Nana

หลังจากสงครามอันไม่มีที่สิ้นสุด ดินแดนแห่งรุ่งอรุณถูกปกคลุมไปด้วยรอยแผลเป็น แต่ป่าทางจันทรคติของ Azrya ยังคงอาบไปด้วยแสงของเทพธิดาแห่งดวงจันทร์ นอกจากเอลฟ์แล้ว ยังมีสัตว์ประหลาดอื่นๆ อีกมากมายที่อาศัยอยู่ในป่าทึบแห่งนี้ด้วยรูปลักษณ์ที่บ้าคลั่งที่สุด มีข้อพิพาทน้อยมาก

Leonins เป็นเผ่าพันธุ์ที่แปลกประหลาดที่สุดในป่าแห่งนี้ พวกเขามีจำนวนไม่มากนัก แต่พวกเขาก็เกิดมาพร้อมกับรูปลักษณ์ที่น่ารัก กิริยาที่ว่องไว และมีพรสวรรค์ในการใช้พลังทางจิตวิญญาณ พวกเขาใช้พลังวิญญาณในการอบพายแอปเปิ้ล จับปลา และกระโดดเข้าไปในป่า... ตราบใดที่ Leonins ยังตื่นอยู่ ป่าแสงจันทร์ก็มีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ

นาน่าเป็นลีโอนีน [ซนที่สุด] ในหมู่พวกเขา เธอเกิดในคืนเดือนหงายและมีพลังทางจิตวิญญาณอันยิ่งใหญ่ นาน่ามีความกระตือรือร้นและกระตือรือร้นโดยธรรมชาติ และชอบใช้พลังของเธอเองเพื่อช่วยเพื่อน ๆ ในป่า เป็นเพียงความอัปยศที่เธอเผาพายแอปเปิ้ลของคนอื่นให้เป็นเถ้าถ่านหรือถอนพุ่มเบอร์รี่ด้วยความประมาทและความประมาทเลินเล่อ ทีละเล็กทีละน้อย ทุกคนเริ่มตีตัวออกห่างจากนาน่า

โชคดีที่มีทานูกิตัวน้อยชื่อโมลิน่าซึ่งอยู่ข้างๆ นานะมาตลอด โมลินาเป็นทานูกิตัวน้อยที่อาศัยอยู่ริมป่าแสงจันทร์ เธอไม่มีพ่อ แม่ หรือเพื่อน เธออยู่คนเดียวมานานเท่าที่เธอจำได้ หลังจากเกิดอุบัติเหตุ โมลินาเข้าไปในสถานที่รวมตัวของลีโอนิน และพบว่าตัวเองติดอยู่ในถ้ำอันตราย และนาน่าคือคนที่ช่วยชีวิตเธอ ตั้งแต่นั้นมา โมลินาก็ชอบรังควานนาน่ามาโดยตลอด แต่นาน่าไม่ชอบอยู่กับโมลิน่าทั้งวัน เธอรู้สึกว่าโมลินาซึ่งมีความสามารถในการเปลี่ยนแปลงเท่านั้น เธออ่อนแอเกินไป และเนื่องจากนาน่าชอบสร้างปัญหาอยู่เสมอ โมลินาจึงไม่ควรอยู่เคียงข้างเธอเสมอไป

นานาชอบเล่นกับสหายลีโอนินของเธอ

แม้ว่าเธอจะรู้สึกผิดหวังจากการถูกทุกคนปฏิเสธ แต่นาน่าซึ่งมองโลกในแง่ดีโดยธรรมชาติแล้วจะพยายามช่วยเหลือทุกคนในไม่ช้า เมื่อ Leonins ผู้เกียจคร้านรวมตัวกันในการประชุมที่หายากและหารือเกี่ยวกับการสร้างสนามเด็กเล่นที่จะเป็นของเผ่าพันธุ์ Leonine สำหรับ Leonins นี่เป็นเหตุการณ์ที่หายากและจริงจัง และนานาก็มีส่วนร่วมอย่างกระตือรือร้นเช่นกัน

หลังจากการทำงานหนักเป็นเวลาหลายเดือน ต้องขอบคุณความพยายามของ Leonins ทุกคน พวกเขาใช้หินแสงจันทร์ที่เอลฟ์มอบให้ ท่อนไม้ยาวที่มอบให้ในป่า สีปูนปั้นสีสันสดใสผสมกับน้ำผลไม้เบอร์รี่ และสมบัติอื่นๆ ที่ได้รับจากวิญญาณธรรมชาติเพื่อสร้างสนามเด็กเล่น Meow อันงดงาม มีโครงปีนแมว สระน้ำจับปลา ห้องของหวาน แทรมโพลีนขนาดใหญ่… ทุกอย่าง เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองในวันที่สร้างมันขึ้นมา ครอบครัว Leonins ได้นำไวน์ผลไม้เก่าที่เต็มไปด้วยฝุ่นออกมา อบพายแอปเปิ้ลหลายร้อยชิ้นและปลากะพงย่าง และดื่มในสวนของ Meow Playground

นานาชอบงานแบบนี้ที่สุด เธอกระโดดอย่างมีความสุข หยิบไวน์ผลไม้ขึ้นมาจิบ เธอดื่มอย่างมีความสุขมาก เมื่อแสงจันทร์สาดส่อง นาน่าขี้เมาก็กระโดดขึ้นไปบนเวที เธอต้องการใช้พลังวิญญาณของเธออบพายแอปเปิ้ลให้ทุกคนได้เฉลิมฉลอง แต่เมื่อเธอเริ่มเสกคาถา พลังในมือของเธอเริ่มสูญเสียการควบคุมและพายุเฮอริเคนก็ถูกปล่อยออกมา ส่งผลให้สนามเด็กเล่นของเหมียวตกอยู่ในความระส่ำระสายจนสูญเสียรูปลักษณ์ดั้งเดิมไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อเห็นว่าความพยายามของเผ่าพันธุ์ทั้งหมดถูกทำลายด้วยความผิดพลาดของเธอเอง นาน่าจึงรู้สึกผิดและหวาดกลัว ก่อนที่ทุกคนจะตื่น เธอก็ทิ้งเพื่อนลีโอนินอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ได้พกอะไรติดตัวไปด้วย โดยต้องการหาวิธีควบคุมพลังของเธอเพื่อที่เธอจะได้กลับมาและช่วยทุกคนสร้างสวรรค์ที่สนุกสนานยิ่งขึ้น

นาน่าเดินไปทางตะวันตก เส้นทางของเธอเต็มไปด้วยสัตว์ประหลาด เธอพยายามพูดคุยกับสิ่งมีชีวิตเล็กๆ แต่ทุกคนกลับเพิกเฉยต่อเธอ ซึ่งทำให้นาน่ารู้สึกหดหู่ใจอย่างยิ่ง นาน่าผู้ไม่เคยออกจากป่าแสงจันทร์ รู้สึกถึงความสูญเสียและความเหงาอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน จนกระทั่งเธอค้นพบว่าโมลินาแอบติดตามเธอมาโดยตลอด

โมลินาเข้าใจความรู้สึกผิดของนานาและเธอคงรู้สึกอย่างไร เธอบอกกับนานาว่า: ทางตอนใต้ของ Azrya ซึ่งเป็นบึงแห่งเงาใกล้กับดินแดนแห่งความสิ้นหวัง มีผลไม้ลึกลับชนิดหนึ่งที่เติบโตในสถานที่อันตรายและสามารถช่วยให้ผู้ใช้ควบคุมพลังงานของตนเองได้

นานะแปลกใจเล็กน้อยที่ทานูกิตัวน้อยยังติดตามเธออยู่ และเธอก็มีอารมณ์เล็กน้อย แต่นาน่ามักจะปฏิเสธคำขอของโมลินาที่จะติดตามเขาไปที่ Shadow Swamp เสมอ เธอกังวลว่าจะเกิดอันตรายระหว่างทางที่อาจทำร้ายแฟนสาวของเธอได้ นานาแสร้งทำเป็นขู่โมลินาอย่างรุนแรง: "เธออ่อนแอและตัวเล็กมาก อย่าตามฉันมา"

แต่หลังจากที่เขาจากไปไม่นาน โมลินาก็ตามทันและปฏิเสธที่จะออกไปอย่างดื้อรั้น

นานะค้นพบเป็นครั้งแรกว่าทานูกิที่อ่อนแอและตัวเล็กก็ยืนกรานเช่นกัน ภายในเธอมีความสุข แต่ภายนอกแล้ว เธอยอมรับบริษัทของโมลินาอย่างไม่เต็มใจ

ทั้งสองผ่านอุปสรรคมากมายและในที่สุดก็มาถึง Shadow Swamp ลึกเข้าไปในถ้ำ พวกเขาพบผลไม้วิเศษที่พวกเขาตามหา นาน่าไปเก็บผลไม้อย่างมีความสุขแต่กลับไม่สังเกตเห็นอันตรายที่ค่อยๆใกล้เข้ามา ใกล้ดินแดนแห่งความสิ้นหวังมีสัตว์ประหลาดจำนวนมากถูกกินโดย Abyss ธรรมชาติอันบริสุทธิ์ของ Nana ทำให้สิ่งมีชีวิตสีดำและน่าเกลียดนี้เลียริมฝีปากและเปิดปากที่ดุร้ายของมัน

โมลินาที่อยู่ข้างๆ เขาสังเกตเห็นอันตราย เมื่อเห็นว่านานาเพื่อนรักของเธอกำลังจะเก็บผลไม้ เธอกรีดร้องและใช้พลังการเปลี่ยนแปลงที่ได้ผลเพียงบางครั้งเท่านั้น โมลินาจึงกลายเป็นภาพเหมือนของนาน่าและยืนอยู่ต่อหน้านาน่าอย่างไร้ทางป้องกัน

“ไม่ว่าฉันจะอ่อนแอแค่ไหน ฉันก็ยังปกป้องเพื่อนของฉันได้”

นาน่าเก็บผลไม้มาก็ต้องตะลึงกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเธอ ด้วยความช่วยเหลือของผลไม้ นาน่าส่งพลังอันทรงพลังเพื่อขับไล่สัตว์ประหลาด แต่โมลินาก็กำลังจะตายเช่นกัน นานาร้องไห้และแบ่งปันพลังวิญญาณของเธอกับโมลินา แต่มันก็ไม่มีประโยชน์ ในที่สุด โมลินาก็คว้ามือของนาน่าและแบ่งปันพลังการเปลี่ยนแปลงของเธอกับนาน่า โดยหวังว่าเธอจะอยู่กับเพื่อนคนเดียวของเธอตลอดไป

“จงมีความสุข จงมีความสุขตลอดไป”

ปรากฎว่าการเรียนรู้ที่จะควบคุมเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเติบโตของเขา นานาเดินทางต่อไปโดยได้รับพรและความไว้วางใจจากโมลินา

ผู้ที่ไม่เคยลืมก็จะอยู่รอดไปอีกทางหนึ่งเสมอ ผู้ที่ไม่เคยลืมบ้านเกิดจะกลับมาที่นั่นเสมอ