Minsitthar

Nakatayo ako sa ilalim ng kahanga-hangang pader ng kastilyo, ito ay isa na namang araw sa aking makamundong buhay bilang isang hindi mahalagang lingkod. Isang biglaang pag-iyak ng sanggol ang yumanig sa araw ngunit ang pagsilang ng isang prinsipe ay hindi magising sa aking napadpad na buhay. Tumayo ako sa ilalim ng kahanga-hangang pader ng kastilyo, ang mga papuri at pagpapala ay umabot sa aking mga tainga: ang ilan ay nagnanais na maging mabait siya; ang ilan ay nagnanais sa kanya ng lakas ng loob; ang ilan ay nagnanais ng magandang kinabukasan... Marami na akong nakitang maharlika at maharlika sa aking buhay, ang kanilang mga awtoridad ay parang kutsilyo sa lalamunan. Katulad ng mga sandaling ito, naghihintay ako na parusahan ako ng aking mga amo dahil sa katandaan ko, nabasag ako ng mga pinggan. Isang maliit na pigura ang nakatayo sa harap ko na may isang maikling kahoy na espada - pinoprotektahan ako ng pinuri na prinsipe tulad ng kanyang sinumpaang protektahan ang kanyang mga nasasakupan. Ngayon ay nais kong ito ay lumago nang ligtas at magdala ng init sa mga tao tulad ng araw sa Mahar Pura.

Lumuhod ako sa mga basag na lupang sakahan, nanalangin ako para sa ulan upang iligtas ang aming namamatay na mga pananim, ang aming mga tuyong bibig, at ang aming mga desperado na puso. Ngunit ang dumating bago ang ulan ay ang aming tagapagligtas sa gintong baluti, dinalhan niya kami ng pagkain at pinagaan ang aming pagdurusa. Nang tingnan niya ang kanyang mga nasasakupan, kitang-kita ko ang buong mundo sa kaibuturan ng kanyang mga mata, isang mundong kasing ganda ng tanawin. Nang tumingala siya, napansin niya ang silhouette ng isang maliit na bulaklak ng rosewood, na nagpalundag sa mundo sa tuwa sa kanyang mga mata. Nang maglaon, sinabi sa akin na ang ating tagapagligtas, ang prinsipe ng korona ng ating kaharian, ay umibig sa isang babaeng sibilyan. Inalis niya ang kanyang royal trifles at ipinagpatuloy ang malayang buhay kasama ang babae. Gayunpaman, ang libreng buhay ay hindi limitado sa mabituing kalangitan at pag-ibig. Nangangahulugan din ito ng palayan, sako at pagsusumikap sa bukid. Sa pagkakataong ito, sa wakas ay nagkaroon ng pagkakataon ang prinsipe na makita ang katotohanan tungkol sa mundo at buhay ng kanyang mga kababayan.

Nagmartsa ako patungo sa larangan ng digmaan kasama ang aking mga kasama habang muling nilabag ng mga barkong pandigma ng kaaway ang aming mga depensa ng hukbong-dagat. Ang mga itim na alon ay sumugod patungo sa amin mula sa abot-tanaw at hindi nagtagal ay nagtransform sa milyun-milyong talim. Ang aking mga kasama, ang aking mga kapatid, ay tinusok ng mga talim. Sinabihan nila akong ibalik ang kanilang huling ngiti sa aming bayan. Ang mga itim na ulap ay gumulong mula sa mga barko ng kaaway, na sumasakop sa araw. Lubhang lumaban kami para sa aming buhay, ngunit walang makitang pag-asa. Biglang bumagsak ang isang gintong liwanag sa madilim na kalangitan, na pinaalis ang lahat ng kadiliman mula sa larangan ng digmaan. Nakilala ko ang Sagradong Sibat sa kamay ng dumating. Siya ang ating koronang prinsipe! Ang araw ng Mahar Pura! Hinarang niya ang lahat ng pag-atake ng kaaway gamit ang kanyang matibay na katawan. Bumusina siya para rally ang mga desperadong sundalo. Nagtipon ang mga sulo sa buong larangan ng digmaan at bumuo ng napakalaking apoy. Sa ilalim ng kanyang pamumuno, inalis namin ang lahat ng kadiliman at itinulak ito pabalik sa kung saan ito nanggaling. Nang maglaon, lumuhod kami sa harap ng aming bagong hari at nanumpa na maging kanyang mga paa at kanyang sibat. Nawa'y magningning ang Mahar Pura magpakailanman.

Nakita ko na naman siya sa sobrang katandaan. Bumalik siya sa palasyo at muling nasiyahan sa karilagan ng korona. Sinabihan ako na isinantabi niya ang kanyang mga tungkulin at namuhay ng isang magsasaka sa kanyang tunay na pagmamahal. Gayunpaman, hindi niya magawang pumikit sa pait ng kanyang mga tao. Iniwan niya ang kanyang hardin ng bulaklak na rosewood, inayos ang kanyang sagradong sibat, at bumalik sa malupit na larangan ng digmaan. Ngayon ay nakatira ako sa likod ng mga pader ng kastilyo, na protektado mula sa tunog ng mga sungay ng labanan. Salamat sa mga mandirigmang tulad niya, nagagawa ko pa ring maghatid ng alak nang may pag-iingat at paggalang. Inalok ko sa kanya ang tasa ng alak, tumingin siya sa ibaba, may kalungkutan sa kanyang mga mata. Ngunit ang maliwanag na araw ay sumisikat pa rin gaya ng dati sa hindi nagbabagong lupain ng Mahar Pura.