Arlott

ลูกผสมระหว่างมนุษย์กับปีศาจถือหอกสองเล่มและกระหายที่จะแก้แค้นคริสตจักรและปีศาจ ด้วยความที่ถูกตัดขาดจากเชื้อสายครึ่งปีศาจและครึ่งมนุษย์ อาร์ล็อตต์วัยหนุ่มจึงได้เข้าร่วมกับเหล่าปีศาจในดินแดนแห้งแล้ง แต่กลับถูกพี่น้องปีศาจหักหลังระหว่างการสู้รบ อย่างไรก็ตาม หลังจากได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาก็ได้รับการช่วยเหลือโดยมนุษย์ชื่อ Mila ในช่วงเวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน ความไร้เดียงสาและความจริงใจของ Mila ค่อยๆ เปลี่ยนมุมมองของเธอต่อมนุษย์ อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นได้ไม่นานนักเมื่อคริสตจักรแห่งแสงสว่างประหารมิลาเนื่องมาจากความนอกรีต Arlott สังหารจิตวิญญาณที่มีชีวิตทุกคนในโบสถ์ก่อนที่จะทิ้งร่างของมิลาในป่าริมทะเลสาบ ===Quo Vadis?=== Arlott ครึ่งปีศาจต้องอดทนอะไรจนทำให้เขาต่อต้านคริสตจักรและปีศาจ? ขณะที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส Arlott ได้พบกับใครบางคนที่ไถ่ถอนหัวใจปีศาจที่พเนจรของเขา และมอบความอบอุ่นและแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่เขาเคยรู้จักในชีวิตของเขา... เรื่องราวระหว่างพวกเขาคืออะไร? มาไขเรื่องราวของ Arlott ด้วยกันเพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติม! ถนนสายนี้คุ้นเคยกับเขา

เส้นทางแบ่งออกเป็นสามทิศทางที่แตกต่างกัน ทางใต้คือดินแดนแห้งแล้ง ไปทางเหนือ เมืองลูมิน่า สถานที่ที่เขาจากมา กลุ่มดาวกระพริบตาบนท้องฟ้าเหนือเขา หนึ่งปีก่อน เขานอนอยู่บนพื้นหญ้าและมองดูดาวดวงเดียวกันเหล่านั้น ทุกอย่างเริ่มพร่ามัว รถเข็นคันหนึ่งมาจอดตรงหน้าเขา มีคนหรืออะไรบางอย่างกำลังพยายามจะสลัดเขาออกจากอาการมึนงง ดวงตาของเขาไม่ยอมโฟกัส มันเป็นมนุษย์หรือปีศาจกันแน่? ช่างเถอะ. เมื่อนอนอยู่ที่นั่น หน้าประตูแห่งความตาย ทุกสิ่งที่เขาเคยเห็นในโลกนี้เริ่มที่จะมาบรรจบกันเป็นหนึ่งเดียว

ร่างนั้นเป็นมนุษย์ ในที่สุดมันก็ชัดเจน เขาพยายามยกมือขึ้นและปัดปอยผมออกจากหน้าพวกเขา แต่มือของเขาเหมือนทั่งตีเหล็กและยังคงถูกตรึงอยู่กับพื้น

เขาไม่ได้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับมนุษย์มากนัก เนื่องจากรูปร่างหน้าตาของเขามักจะทำให้เขาถูกเยาะเย้ย พวกเขาดูหมิ่นแม่ของเขา โดยบอกว่ามีเพียงผู้หญิงที่สกปรกที่สุดเท่านั้นที่จะนอนกับสัตว์ร้ายและให้กำเนิดคนแบบเขา ความจริงแล้วเขาไม่เคยรู้จักแม่และไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเธอเลย พ่อของเขาก็ไม่รู้จักเขาเช่นกัน ตราบเท่าที่เขาจำได้ เขาใช้ชีวิตล่องลอยไปจากหมู่บ้านหนึ่งไปอีกหมู่บ้านหนึ่งภายในขอบเขตของจักรวรรดิโมนิยัน ชาวบ้านตกอยู่ในอาการฮิสทีเรียครั้งใหญ่และไล่ตามเขาออกจากสถานที่พำนักแห่งสุดท้าย ทำให้เขาต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่เขากำลังเผชิญอยู่ในขณะนี้

เขามุ่งหน้าไปทางใต้สู่ดินแดนแห้งแล้ง ซึ่งเขาได้รับการยอมรับให้กลายเป็นปีศาจกลุ่มเล็กๆ ดังนั้นเขาจึงใช้เวลาในวัยเด็กฝึกฝนร่วมกับปีศาจตัวอื่น ๆ และต่อสู้ในการต่อสู้ของพวกมัน เขาไม่เคยถามคำถามใดๆ เลยแม้แต่ครั้งเดียว เขายังมีชีวิตอยู่และนั่นคือทั้งหมดที่สำคัญ

เขากลายเป็นนักรบที่คอยค้นหาสถานที่ที่เขาอยู่ได้เสมอ หอกคู่เป็นอาวุธที่เขาเลือก การต่อสู้กลายเป็นอาชีพเดียวของเขา เหตุผลในการดำรงอยู่ของเขา เมื่อ Alice มาถึงดินแดนแห้งเพื่อรับสมัครสมาชิกสำหรับกองกำลังปีศาจ เขาเลือกที่จะสมัครเป็นทหาร ใช้เวลาไม่นานนักสำหรับความกล้าหาญในการต่อสู้ในการทำให้เขาเป็นกัปตัน ภายใต้คำสั่งของ Alice เขาปิดล้อมเมืองลูมิน่าได้สำเร็จ อย่างไรก็ตาม เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ที่ประตูแห่งความตายอีกครั้ง คราวนี้เป็นเพราะมนต์เสน่ห์

เขาจำทุกตารางนิ้วของร่างกายของเขาราวกับว่ามันถูกไฟไหม้ ขณะที่กองทัพบุกโจมตีเมือง เสียงฝีเท้าที่ไม่เรียบร้อยก็ดังก้องอยู่ในหูของเขา ด้วยความพยายามอย่างมาก เขาหันศีรษะไปหาเพื่อนของเขา และพบว่าเป็นพวกที่แทงร่างของเขาด้วยหอกยาว

เขาถูกทรยศ ครั้งแรกโดยมนุษย์ จากนั้นโดยปีศาจ

ด้วยความเหนื่อยล้าจนล้มลง เขาจึงยอมให้มนุษย์พันผ้าให้ตัวเองแล้วโยนลงบนเกวียนของพวกเขา แป้งที่เก็บไว้บนเกวียนกระทบรูจมูกของเขาและทำให้เกิดอาการไอ เลือดจากบาดแผลของเขาเปื้อนบริเวณที่เขานอนอยู่

เป็นเวลาสามวันสามคืนเขาก็หมดสติและหมดสติไป เป็นเด็กสาวที่ช่วยเขาไว้ ปานขนาดใหญ่กระจายไปทั่วใบหน้าของเขา เขาเดาว่าเธออายุประมาณ 13 หรือ 14 ปี แม้ว่าเขาไม่มีพรสวรรค์ในการเดาอายุของมนุษย์ก็ตาม ทั้งหมดที่เขารู้ก็คือเธอแปลกนิดหน่อยเหมือนเขา

เมื่อเห็นว่าเขาฟื้นคืนสติแล้ว เด็กสาวก็หยิบบาแกตต์รมควันออกจากเตาอบ เธอพยายามยื่นมันให้เขา แต่เขาผลักมันออกไปและไม้กายสิทธิ์ก็ตกลงไปที่พื้น เด็กสาวหยิบขนมปังขึ้นมา กินไปครึ่งหนึ่งแล้วพยายามให้อีกครึ่งหนึ่งที่เหลืออีกครั้ง

ด้วยความพยายามบางอย่าง เขาจึงยกเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้น บนใบหน้าของหญิงสาว เขาเห็นรอยยิ้มที่เขาไม่รู้ว่าจะคิดอย่างไรจริงๆ

ในตอนแรกเขาตัดสินใจออกไป แต่หญิงสาวยืนกรานให้เขาอยู่จนกว่าเขาจะหายดี ในเมืองลูมิน่าไม่มีที่ว่างสำหรับเขา และบาแกตต์ที่กินไปครึ่งหนึ่งก็เริ่มดูน่าดึงดูดมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเลือกที่จะอยู่ที่ร้านเบเกอรี่ของหญิงสาว

และเด็กผู้หญิงคนนั้นชื่อมิลา

หอกของเขาได้รับความเสียหายอย่างหนัก แต่เขาก็เก็บมันไว้ข้างตัวเหมือนเช่นเคย เมื่อมีสิ่งรบกวนน้อยที่สุดในตอนกลางคืน เขาจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับการเริ่มต้น วันหนึ่ง ขณะที่มิลากำลังจะห่มผ้าห่ม เขาก็ประหลาดใจและชี้หอกไปที่เธอ ด้วยปลายแหลมที่อยู่ห่างจากลำคอไม่ถึงหนึ่งนิ้ว มิลาจึงได้แต่ยิ้มเท่านั้น เห็นได้ชัดว่าเธอไม่มีเจตนาร้ายต่อเขา และเขาก็ลดอาวุธลง เขาดูเหมือนเด็กน้อยที่กำลังเรียนรู้ที่จะเป็นส่วนหนึ่งของโลกมนุษย์มาก

ระหว่างที่เขาทำงานที่ร้านเบเกอรี่ Arlott เริ่มจากปฏิเสธที่จะให้ Mila เปลี่ยนผ้าพันแผลในตอนแรก มาเป็นเด็กฝึกงานของเขา นอกเหนือจากการช่วยเหลือรอบๆ ร้านด้วยการกวาดร้าน เคลื่อนย้ายของหนักๆ และให้อาหารแมวห้าตัวและสุนัขสามตัวที่มิลาเลี้ยงมา Arlott ยังเรียนรู้การอ่านและเขียนอีกด้วย มิลาเป็นเด็กสาวที่มีศรัทธาแรงกล้าและเขาดูแลร้านทุกครั้งที่เธอไปโบสถ์

เขามาเพื่อเพลิดเพลินทั้งหมดนี้

หอกของเขาวางอยู่ในโกดังเก็บฝุ่น เมื่อเวลาผ่านไป พวกมันคงจะเริ่มสนิม... ถ้าไม่ใช่เพราะปีศาจจากขุมนรกโจมตีย่านธุรกิจอย่างกะทันหัน เมื่อได้ยินเสียงร้องโหยหวนของมิลา Arlott ก็วิ่งเร็วที่สุดเท่าที่ขาจะแบกเขาได้

ระหว่างเด็กเล็กกับปีศาจ เธอยืนตัวสั่น หนังขนมปังของเธอยกขึ้นในมืออย่างท้าทาย หลังจากกำจัดสัตว์ร้ายที่บุกรุกอย่างรวดเร็วก่อนที่อัศวินจะมาถึง Arlott ก็พา Mila กลับไปที่ร้านเบเกอรี่ เมื่อไปถึงที่นั่น เธอก็หยิบสร้อยคอที่เธอใส่ประจำมาคล้องคอของ Arlott เขาต้องซ่อมหอกของเขา เขาต้องปกป้องมิลา

ขณะที่ Mila วางปลอกคอให้กับ Arlott เธอประกาศว่าเขาเป็นคนดี แม้ว่าเขาจะไม่ร่าเริงนักก็ตาม และปลอกคอนั้นจะคอยปกป้องเขาให้ปลอดภัย เธอยื่นนิ้วออกมาเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของคำสัญญาเล็กๆ น้อยๆ

“Arlott เราสัญญาว่าจะปกป้องผู้คนให้มากที่สุด”

เมื่อได้ยินเสียงคำพูดของมิลา หอกตัวหนึ่งก็เริ่มเปล่งแสงอันอบอุ่นและสว่างออกมา ตอนนั้นเองที่ Arlott เข้าใจในที่สุดว่าทำไมเขาไม่ถูกทำลายด้วยมนต์เสน่ห์

อย่างไรก็ตาม สำหรับเขา ชีวิตที่สงบสุขและมีความสุขก็เหมือนกับเม็ดทรายในนาฬิกาทราย ไม่อาจไขว่คว้าและพ้นไปตลอดกาล อย่างไรก็ตาม คริสตจักรค้นพบว่ามิลาเก็บงำ Arlott ไว้ได้อย่างไร และเธอถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกนอกรีต เด็กหลายคนที่มาที่ร้านเบเกอรี่บ่อยๆ วิ่งมาหาเขาร้องไห้สะอึกสะอื้นและเล่าให้เขาฟังว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อมาถึง สิ่งเดียวที่เขาพบคือร่างที่ไร้ชีวิตของเธอ เด็กสาวที่แสนวิเศษคนนี้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ผู้ซึ่งบอกลาเขาเมื่อเช้านี้เพียงแต่มีรอยยิ้มบนริมฝีปากของเธอ จะไม่ยิ้มอีกเลย

ในสภาวะแห่งความคลุมเครือ จู่ๆ เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ภายในโบสถ์ ราวกับว่าเขาถูกส่งตัวไปที่นั่น ร่างกายที่เย็นชาและปวกเปียกของ Mila ประคองอยู่ในอ้อมแขนของเขา เขาอุ้มเธอไปตลอดทาง แต่เธอก็รู้สึกเบาราวกับขนนก ขณะที่ความมืดแผ่ไปทั่วท้องฟ้า เขาก็วางมิลาไว้บนแท่นบูชาที่ยกสูงขึ้นอย่างอ่อนโยน แน่นอนว่า ในความตาย ใครบางคนที่เคร่งศาสนาพอๆ กับเธอสมควรได้รับปาฏิหาริย์แบบที่เธอวางแผนไว้ในชีวิต

อัศวินหลายคนรั้งเขาไว้ เขามองเห็นความดูถูกในดวงตาของพวกเขาขณะที่พวกเขามองดูร่างของมิลา และเขาได้ยินพวกเขาเริ่มพูดล้อเลียนและเยาะเย้ยใส่เธอ

ทันใดนั้น เขาเริ่มสั่นเทาด้วยความโกรธที่ไม่เหมือนสิ่งใดๆ ที่เขาเคยประสบมานับตั้งแต่วินาทีที่เขาถูกเพื่อนปีศาจทรยศ หอกที่เขาถือในมือสั่นด้วยความโกรธ เขาอยากจะปลดปล่อยเธอมากแค่ไหน และอยากจะทำลายคนที่ทำร้ายเธอมากแค่ไหน

ก่อนที่เขาจะรู้ตัว หอกของเขาก็เปื้อนไปด้วยเลือดของอัศวิน

เรดค่อยๆ ปกคลุมการมองเห็นของเขา เขาปิดตาขวาด้วยมือข้างหนึ่ง และอีกข้างถือหอกทั้งสองข้าง อาวุธของเขาพบเป้าหมายและฝังตัวเองอยู่ในเนื้อของศัตรูราวกับเป็นความรอบคอบของพระเจ้า ท่ามกลางหมอกสีม่วงแดง เขามองเห็นจุดสีขาว ของเธอ.

ขณะที่เขาอุ้มมิลาขึ้นมาและออกจากโบสถ์ อัศวินคนอื่นๆ ก็ขวางทางไว้ Arlott จำไม่ได้ว่าเขาต่อสู้มานานแค่ไหน แต่เมื่ออัศวินคนสุดท้ายล้มลง ชุดเกราะของเขาเต็มไปด้วยเลือด และรอยเท้าของเขาทิ้งรอยประทับสีแดงเข้มในทุกก้าวที่เขาเดิน อย่างไรก็ตาม ร่างของ Mila ยังคงสะอาดและไร้มลทินเมื่อแนบกับหน้าอกของเขา

กลับมาที่ร้านเบเกอรี่ เปลวไฟในเตาอบดับไปนานแล้ว กลิ่นของขนมปังที่ Mila อบในเช้าวันนั้นยังคงฟุ้งอยู่ในอากาศ แมวและสุนัขล้อมรอบเขาโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เนื่องจากเขาเป็นมนุษย์เพียงบางส่วน เขาจึงถูกปีศาจทรยศ เนื่องจากเขาเป็นปีศาจ มิลาจึงถูกประหารชีวิต ในที่สุดเขาก็ไม่ใช่ทั้งมนุษย์และปีศาจ เขาไม่เป็นอะไร เพราะสิ่งที่เขาต้องการปกป้องมากที่สุดตอนนี้นอนตายและพังทลายต่อหน้าเขา

อีกครั้งที่เขาพบว่าตัวเองอยู่บนเส้นทางเดียวกัน เขาหยุดเกวียนโดยที่ถนนแบ่งออกเป็นสามเส้นทาง ไปทางเหนือเมืองลูมิน่า ทางใต้คือดินแดนอันแห้งแล้ง กระแสแห่งโชคชะตาได้พัดพาเขาไปสู่สถานที่ทั้งสองแห่งนี้มาก่อน วันนี้เขาจะเลือกวิธีที่สามและเขาจะพามิลาไปด้วย นำไปสู่ป่าที่มีทะเลสาบห่างไกลจากเส้นทางที่ถูกบุกรุก วันหนึ่ง ใต้ต้นผลไม้ในป่าแห่งนี้ เขากับมิลาฉลองวันเกิดกัน พวกเขาสัญญาว่าจะทำให้เป็นงานประจำปี

ที่นี่จะเป็นสถานที่พักผ่อนชั่วนิรันดร์ของเธอ ซึ่งจะไม่มีใครมารบกวนเธอได้

เขาจุดไฟแล้วนั่งพิงโลงศพเช็ดหอก ขณะที่เขามองดูดวงดาวเบื้องบน เขาก็นึกถึงบางสิ่งที่มิลาเคยกล่าวไว้ ในคืนที่ท้องฟ้าแจ่มใสที่ทะเลสาบ ดวงดาวจะสว่างเป็นพิเศษและนำทางให้กับนักเดินทางที่หลงทางและเหนื่อยล้าและนำทางพวกเขากลับบ้าน

ถ้าเธอตื่นขึ้นมาตอนนี้ เธอคงอยากจะใช้เวลาดูดาวทั้งคืนอย่างแน่นอน

แสงดาวสะท้อนจากหนามของมัน เขาลูบไล้สร้อยคอที่เธอมอบให้แล้วค่อย ๆ เปิดโลงศพออก

"ฟังนะ มิลา ดวงดาวกำลังส่องแสงเพื่อคุณ"

===วันที่ดีที่สุด===

===เรืองแสงกลางคืนที่เหน็บหนาว===