Irithel

Sa wakas ay natuklasan ng mga mangangaso ang nakamamatay na kahinaan ng mga nilalang na ito. Kahit na mahirap makuha, ang mga smilodon ay palaging naaakit sa mga iyak ng isang sanggol dahil ito ay katulad ng tunog ng kanilang sariling mga anak. Mabilis na sinamantala ng mga mangangaso ang kahinaang ito. Inagaw nila ang mga sanggol ng ibang lahi para gamitin bilang pain at tinambangan ang mga di-hinalaang smilodon. Si Irithel ay dating isa sa mga sanggol na iyon. Ipinanganak sa ilalim ng isang nagbabantang pulang buwan, ang pinabayaang duwende ay pumasok sa mundo na may kakaibang pulang-pula na marka sa kanyang balat at kinatatakutan mula sa kanyang unang hininga. Itinuring ng mga nakapaligid sa kanya na ang kanyang pag-iral ay isang masamang tanda at tinanggihan siya nang walang pag-aalinlangan. Halos lamunin na siya ng kasakiman at kasamaan. Gayunpaman, sa huli, nakaligtas siya.

Ang smilodon na sumunod sa kanyang pag-iyak ay ang Primary Matriarch na kamakailan ay namatayan ng kanyang anak. Ang munting ito ay nahulog sa mga kamay ng mga mangangaso hindi nagtagal. Ang pagkakita ng ganoong karumaldumal na bitag ay nagdulot sa matriarch sa siklab ng galit, na inilabas ang kanyang mga pangil. Ngunit ang amoy ng gatas sa matriarch ay umaakit sa gutom na bata sa smilodon. Gumapang ang maliit na Irithel patungo sa kanya, pasuray-suray. Sa sandaling ito, humina ang galit ng smilodon. Sa pagtingin sa maliit na duwende, ang maternal instinct ay nagsimulang pumalit. Ngunit ang mga mangangaso ay nawalan na ng pasensya. Lumapit sila mula sa lahat ng panig, determinadong kunin ang mga buto ng smilodon para sa kanilang sarili. Naunawaan nila ang kapangyarihan ng isang smilodon, ngunit walang alam sa bangis ng isang ina. Pananatili ang maliit na Irithel sa kanyang tabi, ang matriarch ay sumugod at umungal sa bawat mangangaso na nangahas na lumapit. Ang mga mangangaso ay ganap na nabalisa sa kanyang mga pag-atake at, nang ang kabiguan ay tila napipintong, sila ay tumakas sa kagubatan sa takot.

May nanay si Irithel noong araw na iyon. Hindi siya isang magandang duwende. Ibinigay sa kanya ng matriarch ang lahat ng kaya ng isang ina: gatas para pakainin siya, kanlungan sa ilalim ng ligaw na canopy, ang mga kasanayan upang manghuli at mabuhay... at isang mahal na kasama, ang kanyang tanging nabubuhay na anak. Ibinalik ni Irithel ang pagmamahal na ito sa uri. Gaya ng inaasahan ng matriarch, lumaki si Irithel sa tabi ng cub at natutong itaboy ang mga nanghihimasok sa kagubatan. Yumuko sa kamay at halos hindi makatayo, umakyat siya sa likod ng maliit at nagpadala ng mga palaso sa bawat sulok ng kagubatan. Sa paglipas ng panahon, naunawaan ni Irithel ang katotohanan tungkol sa sarili niyang pinagmulan. Dahil naranasan niya ang gayong kalupitan, hindi niya mapatahimik ang kanyang kawalan ng tiwala sa mga tagalabas, lalo na sa mga tao.

Nagsimula lamang itong magbago matapos makilala si Nana, isang mabait na batang babae na si Leonine. Hindi maintindihan ni Irithel ang kanyang sinabi, ngunit ramdam niya ang init ng ngiti ni Nana. Kahit mga ungol lang ang naisagot ni Irithel, masayang hinawakan ni Leonine ang magkabilang kamay niya. Tanging init lang ang nakakatunaw ng yelo sa ganoong kalalim, at unti-unting napalitan ito ng pagpupursige ni Nana. Buong pagmamalaki na tinawag ang kanyang sarili na "maliit na guro" ni Irithel, nagsimula siyang magturo sa kanya ng wika ng mga tao. Hindi makatanggi sa ganoong kabaitan, sinunod ni Irithel ang matiyagang payo ni Nana at, sa unang pagkakataon, nagawa niyang buuin muli ang kanyang unang salita: "W-wala." Sama-sama nilang pinangalanan ang kasama ni Irithel na Leo, at tinahak nila ang mga landas sa kagubatan na tumatawa at kumakanta. Ngunit ang simpleng kaligayahang ito ay natapos din kaagad sa pag-alis ni Nana.

Kinailangan ni Irithel na matuto at lumaki nang mag-isa. Bago pa malaman ni Irithel, tumanda na ang kanyang ina. Lalong tumingin ang matriarch sa kanyang anak na may tahimik na pag-asa sa kanyang mga mata. Nang hindi na maprotektahan ng kanyang mga pangil ang kanyang minamahal, inakay niya si Irithel sa isang huling lugar. Nakarating sila sa malalim na kagubatan, kung saan tahimik na nakahiga ang hindi mabilang na puting buto. Ito ang libingan ng mga smilodon, ang lugar na matagal nang hinahanap ng mga mangangaso na ito. Bago malaman ni Irithel kung ano ang nangyayari, ang kanyang ina ay dahan-dahang humiga sa kama ng mga buto. Tulad ng sinumang ina, nais niyang mag-iwan ng regalo para sa kanyang anak kapag si Irithel ay umabot sa edad na mayorya. Ngunit ang matriarch ay walang kayamanan na maipapasa. Ang tanging regalo na maiiwan niya sa kanyang anak ay... ang kanyang sariling mga buto. Sa ilalim ng tingin ni Irithel, dahan-dahang pumikit ang matriarch. Ang mapagmataas na ulo na hindi pa nakayuko sa kanyang buhay ay nakapatong sa mga tuhod ng kanyang anak na babae, at sa huling katahimikan na iyon, naunawaan ni Irithel ang sikreto ng mga smilodon: nang sila ay namatay, ang kanilang mga buto ng espiritu ay naglabas ng kanilang napakalawak na mahika sa kagubatan, nagpapalusog sa lupa at nagpatuloy sa walang katapusang siklo ng buhay.

Ang paghinga ng matriarch ay unti-unting humina at ang paningin ni Irithel ay lumabo dahil sa luha. Nang tuluyang bumagsak ang mga luhang iyon, isang liwanag ang tumawid sa mga buto ng kanyang ina, na tila humihimok na huwag tumigil doon. Kaya't umalis si Irithel sa paghahanap ng Puno ng Buhay sa Kagubatan ng Liwanag ng Buwan. Sa malumanay na basbas nina Estes at Miya, pinanday niya ang kanyang sandata mula sa isa sa kanyang malalakas na sanga na pilak at mga buto ng kanyang ina, na hinubog ang mga ito sa crossbow na dala-dala niya ngayon. Patunay iyon na laging kasama nila ang kanyang ina. Mula sa araw na iyon, ang sinumang mangangaso na maglakas-loob na tumuntong sa kagubatan ay matututong matakot sa dagundong ni Leo at ng mabangis na duwende sa kanyang likod na may magic crossbow. Magkasama, itataboy nila ang lahat ng nanghihimasok sa kagubatan.

Pinanood ni Irithel ang mga mangangaso na nagsisitakas habang marahang ipinatong ang kanyang kamay sa kanyang pana. Sumandal sa kanya si Leo, ang init at pamilyar na pakiramdam. Sa ilalim ng kanyang mga daliri, ang kanyang pana ay nagbigay ng parehong init, na para bang ang mga taon ay hindi lumipas at ang kanyang ina ay naroon pa rin sa kanilang tabi.