X.Borg

Kaya't sa wakas ay nakalabas ka na sa pagtatago, Rooney. Nakakahiya na kailangan naming sunugin ang iyong mahalagang laboratoryo para madala ka rito.

O, tama, nakatali ka at hindi ka makapagsalita. Di bale, hindi mo na kailangan pag usapan. Sapat na ang narinig ko sa mga kasinungalingan mo. Ngayon makinig ka.

Huwag mo akong bigyan ng ganyang tingin. Alam na alam mo kung sino ako! Ito ay X.Borg! Paano mo makakalimutan ang pangalang ito? Oh, ngayon ay tinatawag din akong Eruditio Nightmare, isang halimaw na hindi tao o multo. Isang nilalang na isinumpa ng apoy. May mga tumatawag pa sa akin na Anak ng Kalamidad...

Bakit palagi kang may ganitong hindi makapaniwalang hitsura? Nakakalimutan mo na ba ang iyong mga lumang araw? Kaya hayaan mong sariwain ko ang iyong alaala.

Nagsisimula ang kwento sa peklat na ito sa aking noo. Habang nagtatrabaho kami ng kapatid ko sa minahan, may kumawala na bato at muntik pang tumama sa kapatid ko. I got this scar when I used my head to protect him. Bakit ang ulo ko? Well, kung may ibang parte ng ating katawan ang naapektuhan at nabaldado, hindi tayo makakapagtrabaho!

Sigurado akong nagtataka ka kung ano ang kinalaman ng lahat ng ito sa iyo, tama ba? Anong katangahan na tanong. Itong energy tower na ginamit sa pagmimina ng bundok ay itinayo sa iyong mga utos, tama?

Itinayo ng iyong dakilang Eruditio ang tore na ito sa aming lungsod, ngunit wala ni isa sa amin ang nakakaalam kung ano iyon. Kung tutuusin, masaya lang kami sa trabaho.

Maaari mong sabihin na ang aking kapalaran ay kasalanan ko, na dapat kong malaman ang mga panganib ng trabaho noong ako ay nag-sign up. Ngunit kung nanggaling ka sa isang mahirap na bayan tulad ko, makikita mo kung gaano kahalaga sa amin ang mga bagay na iyong tinatanggap. Siguro, siguro, ang pagtatrabaho sa minahan na ito ay maaaring makatulong sa aking pamilya na lumipat sa Eruditio. Para sa isang mahirap na bata tulad ko, ito ay isang natatanging pagkakataon.

Pero sinong mag-aakala na ikaw, na nagbigay sa amin ng labis na pag-asa, ay walang pakialam sa buhay ng napakaraming tao, kabilang ang mga batang tulad ko. Kayo, mga dakilang iskolar, ay tumingin sa amin bilang mga kasangkapan at tumingin sa ibang paraan pagdating sa inyong pananaliksik. Alam mo kung ano ang iyong pinagsasamantalahan, ngunit wala kang pakialam.

Una, ang mga taong nakipag-ugnay sa mineral ay nagsimulang magkasakit nang sunud-sunod. Sinubukan kong huwag pansinin ito, ngunit pagkatapos ay nahimatay ako at nahulog sa likidong ahente na ginagamit namin. Ang sakit... Parang nasusunog ang bawat pulgada ng balat ko mula sa ilalim. Naiimagine mo ba ang pinagdaanan ko? Syempre kaya mo, ikaw ang Eruditio prodigy!

Nakakatawa, sa wakas ay na-access ko ang Eruditio, ngunit bilang isang lab rat. Inoperahan nila ako at binago nila ako sa kung ano ako ngayon. Sa sandaling iyon, naaalala ko ang iyong tinig na sumisigaw ng galit na galit, tulad ng isang maliit na insekto na umuugong sa aking tainga. Natakot ka siguro na masira nila ang iyong mahalagang eksperimento sa agham, tama ba? Matapos mawala ang sakit, personal kang dumating at sinabi sa akin na ako ang unang matagumpay na kaso, na ako ay "ang isa." Ako ay sumanib sa kapangyarihan ng mineral at nakaligtas. Boy, mayroon kang paraan sa mga salita. Nakumbinsi mo ako na, bilang isang halal na opisyal, dapat akong manatili sa Eruditio at patuloy na tulungan ka sa iyong pananaliksik. At bilang kapalit, aalagaan mo ang aking pamilya at ang aking lungsod.

At naniwala ako... Naniwala talaga ako. Ang peklat sa aking ulo, ang nasusunog na sakit, ang operasyon, at ang pagiging hiwalay sa aking pamilya... lahat ng ito ay nagkakahalaga ng pagiging isa. Akala ko talaga gagawa ako ng pangalan para sa sarili ko, na magiging bahagi ako ng magandang kinabukasan. Pagkatapos ng lahat, ilang buwan na ang nakalilipas, ako ay isang mahirap na bata na nag-aalala tungkol sa pagkain at damit, ngunit ngayon ay mayroon akong misyon! Ako ang napili!

Wala kang karapatang husgahan ako. Ipinanganak kang may pilak na kutsara, isang mamamayan ng Eruditio na may mga kayamanan ng mundo bago ka. Alam mo ba kung ano ang pakiramdam ng gutom?

Mamaya, kapag ako sa wakas ay bumalik sa aking bayan, maaari mong hulaan kung ano ang aking natagpuan? Ang mapahamak na mineral na ito, na lumalason sa lupa at nagpapahirap sa aking mga tao. Nakaalis na ang mga makakaalis. Yaong hindi basta-basta kayang tanggapin ang kanilang kapalaran. Tinanong nila ako kung nasaan ako nitong mga taon at sinabi ko sa kanila. Kasama ko ang mga halimaw na gumawa nito sa kanila.

Ang lahat ng ito... mga mata na puno ng dalamhati... nakatitig sa akin... ang kanilang poot... nilalamon ako... UMALIS! Ugh, ang ulo ko. No wait, ilusyon lang iyon... ilusyon lang...

Walang nakatingin sa akin, Rooney. Ang bawat isa sa kanila ay inilibing na upang bigyang daan ang iyong pananaliksik.

Kaya sinunog ko ang lahat. Ang sunog ay tumagal ng tatlong araw at tatlong gabi. Iyon lang ang kaya kong ibigay sa kanila. Sinunog ko ang iyong mga kasalanan at nilinis ko ang aking bahay.

Pagkatapos ay pumunta ako sa Eruditio na may dalang regalo para sa inyong lahat. Don't get me wrong, I don't hate Eruditio. Hindi man lang kita kinasusuklaman. Pagkatapos ng lahat, salamat sa iyo na sa wakas ay naunawaan ko na ang tinatawag na magandang kinabukasan ay walang lugar para sa akin. Ngunit natagpuan ko ang aking sariling layunin.

Kita mo, ang mundo ay isang malupit na lugar. At apoy ang regalo ko sa malupit na mundong ito. Mayroon bang mas nararapat?

Eh? Ano ito? Hulaan ko, ibig mong sabihin sa akin na ang mga tao sa Eruditio ay inosente? Dapat mong malaman na sa mundong ito, ang masasamang bagay ay nangyayari sa mabubuting tao, at ang mas masahol pa ay nangyayari sa mas masahol na mga tao.

Habang nasusunog ang iyong laboratoryo, ako ay ipinanganak na muli. Ang lugar kung saan mo binalak baguhin ang mundo ay isa na ngayong tambak ng abo. HAHAHAHA!

Tumahimik ka, Rooney! Tumigil ka nga sa tenga ko! Huli na ang lahat para sa iyong mga kasinungalingan. Tingnan mo, madaling araw na.