Obsidia

Kapag natunton niya ang isang Spawn of Decay, tapos na ang paghahanap. Isa pang demonyo na napinsala ng kapangyarihan ng kadiliman, isa pang mahina na sumuko sa tukso ng Diyos ng Kadiliman - na nawalan ng katwiran, ang kanyang kalooban at ang kanyang sarili, ang kanyang laman at anyo ay ganap na nabaluktot sa walang laman na mga papet.

Naramdaman na ni Obsidia ang kapangyarihang ito... bago ang kanyang muling pagsilang, bago ang kanyang kamatayan.

Noong sinaunang panahon, sinakop ng mga Duwende ang malawak na gitnang kapatagan habang ang mga Orc ay gumagala sa malalagong damuhan sa kanluran. Ang mahihina, kakaiba, hindi gaanong matalino, at kalat-kalat na mga lahi ay itinulak pabalik sa ilalim ng lupain ng malayong timog, na nagpupumilit na mabuhay kahit na sa mundong ito na kulang sa mapagkukunan. Isa sa kanila ang Obsidia. Nang ang kanyang lahi ay nanganganib sa pagkalipol, ang kapangyarihan ng Diyos ng Kadiliman ay bumalik sa kanya.

Bumaba ang napakalawak na madilim na kapangyarihan, hinuhugasan ang kanyang anyo. Pakiramdam niya ay lumulutang siya sa walang katapusang kawalan. Nagbabago ang bawat pulgada ng kanyang laman bilang isang bagong mundo ang bumukas sa kanyang harapan. Ang pait ng Diyos ng Kadiliman ay inukit ang isang walang laman sa kanyang isipan, pilit itong pinupuno ng kapangyarihan, karunungan, at sigla—masakit, ngunit nakalalasing.

Ang mga umapi sa kanyang tribo ay madaling nadurog, ang kanilang dating mapanlait na tingin ay nauwi sa takot. Ginamit ni Obsidia ang kapangyarihang ito upang pag-isahin ang mundo sa ilalim ng lupa. Sa mga sumuko, binigyan niya ng kapangyarihan; para sa mga naghimagsik, ang kanilang mga buto ay nakasalansan. Pinangalanan niya ang kanyang kaharian na Abyss, at siya ang naging isang tunay na soberanya.

Nang magising si Obsidia mula sa kanyang panaginip, ang Abyss ay naging kasangkapan ng Diyos ng Kadiliman. Ang mga nasasakupan nito ay itinapon sa unahan ng walang katapusang salungatan sa pagitan ng liwanag at kadiliman. Halos isa sa sampung tao ang nakaligtas, at ang mga nakakita sa kanya bilang isang walang awa na diyosa ng kamatayan.

Ang mga demonyong ito na may kapangyarihan ay nawalan ng katwiran at kalooban at, tulad ng mga papet sa kawalan ng ulirat, ay nagmartsa patungo sa kamatayan sa walang hanggang labanan. Marahil ay patay na sila mula nang maalis ang kanilang pagkatao, malamig na naisip ni Obsidia. Sa wakas ay ipinakita na ng Diyos ng Kadiliman ang kanyang mga pangil: hindi na ito ang kanyang kaharian, ngunit isang breeding pool upang pasiglahin ang cosmic war game ng mga diyos. Ang kanyang mga nasasakupan ay ipinatawag sa kalooban at nadismis nang madali. Maging ang isip ni Obsidia ay napinsala ng impluwensya ng madilim na diyos, tulad ng isang makapal na putik ng magulong ingay na tumatagos sa kabila ng pagtutol nito.

Wala siyang nadama na takot, walang panghihinayang, walang pagsisisi - tanging walang katapusang layunin ng pagpatay. Ngunit ito ang kanyang kaharian, at nasa kanya ang pagpapasya sa buhay at kamatayan. Kung sinira ng Madilim na Diyos ang kanyang pangako, kung gayon ang lugar na ito ay maging kanyang libingan!

Si Obsidia ay gumawa ng isang mapangwasak na dagok sa Diyos ng Kadiliman sa panahon ng kanyang digmaan laban sa Diyos ng Liwanag, ngunit siya ay nasugatan nang malubha sa proseso. At hindi nagtagal, narinig niya ang hiyawan ng mga demonyo sa labas ng kanyang palasyo. Sinamantala ang kanyang sandali ng kahinaan, nag-alsa ang mga nilalang ng Abyss. Sa kabila ng pagtataksil na ito, ang mga labi ni Obsidia ay pumulupot sa isang malamig na ngiti.

Ganito dapat ang Abyss: isang hindi mapagpatawad na lupain na walang puwang para sa mga tuntunin at kaayusan. Ang lakas at walang katapusang salungatan ay ang mga dalisay na mithiin ng Abyss.

Walang mga diyos na madadasal para sa mga pagpapala, ang lahat ay dapat dalhin sa mga kamay ng isa – pananakop ang tunay na kalikasan nito!

Pinahintulutan niya ang mga nilalang ng Abyss na kunin ang kanyang dugo at kapangyarihan habang siya ay pumasok sa mahabang pagtulog ng kamatayan. Ang dugo ng unang pinuno ay sumanib sa dugo ng mga demonyo, at mula noon, siya ay naging ang Kalaliman mismo, ang pinagmulan ng kanyang kapangyarihan.

Hindi inaasahang magigising si Obsidia. Ngunit ang kapangyarihan ng Madilim na Diyos na nananatili sa paligid ng palasyo kung saan ang kanyang mga labi ay natatakan sa wakas ay gumising sa kanya mula sa kanyang mahabang pagkakatulog.

Nakita na niya ang maitim na duwende na ito, si Selena, ang susunod na sakripisyo ng diyos ng madilim. Sa kanya, nakita ni Obsidia ang kanyang nakaraan: mapagmataas, hangal, walang alam sa hinaharap at nawala sa panandaliang kasiyahan.

Pagkatapos ay mayroong mga Spawns of Decay. Ang dugo na ninakaw mula sa kanya ay naging perpektong daluyan ng Madilim na Diyos. Ang mapanlinlang na kapangyarihan ng diyos ay lumawak mula sa loob, pinahusay ang kanilang lakas, binaluktot ang kanilang isip at anyo, at sinisira ang kanilang sariling kalooban hanggang sa sila ay naging walang kwentang basura.

Habang ang ilang mga demonyo ay nagawang gamitin ang kapangyarihang ito nang hindi nagiging walang isip na mga balat, ang makapangyarihang mga inapo na ito ay nakakulong sa loob ng kanilang makitid na kalagayan; nakikipaglaban para sa kapangyarihan, naghahangad na umakyat sa trono ng Kalaliman. Isang araw, sila rin ay walang alinlangan na magpapasakop sa Diyos ng Kadiliman.

Pansamantalang natapos ang kanyang pangangaso, pumasok si Obsidia sa pinakamadilim na kailaliman ng bangin. Naramdaman niya ang pamilyar na pulso ng Abyss at ang mga nagdadala ng dugo nito, na kitang-kita gaya ng mga bituin sa kalangitan sa gabi.

"Kung gayon gagawin ko," naisip niya.

"Ihahayag ko ang pagbabalik ng Kalaliman. Hahabulin ko ang bawat huling Spawn of Decay. Ilalagay ko ang bitag upang pumatay ng isang diyos."

"Ito ang aking lupain, aking kaharian, aking nasasakupan."

"Ako ang Abyss."