kasintahan, bumalik ito at binuhay siya ng kanyang dugo. Ang dalawang malungkot na kaluluwang ito ay muling magkasama at maaaring mabuhay nang magkasama magpakailanman.

Pagkatapos ng araw na iyon, hindi na muling nakita ng mga taga-Aberleen Castle si Cecilion o Carmilla, tanging ang mga maalamat na kuwento ng gabi, na dumaan mula sa bibig hanggang sa bibig sa paglipas ng panahon. Nang sumapit ang gabi, yumakap si Carmilla sa mga bisig ni Cecilion sa itaas ng itaas na tore ng Aberleen Castle, na parang tumigil ang oras.