Vexana

Ang batang dukesa na nagbabantay sa Necrokeep. Si Vexana ay ang maringal na pinuno ng Necrokeep, ang magiliw na ina ng undead, ngunit ang tanging kislap ng liwanag na tumagos sa Ambon, na nagdadala ng pag-asa sa isinumpang lupaing ito na iniiwasan ng buhay at kamatayan. === Undying Hope === Hindi pa nakatapak si Prinsesa Vexana Gaius sa labas ng Lumina City, at wala siyang pagnanais na gawin iyon. Ang kabisera ng Moniyan ay mainit, mayaman at puno ng buhay. Isang kakila-kilabot na kuta sa katimugang hinterlands ang huling lugar na nilayon niyang gugulin sa natitirang bahagi ng kanyang buhay.

Sa kabilang banda, alam niyang nakatali siya sa kalooban ng kanyang ama. Si Duke Atticus ng Ridgeburg ay nagmungkahi kay House Gaius ng isang unyon sa pamamagitan ng kasal, at itinuring ni Lord Gaius na si Vexana ang pinakaangkop na kapareha. At ngayon natagpuan niya ang kanyang sarili na nag-iisa sa kanyang karwahe sa isang mahabang paglalakbay sa timog.

Sinulyapan niya ang sulat na ipinadala sa kanya ng duke upang ipakilala siya sa kanyang magiging tahanan:

Ito ang mga katimugang lupain na pinagpala ng mga sinaunang diyos, kung saan dumarating at umaalis ang malalakas na ulan at naliligo ang pilak na damo sa ningning ng buwan.

Hinangaan ni Vexana ang pagiging maalalahanin ng duke, ngunit ang mga patula na salitang ito ay nabigo sa pagpapagaan ng kanyang pagkabalisa.

Ang masaklap pa, hindi man lang nakilala ni Vexana ang kanyang host pagdating niya sa Ridgeburg. Sinabihan siya na si Duke Atticus ay umalis sa kastilyo noong nakaraang araw, na mapilit na naghahangad na linisin ang isang demonyong infestation sa kahabaan ng hangganan.

MGA DEMONYO? Ang pagkahilo ni Vexana ay naging mabagal, gumagapang na takot. Nahihirapan siyang unawain ang kanyang kamalasan. Tumingin sa paligid sa mamasa-masa at maduming dingding ng kastilyo, naisip niya ang maaraw at pastel na silid sa Lumina City. Siya ay may mainit na paliguan, masaganang salu-salo, at mga dalagang umaasikaso sa bawat pangangailangan niya. Ngayon ang mayroon lamang siya ay isang masamang mukhang kabalyero na nagngangalang Leomord, na pinaniniwalaan niyang mas angkop sa pagpapatrolya sa mga brig kaysa sa kanyang koridor.

Gayunpaman, nanatili siyang umaasa. Baka kung sumulat siya sa kanyang ama tungkol sa mga kondisyon ng kanyang bagong bahay, magbago ang isip nito. Sa katunayan, hindi matalinong ipagkatiwala ang isang kaawa-awang batang babae na tulad niya sa pamamahala sa isang kakila-kilabot na kuta. Habang isinulat niya ang kanyang liham, ang kanyang kapayapaan ay nabalisa ng panlabas na kaguluhan.

Tila, isang tumpok ng mga tinik ang naiwan sa tarangkahan ng kastilyo. Siguradong sinusubukan ako ng mga lokal na takutin! Kinilig si Vexana sa naisip. Agad niyang tinanong si Ser Leomord na hanapin ang mga salarin. Ngunit sa kanilang pagtataka, ang mga hindi naniniwala ay... isang grupo ng mga batang walang sapin ang paa.

Ayon sa mga bata, ang mga tinik na ito ay tinawag na Moonlight Grass. Sa kabila ng kanilang kahindik-hindik na hitsura, ang mga halamang gamot ay maaaring makatulong sa pagpapatahimik ng isip kapag naitimpla nang maayos. Ang mga tao ng Ridgeburg ay nakiramay sa kalagayan ni Vexana at nilayon lamang na mag-alok sa kanya ng kaginhawahan, bagaman halatang hindi ito natuloy sa inaasahan nila.

Siguro masyado ko nang hinusgahan ang mga taong ito. Nakahinga ng maluwag si Vexana at bahagyang nakaawang ang kanyang mga labi para ipakita ang isang nahihiyang ngiti. Tinapik niya ang mga ulo ng mga bata at nagpasalamat sa kanilang kabaitan. Isang linggo na lang, naisip niya. Baka makatagal pa ako ng isang linggo sa basang bunton ng mga bato.

Kaya lumipas ang isang linggo, dalawang linggo, pagkatapos ay tatlo...

Ang mga sulat ni Atticus ay ang tanging kumpanya na mayroon siya sa kanyang malungkot na gabi sa kakaibang lupaing ito. Sa bawat hagod ng panulat, hindi niya maiwasang maramdaman ang sakit nito...at ang pagnanais na makauwi. Kung tutuusin, ito mismo ang pinagdadaanan niya. Wala siyang ibang hinangad kundi ang mapagaan ang kalungkutan nito, at marahil ay gawin din niya ito para sa kanya. Higit sa gusto niyang aminin, nagkaroon siya ng kakaibang pagmamahal sa lalaking hindi pa niya nakikilala.

At pagkatapos ay biglang huminto ang mga liham, na sumisira ng anumang pag-asa na lihim na ikinubli ni Vexana sa kanyang puso. Gayunpaman, hindi siya bumalik sa kanyang naunang gulat at pagkabalisa; mayroon na siyang kumpanya ng Ridgeburg at mga tao nito - ang kanyang mga tao.

Dalawang taon ang lumipas sa isang iglap. Ang maamo at immature na Prinsesa ng North ay naging isang may kakayahang at mapagpasyang Duchess of the South. Sa paglalakad sa maputik na kalye, paglutas ng sunud-sunod na problema, malaki man o maliit, ayaw umalis ni Vexana. Sa pagkawala ni Atticus, siya ang pinakadakilang at tanging pag-asa ng bayan.

Hanggang sa araw na iyon, parang narinig ng tadhana ang kanyang iniisip, ang tagapagbalita ay kumakatok sa kanyang pintuan...

"Bumalik na ang Duke!"

Bumilis ang tibok ng puso ni Vexana, pagkatapos ay kumabog ng napakalakas sa kanyang dibdib na ang mga tagay na sumabog sa mga lansangan ay nalunod. Sa loob ng dalawang mahabang taon na hinintay niya ang araw na ito, maliban nang makita niya ang mukha ni Atticus sa unang pagkakataon, naramdaman na lamang niya ang malamig na panginginig na dumaloy sa kanyang gulugod.

Sa kanyang mga sulat, ang Duke ay tila masigla at masigla, ngunit ang lalaking nakatayo sa kanyang harapan ay kabaligtaran. Ang kanyang tingin ay hungkag at walang laman, ang kanyang mukha ay isang larawan ng pagbibitiw...

Hindi nagtagal ay muling ginanap ang kasal, at ang mga maharlika at karaniwang tao ng Pentaga ay nagtipon sa Ridgeburg upang panoorin ang pinakahihintay na pagsasama na ito sa banal na kasal. Sa isang bouquet sa kamay, ang nakamamanghang bride ay walang iba kundi ang kanyang nobyo habang binubuksan nito ang kahon na naglalaman ng kanilang wedding ring.

Gayunpaman, sa halip na isang singsing, isang pares ng mahiwagang pakpak ang lumabas sa kahon, na sinundan ng isang masamang boses na umaalingawngaw sa mga sagradong pader:

Yakapin ang mundo ng kamatayan!

Lahat ng tao sa silid ay napabuntong-hininga sa takot habang si Duke Atticus at ang kanyang mga tauhan ay namilipit at namimilipit, ang kanilang mga katawan ay dahan-dahang kahawig ng mga demonyo ng Kalaliman. Ang mga sinumpaang tagapagtanggol ng lungsod ay ang pagkawasak nito, dahil sinimulan nilang sirain ang lahat ng nakikita.

Natigilan si Vexana habang ang galit na galit na si Atticus ay sumugod sa kanya, ang kanyang espada ay tumaas ng mataas...

"TUMIGIL!"

Ang mabigat na halimaw ay biglang huminto, na para bang ang boses ni Vexana ay muling nagpasiklab ng isang apoy na matagal nang napatay sa loob nito. Inabot ng nobya ang kanyang puso at lahat ng natitira sa kanya sa loob. "Atticus, pakiusap... hindi ikaw iyon."

At sa isang simpleng pagpindot, tila nakuhang muli ni Atticus ang isang bakas ng kamalayan at nanlamig. Sa pakikipaglaban sa naging demonyo niya, para sa kapakanan ng kanyang mga tao at sa kanyang sarili, inutusan ni Atticus si Ser Leomord na tusukin ang kanyang puso.

Sa kanyang huling hininga, ipinagkatiwala ni Atticus ang Ridgeburg kay Vexana at isiniwalat ang madilim na lihim na nakatago mula sa lahat maliban sa maharlikang pamilya ng Ridgeburg...

Ilang taon na ang nakalipas, sa panahon ng Walang katapusang Digmaan, ang paghihirap at hinanakit ng daan-daang libong namamatay na mga mandirigma ay nauwi sa isang kakila-kilabot na sumpa. Maaari niyang sirain ang anumang bagay sa pamamagitan ng baho ng Abyss magic, ngunit ang mga wala nito ay magdurusa din ng mas masahol pa sa kamatayan kaysa sa kamatayan.

"Ang Ulap...kung walang ibang pagpipilian—"

" Matalim na tinitigan ni Atticus ang mga mata ng kanyang nobya; ang malademonyong mga kamay nito ay umabot sa kanyang matamis na mukha. Magkahalong emosyon ang sumilay sa kanyang mga mata. Panghihinayang, pasasalamat at katahimikan. Hanggang sa mapunit siya mula sa kanyang mga bisig ng hindi maiiwasang mga kuko ng kamatayan.

Sa loob ng lungsod, sinalakay ng mga demonyo ang lahat ng nakikita; sa labas, papunta na ang iba pang puwersa ng demonyo.

Sa desperasyon, itinaas ni Vexana ang setro ni Atticus; sumabog ang mahiwagang kapangyarihan na umagos nang malalim sa kanyang dugo: pinili niyang panatilihin ang lungsod na ito magpakailanman!

Isang madilim na ulap ang tumaas sa kalangitan at nilamon ang buong Ridgeburg. Ang sinumang taong-bayan na nakatagpo sa hamog ay dumaing sa sakit, ang kanilang balat ay nawala ang kulay nito sa isang iglap. Ang mga demonyong kabalyero ay bumagsak sa abo, habang ang mga nasa labas ng gate ay tumalikod at sumugod patungo sa Kalaliman.

Halos maramdaman ni Vexana ang paglabas ng kanyang isip sa kanyang katawan. Sa gitna ng kaguluhang lumalabas sa kanyang harapan, napaluhod siya, ang kanyang puso ay mabigat sa pagkakasala. Ang mga naninirahan, gayunpaman, ay dumating upang palibutan ang kanilang batang dukesa, hindi ng mga panunuya o poot kundi upang pasalamatan siya sa pagligtas sa kanila mula sa pagkakahawak ng Kalaliman...

Simula noon, binalot ng itim na fog ang Ridgeburg sa loob ng isang daang taon. Habang ang kakila-kilabot na kuta ay nahulog sa pagkawasak, ang pangalan nito ay nakalimutan at nakilala ito ng mga tao bilang Necrokeep, ang lupain ng mga undead at tahanan ng mga kaluluwang hindi mapakali.

Kinaumagahan, itinulak ng mga bata ang nasirang pinto ng paaralan; at nang lumubog ang gabi, ang buong pamilya ay nakaupo sa paligid ng isang kalahating gumuhong hapag-kainan, ang pagkain sa plato ay matagal nang naging alikabok. Walang silbi ang lahat, ngunit sa paraang ito lamang nila maramdaman ang ilang anyo ng buhay.

Ni minsan ay hindi naisip ni Vexana na umalis muli.

Simula noon, ganap na niyang ginampanan ang kanyang tungkulin bilang pinuno ng lungsod, ngunit sa mga taga-Necrokeep, siya rin ang magiliw na ina na nagmamahal at nag-aalaga sa kanilang lahat.

Matibay ang paniniwala ni Vexana na balang araw, makakahanap siya ng paraan para mabawi ang sumpa... at ang kanyang mga tao ay muling magkakaroon ng panlasa sa buhay.

=== Awit ng sinaunang panahon === Gusto kong mabuhay Upang magising na kasama ka Kapag ang mundo ay mahimbing na natutulog Malambot ang hamog sa umaga Sa pinakawalan na sinag ng araw

Gusto kong mabuhay Maglakad sa gitna ng mga bulaklak ng tagsibol At lumakad sa mga patay na dahon Masyadong malamig ang niyebe sa liwanag ng buwan Matunaw sa mahalumigmig na simoy ng tag-init

Gusto kong mabuhay Upang humigop ng alak sa umaga Habang ang halimuyak ay umaangat sa umbok Upang pagsaluhan ang saya at kalungkutan Tikman ang lahat ng mapait.

Ang iyong init, ang iyong mga hininga At ang iyong namumulaklak na mga ngiti Paano ko gustong mabuhay Upang maghintay sa iyong pagbabalik Hanggang ang lahat ng mga gulay at lahat ng mga kulay ay mawala na

O kung gaano ko gustong mabuhay Para sa pagtawa ng matanda Para sa kawalang-kasalanan ng bagong panganak Para sa mga ibon sa mga pakpak Para sa nagtatagal na himig

Kailangan ko bang pasanin ang lahat ng kasalanan Upang ako'y bumalik ka Sabihin mo sa akin ang lahat ng pagdurusa Ay isang makamulto na panaginip.

=== Kasal sa ambon ===