Hirara

Isa lang akong dancer sa ilalim ng Meisen. Ang buhay ay panandalian gaya ng hamog sa umaga at kamatayan, tahimik gaya ng mga dahon ng taglagas. Nais ko lamang sunugin ang mga lilang dahon, lilokin ang iyong walang katulad na kagandahan hanggang sa walang hanggan.

Alam na alam ni Hirara ang "langit" na ito. Sa ilusyon na nilikha ng Great Armament na "Ukifune", walang mga bituin, tanging isang ilog, ang "Meisen", na nakabitin nang baligtad sa kalangitan. Naglakad siya ng walang sapin sa ibabaw ng nasusunog na lupa, ang nakakapasong sakit na nagpapadala ng panginginig ng lubos na kaligayahan sa kanyang katawan - ang parehong pakiramdam noong nabahiran ng pulang-pula ang kanyang tingin habang nakatingin siya sa Higanbana.

Sa hellscape ng mga tagahanga, ang pinakakahanga-hangang Noh play sa buong mundo ay isinagawa nang walang katapusang. "Halika, ito ang unang bahagi ngayong gabi." Binuksan ni Hirara ang kanyang mga tagahanga at bumaba ang mga masasamang espiritu sa kanya. Nabighani sa sayaw ni Hirara, hinangad nilang buwagin siya at angkinin ang walang hanggang kagandahang ito. Si Hirara, na nakangiti sa gitna ng kanyang mga pag-ikot, ay marahang pinutol ang mga ito bago hinihigop ang kanilang diwa. Sa nasuyong lupang ito, ang kalupitan ay ang taas ng kakisigan.

Ang kabaliwan ng eksenang ito ay palaging nagpapaalala kay Hirara ng kanyang guro, na dating pinakatanyag na geisha sa Flower District. Ang kanyang guro ay nabuhay sa takot sa pagtanda, hanggang sa isang gabi ay sinunog niya ang silid ng tsaa. "Huwag kalimutan na ang pagguho ay ang pinakamasamang sumpa sa mundong ito," sabi ng propesor habang hawak niya ang batang si Hirara sa kanyang mga bisig. "Sa pamamagitan lamang ng pagiging abo maliligtas ang panandaliang kagandahan." Habang ang seda ay naging abo sa apoy, si Hirara ay hindi sumigaw; sa halip, masigasig niyang nalanghap ang nasusunog na amoy - tila naunawaan niya ang aral ng pagkawasak na ito.

Biglang lumakad ang isang pulang-pula na pigura sa dagat ng apoy. Ito ay Hanabi, na natatakpan ng uling. Bagama't hindi pa sila nagkikita, hinawakan niya ang pulso ni Hirara nang walang pag-aalinlangan. Ang init mula sa kanyang kamay ay mas mainit kaysa sa anumang apoy sa impyernong ito.

Pagkatapos, dinala si Hirara sa Scarlet Sect kung saan nagboluntaryo siyang maging personal guard ni Hanabi. Nang tanungin muli siya ni Hirara tungkol sa gabing iyon, sumagot si Hanabi na iniligtas lang siya. Upang mabayaran ang biyayang ito, nais ni Hirara na iligtas si Hanabi sa pinakamalalim na kahulugan ng salita. Ang pagprotekta sa kanya mula sa mga talim ay hindi sapat; dapat itong iligtas mula sa "pagguho", mula sa hindi maiiwasang pagkabulok.

Isang gabing naliliwanagan ng buwan, isang hindi maipaliwanag na pagkahumaling ang nagtulak kay Hirara na buksan ang ipinagbabawal na pinto at maabot ang mga tagahanga ng "Ukifune", ang makademonyong armas na huwad mula sa "Kaerazu" at "Meisen-e". Kung makokontrol niya ang mga ito, maililigtas niya si Hanabi, naisip niya.

Kapangyarihan ang dumaloy sa kanya sa sandaling hinawakan niya ang mga ito. Nakuha ni Hirara ang kanyang nais, ngunit ang kanyang pisikal na katawan ay nahulog sa isang ilusyon: isang impiyerno sa ilalim ng Meisen, ipinanganak ng Great Armaments. Dito, sa gitna ng walang katapusang pagpatay, natagpuan niya ang kanyang sarili sa lubos na kaligayahan. Ang koneksyon sa pagitan ng Great Armaments ay nagbigay sa kanya, ang maybahay ng "Ukifune", ng pribilehiyo ng malayang pag-espiya sa "Higanbana" na umunlad sa itaas ng Meisen.

Noong una, takot lang ang itsura niya. Bilang tagapagmana ng Scarlet Sect, si Hanabi ay kasingsilaw ng araw. Ngunit sa paglipas ng panahon, nakita niya si Hanabi na natitisod sa ulan at niyebe para sa "karangalan" ng Scarlet Sect, tinutugis ang multo na tinatawag na "tagumpay" habang paulit-ulit na tinutumba, para lang makabangon muli... Ang kalupitan ng panandaliang mundong ito ay parang isang mapurol na talim, na kumakain sa kanya. Ito ay "erosion," ang karumal-dumal na sumpa na binanggit ng kanyang guro. Ito ay nakasalikop kay Hanabi pagkatapos ng lahat.

Paano ito papayagan? Ang Higanbana ay hindi dapat pahintulutang malanta. Nawasak si Hirara. Dapat siyang bumalik sa mundo ng mga buhay. At para gawin ito, ginamit niya ang "Kaerazu" at "Meisen-e" para patayin ang hindi mabilang na masasamang espiritu at pagsamahin ang kanilang kapangyarihan. Sa panahon ng patayan na ito naging ilusyon niya ang mga baluktot na salita ng kanyang guro: mapapawi ang kagandahan; kamatayan lamang ang makakapigil nito.

Nang ipagkanulo ni Hanzo ang Shadow Sect, si Hanabi ay malubhang nasugatan sa kanilang paghaharap. Desperadong naghahanap ng kapangyarihang protektahan ang kanyang angkan, sumuko siya sa sandata sa kanyang kamay: ang Higanbana. Nang lumubog ang kanyang kamalayan sa madilim na ilog na ito, naisip ni Hanabi na ang mga patay ang humihila sa kanya pababa. Hindi. Sa totoo lang, ito ang "pinakamalambot" na yakap ni Hirara.

"Hayaan mong iligtas kita mula sa magaspang at panandaliang mundong ito," mahinang tawag ni Hirara mula sa kaibuturan ng Meisen. Ngunit hindi siya narinig ni Hanabi. Isang sinag ng buwan ang biglang gumising sa kanya at sinira niya ang ilusyon ng armas upang bumalik sa mundo ng mga buhay.

Habang pinapanood ang Meisen na bumalik sa patay na katahimikan, isang ngiti ang lumitaw sa mukha ni Hirara. Ito ang Hanabi na kanyang hinahangaan: ang batang babae na ang kaluluwa ay mas mabangis kaysa apoy, na gagawin ang lahat para protektahan ang iba. Dahil hindi kayang hawakan ng kanyang yakap ang isa sa gayong determinasyon, maglalayag siya laban sa tubig, sisirain ang mga tanikala ng panandaliang mundo, at dadalhin si Hanabi sa isang lugar na walang pagguho: "impiyerno."

Ibinigay ni Hirara ang kanyang sarili nang buo sa sandata, hinayaan ang kanyang kaluluwa na lumubog sa kanyang impiyerno. Hindi na siya ang sarili, kundi isang espiritung gumagala sa mundo ng mga buhay, isang kalamidad na umiiral lamang upang "iligtas" si Hanabi.

Sa wakas, nabasag ang selyo ng armas. Tinapakan ni Hirara ang mga bangkay ng kanyang mga magulang na Scarlet Sect at tumayo sa harap ni Hanabi, gaya ng gusto niya. Bumalik na ang kasamang pagkabata na inaakalang patay na. Ang pagkabigla at kalungkutan sa mga mata ni Hanabi sa wakas ay tumahimik sa malamig, nakamamatay na layunin. Para sa kapakanan ng Scarlet Sect, inilunsad ni Hanabi ang kanyang Higanbana nang walang pag-aalinlangan.

Ah, ito ang lahat ng pinangarap ni Hirara. Ipinakalat niya ang kanyang mga tagahanga, pinalamutian ang kanyang sarili ng pulang-pula na maple at Meisen, at sumugod sa isang muling pagsasama-sama na hindi niya nangahas na biguin.

“Paki-kiss mo ako!” Ibinuka ni Hirara ang kanyang mga braso sa malamig na liwanag. Dahil ang kanyang malumanay na apela ay tinanggihan, pupunuin niya ang kawalan na iyon ng pagkabigla ng laman at dugo. Itong sakit na tumusok sa aking katawan ay ang yakap na tinanggihan mo ako sa kaibuturan ng Meisen.

“Pakiusap iligtas mo ako!” Pagharap sa paparating na talim, nanginginig sa emosyon ang mga luha ni Hirara. Nauunawaan ko na ngayon: kung paanong sinikap kong selyuhan ng kamatayan ang iyong kagandahan, hindi mo rin matiis na makita akong nadudurog. Ang nakamamatay na suntok na ito ay ang iyong pinakamalalim at pinakamaawaing proteksyon.

“Pakiusap patayin mo ako!” Napasigaw si Hirara sa kaligayahan, na inialok ang kanyang pusong nagngangalit sa gilid ng talim. Nagyakapan ang kanyang mga tagahanga at naglakad patungo sa Hanabi... Ngayong natanggap ko na ang iyong kabaitan, pakiusap... tanggapin ang aking debosyon, Hanabi-sama!