Leomord

Isang sinumpaang kabalyero na nanumpa na babantayan si Necrokeep hanggang sa kanyang huling hininga. Minsan ay sinumpaang kabalyero ng Ridgeburg, napilitang sirain ni Leomord ang panunumpa na ginawa niya gamit ang sarili niyang espada sa isang hindi magandang pangyayari. Mula noon, dinala niya ang sumpa ng Ambon at binantayan ang mga lupaing inabandona kahit ng kamatayan. Ang liwanag ay kumupas, at gayon pa man ang kanyang bantay ay nagsimula pa lamang... === Ang Panunumpa === Nakatayo sa mga bato ng Lantis Mountains, ang napakalaking spire ng Ridgeburg ay tinatanaw ang itim na kapatagan ng Abyss. Ang kabulukan ay kumalat na halos sa labas ng lungsod, ngunit wala na. Sa loob ng libu-libong taon, ang mga nakukutaang tore ay nagbabantay sa mga pintuan ng Abyss, na pinapanatiling ligtas ang Moniyan Empire mula sa salot nito.

Ipinanganak si Léomord sa kuta sa hangganan na ito. Mula sa isang mahabang linya ng mga maharlikang guwardiya sa ilalim ng mga panginoon sa Timog, siya ay tinanggap bilang personal na eskudero ni Atticus, ang anak ng Duke ng Ridgeburg, ilang sandali pagkatapos ng kanyang kapanganakan.

Magkasama, ang dalawang batang lalaki ay nagsanay sa ilalim ng pinakamahusay na mga kampeon ng hukbo ng Ridgeburg at nakinig sa mga propesor na may kulay abong balbas na nagsasalita tungkol sa kasaysayan at pulitika. Si Atticus ay napakahusay sa bawat aralin, na nagpapakita ng kahanga-hangang kapanahunan lampas sa kanyang mga taon, habang si Leomord ay nagpupumilit na makasabay sa bilis ng kanyang young master. Nag-aatubili na maiwan, nagpatuloy siya sa pagsasanay ng palihim, nagtatrabaho mag-isa araw at gabi upang maperpekto ang kanyang mga kasanayan.

Dahil medyo mas matanda, madalas na tinutulungan ni Atticus ang batang Leomord sa panahon ng kanyang pagsasanay. Itinuring ni Leomord si Atticus hindi lamang ang kanyang magiging panginoon, kundi pati na rin ang kanyang nakatatandang kapatid.

Sa edad na pito, ang dalawang batang lalaki ay tumulong sa panganganak ng kanilang mga kabayo, gaya ng nakaugalian ng mga tao ng Ridgeburg. Pinangalanan ni Léomord ang kanyang pony na Barbiel, kung kanino siya naging kaalyado at matalik na kaibigan. Bagama't hindi hayagang ipinahayag ni Léomord ang kanyang nararamdaman, tila laging alam ni Barbiel ang nasa isip niya. At sa tuwing nalulumbay si Léomord, hinihimas ni Barbiel ang kanyang ulo para bigyan siya ng kaunting ginhawa.

Sa susunod na ilang taon, ang parehong mga lalaki ay naging mabigat na mandirigma sa lugar ng pagsasanay, at iyon ang nangyari sa kapalaran.

Matapos ang hindi napapanahong pagkamatay ng matandang duke, napilitan si Atticus na kunin ang papel ng kanyang ama bilang bagong Duke ng Ridgeburg, kasama si Leomord sa kanyang tabi bilang kapitan ng kanyang maharlikang bantay. Ang mga batang lalaki ay hindi pa nakatikim ng tunay na labanan, ngunit nang makita ang kalubhaan ng sitwasyon, sila ay mabilis na nagtakda upang alisin ang mga hangganan ng mga outpost ng mga demonyong nanghihimasok. Sa loob ng maraming taon, walang katapusang nag-away ang dalawang lalaki, hanggang sa huli nilang nilinis ang lahat ng bakas ng Abyss mula sa Periphery.

Nang ang lungsod ay nakahanap ng kaunting pahinga mula sa pag-atake, nagpasya si Atticus na oras na upang simulan ang pagbuo ng mga ugnayan sa iba pang marangal na bahay sa Imperyo. Naghanap siya ng isang alyansa sa maharlikang bahay ni Gaius, na nagmungkahi kay Prinsesa Vexana. Tinanggap ni Lord Gaius ang alok at mabilis na inayos ang prinsesa na maglakbay sa Ridgeburg at makilala ang kanyang kasintahan.

At gayon pa man, iba ang nasa isip ng tadhana para sa batang duke. Ilang sandali bago ang inaasahang pagdating ni Vexana, nakatanggap siya ng liham mula sa isa sa mga hangganang bayan. Isang kakaibang mabangis na lahi ng mga demonyo ang nagsimulang lumitaw sa kahabaan ng hangganan, at kakaiba, may mga bakas sila ng parehong bulok na mahika na minsang nagpahirap sa kanyang ama. Ang ilan sa mga naninirahan sa lungsod ay nawala na rin, at ang outpost ay humiling ng tulong sa Duke sa pag-alis sa lungsod ng banta na ito.

Agad na tinipon ni Atticus ang kanyang mga tauhan. Wala siyang pag-aalinlangan na ang pakikipagsapalaran na ito ay maaaring malutas sa wakas ang misteryo ng pagkamatay ng kanyang ama. Si Léomord, sa kabilang banda, ay nakaramdam lamang ng isang kakila-kilabot na presentasyon.

Bago umalis, inakay ni Atticus si Léomord sa tuktok ng mga pader ng lungsod. Binunot niya ang kanyang espada at sinenyasan si Leomord na lumuhod sa isang tuhod. Alam kung ano talaga ang mangyayari, huminga ng malalim ang batang kawal at taimtim na lumuhod sa harap ni Atticus gaya ng sinabi sa kanya.

"Duke Atticus, sa pamamagitan nito ay sumusumpa ako, sa pangalan ng aking ama at ng kanyang sambahayan, na lagi kong ipapahiram ang aking espada sa paglilingkod sa iyo, na bibigyan kita ng payo kapag hiniling mo ito, at ibibigay ko ang aking buhay kung kinakailangan ng iyong kaligtasan. Isinusumpa ko ito sa araw na ito, hanggang sa araw ng aking kamatayan."

Inilagay ni Atticus ang mapurol ng kanyang espada sa balikat ni Leomord at idineklara siyang isang sinumpaang kabalyero ng Ridgeburg. Nahirapan ang batang sundalo na pigilan ang sarili. Sa loob ng mahigit dalawampung taon, magkasama silang nagsanay at lumaban. At sa araw na iyon, itinuring siya ni Atticus na karapat-dapat sa kanyang pagtitiwala.

Nang ibigay sa kanya ng Duke ang Sword of Oath, alam ni Leomord na ito ang kanyang tadhana: ang sumakay sa tabi ng kanyang panginoon sa labanang ito na maaaring huli na niya. Maliban na si Atticus ay may ibang gawain para sa kanya: Si Leomord ay manatili at magbantay sa Ridgeburg.

Hindi makapaniwala ang kabalyero sa kanyang narinig, ngunit seryoso at mahigpit ang mga mata ni Atticus. Malapit nang dumating si Prinsesa Vexana; kakailanganin niya ang lahat ng tulong at proteksyon na makukuha niya. At ang Duke ay walang maaasahang ibang magdadala ng maselang pasanin na ito kundi ang kanyang pinakamalapit na kaibigan, si Leomord.

At kaya, sa unang liwanag, pinanood ng batang kabalyero si Atticus at ang kanyang grupo na nawala sa abot-tanaw. Hinawakan niya ang espada ng Duke's Oath, pinag-iisipan ang bagong gawain, na sa tingin niya ay higit na mas malaki kaysa sa anumang labanan na kanyang nalabanan.

Sa loob ng dalawang taon, naghintay sina Léomord at Prinsesa Vexana. Ang pakikipagsapalaran ay tumagal nang mas matagal kaysa sa inaasahan, at sa isang pagkakataon ay huminto si Atticus sa pagpapadala ng mga sulat pabalik.

At pagkatapos ay isang araw, biglang dumating ang isang mensahero upang ibalita ang pagbabalik ng Duke. Isang mahabang buntong-hininga ang pinakawalan ni Leomord, nang tuluyang gumaan ang kanyang isipan. Maliban na sa halip na ang kagalakan na inaasahan niyang makita sa mga mata ni Atticus, tanging… kawalang laman ang kanyang nakita.

Ang kampanya ay dapat na brutal at mahirap, maaari lamang niyang ipagpalagay. Pinili ni Leomord na huwag nang itulak pa at mabilis na sumama sa mga taong-bayan sa paghahanda para sa matagal nang naantala na kasal nina Duke Atticus at Prinsesa Vexana.

Sinalubong ng mga tao ng Ridgeburg ang gabi nang may kasiyahan at kagalakan. Sa wakas ay dumating na ang oras para ibigay ni Atticus ang alyansa kay Vexana. Gayunpaman, nang buksan ng Duke ang kahon, ang lumabas ay isang pares ng mahiwagang pakpak, habang ang isang malalim, nanginginig na boses ay yumanig sa mga pader ng bato ng kuta:

Yakapin ang mundo ng kamatayan! » Si Atticus at ang kanyang mga tauhan ay naging mga demonyo sa mismong sandaling iyon, ang kanilang mga mata ay nag-aapoy sa masamang hangarin. Umamoy sila ng mabahong salamangka – bulok at kasuklam-suklam – ang bulok na salot ng Kalaliman. Ang dating tapat na tagapag-alaga ng lungsod ay naging mga maninira at ang bane ng kanilang pag-iral; ang sagradong kasal ay naging patayan.

Hinawakan ni Leomord ang Sword of the Oath, blangko ang kanyang isipan habang ang mga sigaw ng dugo ay tumutusok sa kanyang tenga at tumusok sa kanyang bungo. Hindi niya maintindihan kung ano ang nangyayari sa kanyang harapan, at higit sa lahat, kung bakit gagamitin ni Atticus ang kanyang talim laban sa mga taong minahal niya bilang kanyang sarili, laban sa babaeng sinumpaan niyang poprotektahan hanggang sa siya ay mamatay.

Inihagis ng galit na galit na duke ang sarili kay Prinsesa Vexana.

"TUMIGIL!"

Umalingawngaw ang boses ni Vexana sa buong silid. Natigilan si Atticus, nanginginig ang kanyang mga binti habang kinakamot ng kanyang hirap sa paghinga ang kanyang mga baga.

“Kill me... Leo— K-kill me... I’m begging you—”

Nakatingin lang sa kanya si Léomord ng may takot. Ang tanging nasa isip niya ay ang hiling niya dalawang taon na ang nakakaraan.

“Sa pamamagitan nito ay sumusumpa ako…sa pangalan ng aking ama at ng kanyang sambahayan, na…ibibigay ko ang aking buhay kung kinakailangan ito ng iyong kaligtasan.

Mas matimbang ba ang seguridad ng Duke kaysa sa seguridad ng lungsod? » ang batang kabalyero ay tahimik na nagtaka, bago nagngangalit ang kanyang mga ngipin at itinulak ang kanyang talim sa dibdib ni Atticus.

Nagningning ang mga mata ng duke, na parang nakalaya sa isang sumpa. Nakahawak sa vest ni Léomord, paos at nalilito ang mga salitang lumabas sa bibig niya. "Kuya...kapatid ko...libre ako—"

At sa kanyang huling hininga, ibinaling niya ang tingin kay Vexana at bumulong. "Ang Ulap... Kung walang ibang pagpipilian—"

Sa pagmamasid sa katawan ni Atticus na unti-unting nasusunog at naging abo, walang ibang hinangad si Leomord kundi sundin ang kanyang panginoon sa kamatayan, ngunit hindi pa siya maaaring mamatay. Siya ay may mas mahalagang misyon sa kanyang mga balikat: Ridgeburg, kinubkob sa magkabilang panig, kailangan ng kanyang espada. Ang Ridgeburg ay lalaban hanggang sa wakas, kahit na ang halaga ng pagpapalaya sa Ambon.

Isang daang taon na ang lumipas, ngunit ang oras sa Ridgeburg ay tila tumigil. Nababalot ng makapal at madilim na hamog, ang lungsod ay kilala bilang isinumpa, na iniiwasan ng liwanag at dilim. Necrokeep, gaya ng tawag nila dito.

Minsan ay makikita si Leomord na nakatayo sa isa sa mga tore nito, nakatingin sa malayo patungo sa abot-tanaw. Maputla ang kanyang balat, hindi buhay o patay. Ang kanyang mga mata ay pagod mula sa isang daang taon ng kalahating kamatayan, ngunit sila ay kumikinang pa rin sa isang kislap ng pag-asa. Alam niya sa kanyang puso na sila ni Vexana sa kalaunan ay makakahanap ng paraan para baliktarin ang sumpa ng Ambon.

Mula noong araw na iyon, isang daang taon na ang nakalilipas, ang kanyang buhay ay hindi na sa kanyang sarili, ngunit kay Ridgeburg. Hangga't may kaluluwa pa sa lungsod, iingatan niya ito hanggang sa kanyang huling hininga. »

=== Kasal sa ambon ===